II SA/Gd 639/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. M. oraz S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężna za usunięcie drzew oddala skargę. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2007 r. Burmistrz nałożył na G i S. M. karę administracyjną za usunięcie bez zezwolenia dwóch drzew – świerków – w wysokości 16 965,57 zł. Decyzja ta została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania – na skutek rozstrzygnięcia z dnia 7 grudnia 2007 r. (sygn. akt 3495/07). W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę na uchybienia procesowe, polegające na niezapewnieniu czynnego udziału stron w postępowaniu, szczególności – na niepoinformowaniu stron o czynnościach z udziałem świadków. W tej sytuacji organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie, przesłuchując stronę – G. M. oraz świadka – W. N. – z udziałem G. M. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2008 r. nr [...] w sprawie wymierzenia G. i S. M. kary pieniężnej w wysokości 16 965,57 zł za usunięcie bez zezwolenia z terenu działki o nr ewidencyjnym [...], położonej w R. przy ul. [...], dwóch świerków. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że podstawą prawną skarżonej decyzji jest art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r o ochronie przyrody w zw. z art. 89 ustawy i rozporządzeniem Ministra Środowiska z 13 października 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat dla poszczególnych rodzajów drzew i gatunków drzew /Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.oraz Dz. U. Nr 228, poz. 2306 ze zm./. Adresatami decyzji są G. i S. M., jako władający działką nr [...], położoną w R., z terenu której usunięte zostały drzewa. Jak wynika z akt sprawy – w dniu 19 lipca 2007 r. dwa świerki, na polecenie G. i S. M. zostały usunięte z przedmiotowej działki, przy czym nie uzyskali oni zezwolenia na ich usunięcie. W ocenie Kolegium, do ponoszenia odpowiedzialności za usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia wystarczy samo wykazanie związku przyczynowego między działaniem określonego podmiotu a zniszczeniem drzew lub krzewów. Ten związek w ocenie organu jest niewątpliwy, gdyż świerki, zasadzone około 15 lat wcześniej, zostały usunięte przez osobę trzecią na polecenie i za zgodą współwłaścicieli nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] w R., tj. S. i G. M. Zgodnie zaś z art. 83 ustawy o ochronie przyrody do posiadacza nieruchomości, jako podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku o pozwolenie na wycięcie drzew, skierowana winna być decyzja nakładająca administracyjną karę pieniężną w przypadku usunięcia drzew bez tego pozwolenia. Wymierzając karę organy związane są przepisami prawa, co oznacza, że sytuacja życiowa osób, na które karę nałożono, a także nieznajomość przepisów prawa, na którą się powołują, nie ma żadnego wpływu na treść decyzji, w szczególności nie stanowiąc podstawy do jej umorzenia. W ocenie Kolegium, wysokość kary jest obliczona prawidłowo, zgodnie z regulacją art. 89 ustawy o ochronie przyrody i powołanego wyżej rozporządzenia ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. Skargę na powyższą decyzję złożyli G. i S. M., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji bądź uchylenia i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że drzewa chorowały i zagrażały fundamentom domu. W miejsce wyciętych drzew zostały posadzone nowe niskopienne drzewka i krzaki trzmieliny. Ponadto, wycinając drzewa, skarżący nie wiedzieli o konieczności uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew. W tej sytuacji, w ocenie skarżących uzasadnione byłoby umorzenie kary lub jej pomniejszenie, tym bardziej, że skarżący są emerytami. W ocenie skarżących, Kolegium nie uwzględniło ich argumentów, że drzewa były chore i zagrażały fundamentom domu oraz że w zamian za drzewa wycięte – dokonano nowych nasadzeń. Ponadto, nie uwzględniono faktu, że skarżący działali w dobrej wierze, bez świadomości, że konieczne jest zezwolenie na usunięcie drzew. Przedmiotowa ustawa rzekomo ratując przyrodę – tak drastycznymi regulacjami – niszczy człowieka. