II SA/Gd 639/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. Z. i M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia 6 czerwca 2016 r., nr [...], 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących B. Z. i M. Z. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. B. Z. i M. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 sierpnia 2016 r., Nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia 6 czerwca 2016r., Nr [..], ustalającą na rzecz T. O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych o dwóch lokalach mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [..] i nr [..] położonych przy ul. W. w C. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Po rozpoznaniu wniosku T. O. z dnia 7 kwietnia 2016 r. Burmistrz decyzją z dnia 6 czerwca 2016 r., Nr [..], ustalił na jego rzecz warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych o dwóch lokalach mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [..] i nr [..] położonych przy ul. W. w C. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. i M. Z. oraz I. i D. L. podnosząc, że inwestycja ma mieć charakter komercyjny, o czym świadczy ilość miejsc parkingowych oraz zawiadomienie z urzędu, które otrzymali. Zgodnie z prawem budowlanym funkcja i cechy zabudowy zamierzonej winny stanowić kontynuację funkcji i cech zabudowy działek sąsiednich - osiedle jest osiedlem domów jednorodzinnych, a nie osiedlem deweloperskim. Z powodu trudnego charakteru działek (łączny front obu działek jest bardzo wąski) wynosi nieco ponad 20m, a szerokość elewacji frontowej budynku bliźniaczego 14m, budynek bliźniaczy będzie usytuowany prostopadle do ulicy, mocno rozbudowany w głąb działki, a okna i balkony będą skierowane na dom skarżących, taras i ogród oraz podobną działkę po drugiej stronie. Spowoduje to całkowitą utratę prywatności i zostanie złamana zasada dobrego sąsiedztwa. Duży kąt nachylenia działki spowoduje konieczność głębokich wykopów pod fundamenty, co może spowodować zawalenie się wybudowanych murowanych ogrodzeń z obu stron działki. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania odwoławczego w dniu 8 lipca 2016r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo wnioskodawcy T. O. z dnia 28 czerwca 2016r., w którym cofnął on swój wniosek o ustalenie warunków zabudowy. W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w trybie art. 105 § 2 k.p.a. zwróciło się do pozostałych stron postępowania z zapytaniem, czy sprzeciwiają się uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania. Pismem z dnia 10 sierpnia 2016r. B. i M. Z. wyrazili sprzeciw w zakresie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Pozostałe strony sprzeciwu nie zgłaszały. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 sierpnia 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 105 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W wyniku cofnięcia wniosku w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do pozostałych stron postępowania z zapytaniem, czy zgłaszają sprzeciw wobec uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Ponieważ B. i M. Z. wyrazili sprzeciw wobec takiego rozstrzygnięcie, uchylenie decyzji i umorzenie postępowania stało się niemożliwe i zaszła konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy. Kolegium rozważyło również merytoryczne aspekty sprawy na tle przywołanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego w zakresie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowani terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium uznało, że spełnione zostały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, a zarzuty dotyczące naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa i braku zachowania ciągłości funkcji nie potwierdziły się. Przedmiotem decyzji było bowiem ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Z przeprowadzonej analizy funkcji wynika zaś, że dominującą funkcją na obszarze analizowanym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie bliźniaczej szeregowej oraz wolnostojącej. W zakresie zarzutów dotyczących niezgodności inwestycji z przepisami prawa budowlanego Kolegium wyjaśniło, że są to kwestie pozostające poza zakresem rozpoznania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. W związku z tym zbadanie, czy planowana inwestycja będzie naruszała warunki techniczne (np. dokładna odległość od granicy działek) jest możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego, przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Na tym dopiero etapie ocenia się bowiem zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: 1. Naruszenie prawa materialnego: 1) przepisu art. 65 § 1 k.c. poprzez sprzeczne z dyspozycją tego przepisu i treścią zachowania się skarżących w toku całego postępowania administracyjnego , tłumaczenie oświadczenia woli skarżących zawartego w piśmie