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2009 r., wniesionym przez pełnomocnika skarżących, sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez brak uwzględnienia interesu skarżących i okoliczności, że drzewa zasłaniały światło dzienne i zagrażały budynkowi, co stanowi ważny fakt usprawiedliwiający oraz naruszenie art. 6 k.p.a., poprzez potraktowanie przepisów w sposób formalny – bez odwołania się do celowości wprowadzenia danych regulacji prawnych. W ocenie pełnomocnika skarżących, skoro nie został naruszony cel ustawy o ochronie przyrody, to zasady praworządności wymagają odstąpienia od stosowania rygoru karnego. Przedmiotowe drzewa były chore, zasłaniały widok, zagrażały fundamentom domu skarżących, a w ich miejsce zostały dokonane nowe nasadzenia. A zatem, przyroda w żaden sposób nie ucierpiała. Ponadto, w sytuacji skarżących, zasadne było zastosowanie odroczenia terminu płatności, gdyż nowe nasadzenia z całą pewnością nie pogorszyły walorów środowiska, co powinno zostać przez organ ocenione po upływie okresu odroczenia. W ocenie pełnomocnika skarżących, zgodę na usunięcie drzew udzieliła G. M., a zatem tylko w stosunku do niej powinno być skierowane rozstrzygnięcie – jeśli w ogóle. Ponadto, sposób przeprowadzenia czynności wyjaśniających w postępowaniu administracyjnym wskazuje, że organ był stronniczy i tendencyjny. Wskazuje na to zwłaszcza fakt przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka – pod nieobecność stron. W piśmie uzupełniającym z dnia 9 marca 2009 r. pełnomocnik skarżących wskazał na uchybienia procesowe, które miały miejsce w toku postępowania, w szczególności – niekompletność protokołu z wizji lokalnej terenu objętego wycinką drzew, jego niezgodność z rzeczywistością (zwłaszcza brak określenia, gdzie znajdują się pnie wyciętych drzew, oględziny ich położenia i pomiar pni). Nieprawidłowo przeprowadzony dowód z oględzin może mieć wpływ na wysokość kary. Ponadto, istnieją wątpliwości do daty wycięcia drzew – czy 19, czy 20 lipca 2007 r., jak to w różnych miejscach różnie wskazuje organ I instancji. Oprócz tych uchybień, nieprawidłowo przesłuchano G. M. – jako świadka, a nie stronę, będącą też nieprawidłowo pouczoną o przysługujących jej uprawnieniach procesowych w związku z przesłuchaniem. Z kolei, S. M. – jako strona – w ogóle nie brał udziału w postępowaniu, nie został przesłuchany, ani nie brał udziału w przesłuchaniu innych osób. Nadto, nie przesłuchano w charakterze świadka bezpośredniego świadka wycinki, który zgłosił zdarzenie Miejskiej Służbie Porządkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, w zakresie swej właściwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy wydając w sprawie kwestionowane rozstrzygnięcie zobowiązane były do stosowania obowiązującego prawa i prawo to prawidłowo zastosowały. Kontrola Sądu zaś, zgodnie z przywołaną regulacją, obejmuje właśnie badanie czy organy działały zgodnie z prawem. Skarżący kwestionują w niniejszym stanie faktycznym sam fakt nałożenia kary, podnosząc że drzewa były chore, a wobec faktu dokonania nowych nasadzeń, cel ochronny wobec przyrody został całkowicie osiągnięty. Nadto, powołują się na nieznajomość przepisów i wynikający z nich obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie własnoręcznie zasadzonych drzew z własnej działki. Stanowisko skarżących jest nieuzasadnione w świetle obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm./ wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za, między innymi, usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów ustalonej na podstawie stawek, o których mowa w art. 85 ust. 4-6 ustawy. Z kolei, art. 83 tejże ustawy stanowi, iż usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Jak wynika z akt sprawy, skarżący są właścicielami nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] w R., położonej przy ulicy [...], na której znajdowały się przedmiotowe świerki. Jak też wynika z protokółów zeznań świadka – W. N. oraz protokołu przesłuchania strony – G. M. – drzewa te zostały usunięte na polecenie S. M. przez W. N., za wiedzą i zgodą S. M.. Zatem fakt wycięcia drzew nie jest kwestionowany przez strony, ani też ich udział w wycince, która została dokonana na polecenie właściciela nieruchomości. Cytowane wyżej przepisy prawa, określające podmiotową stronę obowiązku poniesienia kary pieniężnej, wskazują, że nie ma podstaw do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z tytułu usunięcia drzew zezwolenia osobie trzeciej, nie będącej posiadaczem nieruchomości, z której dokonano wycinki, gdyż nie jest ona zobowiązana do utrzymywania we właściwym stanie drzew i krzewów rosnących na cudzej nieruchomości. Nie jest to bowiem jednocześnie osoba uprawniona do uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew z nieruchomości. Jedynie podmiot mający interes prawny w sprawie wycięcia drzew może być adresatem decyzji nakładającej na niego karę, a podmiotem tym jest posiadacz nieruchomości, uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew. Innymi słowy kara ta została prawidłowo nałożona na G. i S. M. albowiem są oni właścicielami omawianej działki, z której wycięto drzewa i w konsekwencji mogli ubiegać się o wydanie zezwolenia na taką wycinkę. Nie ulega zatem wątpliwości, że adresat decyzji wymierzającej karę pieniężną za usunięcie przedmiotowych świerków został w niniejszym stanie faktycznym prawidłowo określony, a zatem wniosek pełnomocnika skarżących z pisma procesowego z dnia 3 lutego 2009 r. (k. 68-69 akt) o wymierzenie kary administracyjnej jedynie G. M. nie mógł zostać uwzględniony, gdyż oboje skarżący są współwłaścicielami nieruchomości (a więc jej posiadaczami) i za ich zgodą i wiedzą drzewa te zostały usunięte z ich posesji przez osobę trzecią. Wysokość naliczonej kary nie była kwestionowana przez skarżących. Analizując sposób wyliczenia dokonany w decyzji organu Instancji, Sąd doszedł do przekonania, że kara ta została naliczona w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami ustawy oraz powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. nr 219, poz. 2229) z uwzględnieniem treści Obwieszczenia Ministra Środowiska z 12 października 2006 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2007 (M.P. nr 73, poz. 733). Ustosunkowując się do zarzutów skargi, wskazujących na fakt choroby drzew i związaną z tym konieczność ich usunięcia, a także na fakt, że zagrażały one fundamentom domu skarżących, wskazać należy, że okoliczności te nie mają znaczenia dla oceny zasadności nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia. Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy o ochronie przyrody nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych oraz które obumarły lub nie rokują szans na przeżycie z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości. Powyższa regulacja nie oznacza jednak, że posiadacz nieruchomości w takich okolicznościach nie ma obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew. Przeciwnie, nawet jeśli drzewo jest obumarłe lub zagraża obiektom budowlanym, posiadacz nieruchomości obowiązany jest uzyskać zezwolenie na usunięcie drzewa, jednak jego usunięcie nie podlega opłacie. Skoro jednak w niniejszym stanie faktycznym skarżący usunęli drzewa nie uzyskawszy uprzednio zezwolenia na ich wycięcie, to fakt, że były one obumarłe, czy też zagrażały fundamentom ich budynku, nie ma żadnego znaczenia, bowiem zachowanie skarżących wyczerpuje znamiona deliktu administracyjnego, skutkującego wymierzeniem kary za usunięcie drzew bez zezwolenia w trybie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Jak wskazywały też organy administracji w treści uzasadnień decyzji, wysokość kary ustalana jest w oparciu o przepisy, które nie przyznają organom administracji jakiejkolwiek swobody w zakresie jej ustalania. Stawki kar i współczynniki je różnicujące mają bowiem charakter sztywny. Nie ma zatem możliwości wymierzenia skarżącym kary w niższej wysokości niż to nastąpiło w sentencji decyzji z dnia 28 stycznia 2008 r. Odroczenie terminu płatności kary następuje natomiast jedynie w sytuacji, gdy stopień uszkodzenia drzew nie wyklucza zachowania ich żywotności oraz możliwości odtworzenia korony drzew. Wówczas termin płatności kar odracza się na okres 3 lat. Kara jest umarzana po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o odroczeniu kary po stwierdzeniu żywotności drzew lub odtworzenia korony po upływie 3 lat licząc od okresu odroczenia kary, w razie stwierdzenia braku żywotności karę uiszcza się w wysokości pełnej. Zatem, przy pełnym zrozumieniu sytuacji skarżących i motywów, którymi się kierowali decydując się na ścięcie przedmiotowych drzew, zauważyć pozostaje, że obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do odstąpienia od nałożenia kary lub obniżenia jej wysokości. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów sformułowanych w pismach procesowych pełnomocnika skarżących z dnia 3 i 9 marca 2009 r., dotyczących uchybień procesowych w postępowaniu przed organami administracji zauważyć należy w szczególności, że protokół z oględzin terenu nieruchomości sporządzony został prawidłowo i zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. nr 219, poz. 2229). Zgodnie z § 2 ust. 2 tego rozporządzenia protokół, który jest obligatoryjnym elementem postępowania wyjaśniającego prowadzonego w sprawie usunięcia drzew bez zezwolenia, musi zawierać następujące elementy: 1) wskazanie miejsca oględzin; 2) datę oględzin; 3) imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe sporządzającego protokół oraz uczestników oględzin; 4) ustalenia merytoryczne - dane dotyczące: a) rodzaju i gatunku usuniętego lub zniszczonego drzewa, b) obwodu pnia drzewa lub wielkości powierzchni pokrytej krzewami albo wielkości zniszczonych terenów zieleni, c) daty usunięcia lub zniszczenia, d) przyczyny usunięcia lub zniszczenia; 5) dane osobowe posiadacza nieruchomości; 6) dane osobowe sprawcy