z 10 sierpnia 2016r. jakoby sprzeciwili się uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania; 2) przepisu art. 61 ust. 1-7 ustawy z 27marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 roku , poz. 199) poprzez: a) brak w samej decyzji Burmistrza z 6 czerwca 2016 roku o warunkach zabudowy analizy , z której wynika w oparciu o jaką zabudowę sąsiedzką określone zostały parametry dla inwestycji planowanej na działkach nr [..] i nr [..] przy ulicy W. w C., co uniemożliwia ocenę, czy wynik tej analizy będący przełożeniem na treść opisanej decyzji w jej punkcie drugim podpunkt pierwszy został określony w sposób prawidłowy; b) brak w dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym jakiegokolwiek dowodu pozwalającego na ocenę, czy dla projektowanej inwestycji możliwe jest ustalenie czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co czyni ustalenia zawarte w punkcie drugim podpunkt czwarty opisanej decyzji nie poparte jakimikolwiek dowodami materialnymi zgromadzonymi w sprawie takimi jak chociażby zapewnienie dostawców mediów, że zapotrzebowanie inwestora zamierzenia budowlanego zostanie pokryte, a zarządca drogi publicznej pozwoli na utworzenie zjazdu z drogi publicznej i w którym miejscu w stosunku do planowanego posadowienia i rodzaju budynku; 2. Naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art.105 § 2 k.p.a. w związku z art.140 k.p.a. i art.138 pkt 2 k.p.a. i zarzutem podniesionym w pkt 1 ppkt 1 skargi poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący odmówili zgody na uchylenie decyzji Burmistrza Miasta z 6 czerwca 2016r. zgodnie z oświadczeniem T. O. z 28 czerwca 2016r. o cofnięciu wniosku o ustalenie warunków zabudowy i w konsekwencji umorzenie postępowania, gdzie ocena całokształtu zachowania się skarżących w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w tej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący oponują określeniu wnioskowanych warunków zabudowy, a zatem cofnięcie wniosku przez stronę jest zgodne z okazywaną przez skarżących wolą i ich celem postępowania, co winno prowadzić w toku postępowania odwoławczego do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania; 3. błąd w ustaleniu stanu faktycznego, o którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekało w zaskarżonej decyzji, albowiem Burmistrz Miasta decyzją z 6 czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy orzekł o warunkach zabudowy dla działek nr [...] i nr [..] w C., tymczasem zaskarżona decyzja określa działki będące przedmiotem prowadzonego postępowania jamko nr [..]i nr [..] w C., gdzie ostatni numer działki nie jest przedmiotem prowadzonego postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta z 6 czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów ustanowionego zastępstwa procesowego według norm przepisanych, kosztów opłaty skarbowej oraz kosztów stawiennictwa na rozprawie pełnomocnika skarżących według złożonego zestawienia. Ewentualnie wniesiono o uchylenie obu opisanych w pkt 4 decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem usunięcia braków w materiale dowodowym pozwalających na spełnienie warunku jego oceny i analizy przez wzgląd na treść przepisu art. 61 ust. 1-5, 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.sierpnia 2003 roku w sprawie ustalenia sposobów ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przez wzgląd na treść pkt 2 ppkt 1 i 4 decyzji Burmistrza Miasta. W uzasadnieniu skargi starano się wykazać, że cały przebieg postępowania świadczy o tym, że skarżący nie zgadzali się z inwestycją, której dotyczył wniosek T. O. W konsekwencji zatem oświadczenie inwestora złożone w toku postępowania w dniu 28 czerwca 2016 r. jest jak najbardziej zgodne z oczekiwaniami skarżących. Natomiast ich odpowiedź na zapytanie organu w przedmiocie umorzenia niniejszego postępowania była nieadekwatna do ich konsekwentnego stanowiska prezentowanego w toku postępowania. Według skarżących wykładnia ich oświadczenia dokonana została bez uwzględnienia ich stanowiska wobec inwestycji, które w sposób wyraźny wynika z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik oświadczył w imieniu swoich mocodawców, że w pełni popierają oni umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. W odniesieniu do kwestionowanej decyzji skarżący zarzucili brak materiału niezbędnego do dokonania analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co powoduje, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium wyjaśniło, że nie było wątpliwości interpretacyjnych w zakresie oświadczenia woli skarżących, którzy wyraźnie sprzeciwili się umorzeniu przedmiotowego postępowania. Organ nie miał podstawa do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. i z tego powodu wydał decyzję merytoryczną, której prawidłowości nie zdołali podważyć skarżący. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Burmistrza ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji T. O. naruszają przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych o dwóch lokalach mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [..] i nr [..] położonych przy ul. W. w C. Warunki dla tak scharakteryzowanej inwestycji wydane zostały na wniosek inwestora T. O. Materialnoprawną podstawą zakwestionowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 778), zwanej dalej u.p.z.p. Jednak kluczową dla rozstrzygnięcia o legalności zaskarżonej decyzji jest kwestia procesowa, która zaistniała w postępowaniu przed organem odwoławczym, a dotyczy bezprzedmiotowości postępowania w związku z wycofaniem wniosku przez inwestora. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. inwestor T. O. cofnął wniosek z dnia 6 kwietnia 2016 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wynika z tego, że cofnięcie wniosku miało miejsce po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji i zainicjowaniu postępowania odwoławczego. Skutkiem tego, organ odwoławczy zobligowany był do uwzględnienia powyższej zmiany okoliczności i podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy procedował w trybie art. 105 § 2 k.p.a. Przyjmując więc, że wnioskodawca wystąpił o umorzenie postępowania skierował do stron zapytanie, czy sprzeciwiają się umorzeniu postępowania z wniosku inwestora. Przepis ten stanowi bowiem, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W konsekwencji, Kolegium uznało, że sprzeciw wobec umorzenia wniesiony przez Państwa Z. uniemożliwia umorzenie tego postępowania i zmusza do wydania w instancji odwoławczej rozstrzygnięcia merytorycznego. W ocenie sądu stanowisko Kolegium jest nieprawidłowe i uchybia przepisom postępowania administracyjnego, w tym art. 105 § 1 k.p.a., którego dyspozycja i skutki zastosowania całkowicie umknęły organowi odwoławczemu. Tymczasem przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wyjaśnić należy, że celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty, temu powinna służyć działalność orzecznicza administracji publicznej zmierzająca do konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ten cel nie zawsze może być osiągnięty z przyczyn różnego charakteru. W postępowaniu administracyjnym może nastąpić zastój postępowania chwilowy, powodujący jego zawieszenie, albo też zastój trwały i ostateczny wyrażający się w umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy w "inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a. Przepis art. 105 k.p.a. ustanawia dwie ogólne reguły umarzania postępowania administracyjnego, pierwszą – dotyczącą działania organu administracyjnego ex officio (§ 1) oraz drugą – dopuszczającą stosowanie zasady względnej dyspozycyjności (§ 2). Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 jest obligatoryjne, a na podstawie art. 105 § 2 jest fakultatywne jako pozostawione ograniczonemu uznaniu organu administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z kilku różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe (co nie kłóci się z formułą przepisu stanowiącego o "bezprzedmiotowości") oraz przedmiotowe. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony – osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuj się, że wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z 5.7.1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999, Nr 4, poz. 119; wyrok NSA z 24.5.2001 r., IV SA 599/99)". Również cofnięcie wniosku przez podmiot wyłącznie legitymowany do wszczęcia określonego postępowania, tak jak w przypadku ustalenia warunków zabudowy, jest podstawą do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego z art. 105 § 1 k.p.a. Charakter danej sprawy przesądza bowiem w jakim zakresie strona inicjująca to postępowanie może nim rozporządzać w przedmiocie jego ewentualnego zakończenia przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia merytorycznego. Otóż odróżnić należy sytuacje, kiedy postępowanie wszczęte na wniosek dotyczy wyłącznie sfery prawnej (uprawnień lub obowiązków) wnioskodawcy od sytuacji, kiedy to postępowanie to dotyczy innych podmiotów lub badania naruszenia przez te podmioty norm prawa administracyjnego. W pierwszej sytuacji postępowanie takie (np. w sprawie wydania dokumentu, pozwolenia na budowę, decyzji o warunkach zabudowy) jako dotyczące jedynie sfery prawnej wnioskodawcy co do jego trwania powinno być poddane pełnej dyspozycyjności wnioskodawcy. Cofnięcie wniosku winno być w tej sytuacji dla organu obligujące do umorzenia postępowania w uwagi na konieczność respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady względu organu na słuszny interes społeczny i obywateli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 1981 r. SA 820/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 57). W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy. Stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy wszczyna się na wniosek inwestora. Przepis ten stanowi przejaw zasady dyspozycyjności, oznaczającej, że postępowanie administracyjne może zostać wszczęte wyłącznie na wniosek podmiotu. Tym samym jednostka podejmując decyzję o wszczęciu postępowania administracyjnego staje się tego postępowania gospodarzem i dysponentem. To od wnioskodawcy w takiej sytuacji zależy, czy będzie zmierzał do rozpatrzenia przez organ administracji publicznej sprawy administracyjnej, w której jest stroną. Zatem w sytuacji, gdy jednostka posiada wyłączne uprawnienie do zainicjowania postępowania administracyjnego, tym bardziej służy jej uprawnienie do rezygnacji z jego dalszego prowadzenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2010 r., II SA/Gd 586/10, Lex nr 752568). Skoro zatem inwestor, w toku postępowania administracyjnego, pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. cofnął wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w związku z odstąpieniem od zamiaru inwestycyjnego, uznać należało, że nie jest już zainteresowany dalszym prowadzeniem postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2016r. Oświadczenie takie oznacza, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., bowiem strona zrezygnowała z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., V SA 381/01, Lex nr 78917). Nie ulega wątpliwości, że do elementów konstrukcyjnych przedmiotu sprawy administracyjnej zaliczyć należy także wolę uprawnionego podmiotu, o ile ustawodawca łączy z nią istnienie postępowania - a w niniejszej sprawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie pozostawia wątpliwości, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy zależy wyłącznie od woli zainteresowanego podmiotu. W tej sytuacji nie było potrzeby zastosowania art. 105 § 2 k.p.a., stanowiącego, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeśli wystąpi o to strona, na której żądanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie niniejszym podziela te poglądy reprezentowane w doktrynie, które głoszą, że skoro inwestor jest dysponentem swojego żądania (wniosku) do czasu rozstrzygnięcia sprawy decyzją merytoryczną, załatwiającą jego wniosek co do istoty (np. udzielającą pozwolenia na budowę, czy wydanie decyzji środowiskowej albo odmawiającą uwzględnienia wniosku), może ten wniosek cofnąć i to w całości lub też w części, która daje się jednoznacznie wyodrębnić. Ma wówczas zastosowanie art. 105 § 1, a nie § 2, a więc organ załatwiający sprawę powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w zależności od treści stanowiska inwestora (jego oświadczenia) - - w całości lub też w określonej części (por. A. Plucińska-Filipowicz, Komentarz do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el.2011). Wskazać przy tym należy również na poruszane już w orzecznictwie sądowym kwestie relacji pomiędzy art. 105 § 1 i 2 k.p.a. W powoływanym już wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2010 r., II SA/Gd 586/10, Sąd stwierdził, że odwołując się do wykładni systemowej i celowościowej oraz kierując się zasadą skargowości i zasadą dyspozycyjności postępowania stwierdzić należy, że art. 105 § 2 k.p.a. ma zastosowanie wyłącznie do postępowań administracyjnych, które mogą być prowadzone także z urzędu, a w przypadku postępowań prowadzonych tylko na wniosek wyłącznie wówczas, gdy wniosek o wszczęcie postępowania został złożony przez więcej niż jeden podmiot, a sprzeciw pochodzi od jednego z pozostałych wnioskodawców. Jeżeli bowiem jedyny wnioskodawca cofa wniosek i wnosi o umorzenie postępowania, które może być wszczęte i prowadzone tylko na wniosek, to wówczas ma zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., tj. zachodzi obiektywna przeszkoda - brak wniosku - do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i musi być ono umorzone). Z poglądem tym należy się w pełni zgodzić. Skoro zatem w niniejszej sprawie inwestor rezygnując z dalszego postępowania wycofał wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, przy czym był on jedynym wnioskodawcą w sprawie, a postępowanie w tym przedmiocie może zostać wszczęte i prowadzone wyłącznie na wniosek inwestora, to nastąpiła obiektywna przeszkoda w dalszym prowadzeniu przedmiotowego postępowania, polegająca na braku wniosku uprawnionego podmiotu. Wycofanie więc przez stronę wniosku o wydanie decyzji i wszczęcie postępowania, a tym samym cofnięcie zgody na jego prowadzenie skutkuje jego bezprzedmiotowością, to zaś wymaga umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje obu instancji administracyjnych, a korzystając z dyspozycji art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania w łącznej wysokości 997 zł, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804), oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.