usunięcia lub zniszczenia, jeżeli jest to możliwe do ustalenia w trakcie sporządzania protokołu; 7) podpisy uczestników oględzin. Wszystkie te elementy protokół sporządzony w przedmiotowym postępowaniu w dniu 20 lipca 2007 r., zawiera, co więcej znajduje się na nim rysunek obrazujący położenie nieruchomości w stosunku do usuniętych drzew. Protokół ten nie jest zatem, wbrew argumentom zawartym w piśmie procesowym, jedynie odzwierciedleniem wrażeń urzędnika, lecz dokumentem sporządzonym w sposób zgodny z prawem, którego moc dowodowa nie nasuwa żadnych wątpliwości. Zauważyć też należy, że w sytuacji, gdy drzewa zostały ścięte na wysokości 2 i 5 cm od gruntu, niemożliwym było zmierzenie obwodu pnia na wysokości 130 cm, a zatem organ musiał ustalić wysokość kary z uwzględnieniem wzoru matematycznego, zawartego w art. 89 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody /szczegółowe wyliczenie zawarto w uzasadnieniu decyzji organu I instancji/. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z powoływanym przepisem art. 89 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody jeżeli ustalenie obwodu zniszczonego lub usuniętego bez zezwolenia drzewa jest niemożliwe, z powodu braku kłody, obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się przyjmując najmniejszy promień pnia i pomniejszając wyliczony obwód o 10%. Protokół z dnia 20 lipca 2007r zawiera dane dotyczące obwodu pni obydwu świerków wraz z ich najmniejszymi średnicami wynoszącymi, 14 cm i 18 cm. W konsekwencji promienie przyjęte do ustalenia wysokości kary wyniosły odpowiednio 7 i 9cm, a wyliczony obwód został pomniejszony stosownie do powołanego przepisu o 10%. Wyliczenie kwotowe kary pieniężnej zostało zatem oparte na ustaleniach zawartych w protokole z dnia 20 lipca 2007r. i jest zgodne z obowiązującym prawem / art. 89 ust. 3 ustawy/. Argument, iż z treści protokołu nie wynika, gdzie znajdywała się kłoda usuniętych drzew, podniesiony dopiero w postępowaniu przed sądem, nie może być skuteczny. Nie sposób bowiem obecnie ustalić, czy kłód tych nie było w ogóle na terenie nieruchomości skarżących i dlatego w protokole brak informacji na ten temat, czy też były, ale okoliczności tej nie odnotowano. Skarżący mieli jednak możliwość wnoszenia zastrzeżeń do protokołu, czego nie uczynili ani w treści protokołu, ani też w postępowaniu administracyjnym. W tej sytuacji uznać należy, że argument ten ma charakter czysto polemiczny z ustaleniami organu. Odnosząc się zaś do zarzutów zmierzających do zakwestionowania poprawności trybu przesłuchania świadka oraz stron, zauważyć należy, że uchybienia te w istocie skutkowały uchyleniem przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji z dnia 29 sierpnia 2007 r. Przesłuchany ponownie świadek W. N. słuchany był w obecności G. M. O czynności przesłuchania poinformowano również S. M., który jednak nie skorzystał z prawa do udziału w prowadzonych czynnościach procesowych. Nie sposób zatem w tej sytuacji zarzucić organom uchybienia obowiązkowi zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu, gdyż strony o wszystkich czynnościach procesowych były informowane i ze swego prawa mogły korzystać. Zauważyć też należy, że organ nie miał obowiązku przesłuchiwania S. M. Dowód z przesłuchania stron w postępowaniu administracyjnym ma charakter pomocniczy, a zatem organ może go przeprowadzić, jeśli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy (art. 86 k.p.a.). Przesłuchanie w charakterze strony G. M., a także świadka – W. N. pozwoliło na ustalenie tych faktów w taki sposób, iż przesłuchanie S. M. faktycznie uznać można za zbędne. Nadto podkreślić należy, że wskazane przez skarżących uchybienia w prowadzeniu postępowania, a dotyczące przesłuchania stron i świadków nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Stosownie do przepisu art.145 § 1ust. 1 lit. c/ ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy takie naruszenia przepisów postępowania nie miały miejsca. W konsekwencji stwierdzić należy, że organy administracji nakładając karę pieniężną wydały decyzję na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i prawidłowo zastosowały przepisy w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Podkreślić należy, że nałożenie przedmiotowej kary nie zostało pozostawione uznaniu organom administracji, co oznacza, że w sytuacji, gdy dojdzie do wycinki drzew bez zezwolenia są one zobowiązane do zastosowania przywołanych wyżej przepisów ustawy o ochronie przyrody. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie była zasadna albowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a podniesione zarzuty nie znalazły odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.