II SA/Gd 64/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 15 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nieważności decyzji dotyczącej warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz radcy prawnego A. Z. wynagrodzenie w kwocie 442,28zł (czterysta czterdzieści dwa zł dwadzieścia osiem gr) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawierającą podatek od towarów i usług. Decyzją z 12 września 2012 r., Nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku M. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z 29 stycznia 2010 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domów jednorodzinnych z planowanym podziałem działek nr [...] w G., gmina U. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że M. W. zwróciła się do organu z wnioskiem o weryfikację zgodności z obowiązującym prawem wydanych w latach 2005 – 2011 przez Wójta Gminy decyzji o warunkach zabudowy między innymi dla działek nr [...]. Wskazała, że urbanizacja dotyczyła wyłącznie terenu rolniczego, czym naruszono przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy prawo budowlane. Wskazała również, że przedmiotem rozważenia w odniesieniu do w.w. działek winna być kwestia ich zgodności z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminnych uzdrowiskach. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że nie była stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] pomimo tego, że graniczy z tą działką przez drogę gminną, a właściciele innych działek (np.: właściciel działki nr [...], graniczący przez drogę gminną nr [...] z działkami nr [...], dla których podobnie ustalono warunki zabudowy) uznani byli za strony. Nie brała przy tym udziału w sprawie budowy sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej w drodze gminnej nr [...] i [...] chociaż przylegają bezpośrednio do jej działki nr [...]. W ocenie wnioskodawczyni, taki stan rzeczy stanowi o naruszeniu prawa i powinien podlegać weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Wnioskodawczyni zarzuciła również brak uwzględnienia uzgodnienia z Zarządem Melioracji Wodnych projektu decyzji, nie uwzględnienie uwarunkowań wynikających z dotychczasowego przeznaczenia i uzbrojenia terenu oraz występowania terenów chronionych. Nadto, decyzje ustalające warunki wydano dla gruntów klasy II i III bez uzyskania zgody Ministra Rolnictwa na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Wskazała również na niedopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu uzdrowiskowego U., dla działek położonych w G. znajdujących się w strefie C tegoż uzdrowiska. Rozpoznając wniosek M. W. o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla w.w. działek organ powołując się na przepisy ustawy o planowaniu przestrzennym doszedł do wniosku, że wnioskodawczyni ma tylko interes faktyczny w kwestionowaniu decyzji o warunkach zabudowy. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wnioskodawca – inwestor, jak też ewentualnie właściciel lub użytkownik terenu, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Organ wskazał dalej, że wnioskodawczyni wywodzi swój interes prawny z faktu zalewania jej działki nr [...] na skutek wybudowania osiedla domów mieszkalnych wskutek zniszczenia systemu drenarskiego i melioracji. Organ skierował wnioskodawczynię na drogę postępowania cywilnego w celu realizacji roszczeń odszkodowawczych z tytułu niedozwolonych immisji z nieruchomości sąsiednich. W kontekście powyższego stwierdził, że nie jest to jednak materia postępowania o stwierdzenie nieważności. Interesu prawnego wnioskodawczyni w kwestionowaniu w trybie nadzwyczajnym decyzji o warunkach zabudowy organ nie dopatrzył się w zmianie przeznaczenia nieruchomości z gruntu rolniczego na nierolniczy, a także w zarzucanym we wniosku naruszeniu stosunków wodnych w związku z budową budynków mieszkalnych w otoczeniu działki. W tej ostatniej kwestii, zdaniem organu, wnioskodawczyni może domagać się zastosowania środków, wynikających z przepisów ustawy – Prawo wodne. Organ uznał, że brak interesu prawnego wnioskodawczyni uczyniło bezprzedmiotowym weryfikację ustaleń organu w kwestii sąsiedztwa nieruchomości zabudowanych i ustalenia dobrego sąsiedztwa. Zgoda na zabudowę mieszkaniową nie powodowała zmiany przeznaczenia działki nr 209. Okoliczność graniczenia działki wnioskodawczyni przez drogę z działką nr 62 nie powoduje ukształtowania się jej interesu prawnego. Kolegium stwierdziło przy tym, że działka wnioskodawczyni o nr 209 nie graniczy bezpośrednio z działkami nr [...]. Rozpoznając ponownie sprawę w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 października 2012 r., Nr [...], utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję. Organ podtrzymał swoje stanowisko odnośnie do braku interesu prawnego wnioskodawczyni w niniejszym postępowaniu, wynikającego z faktu zalewania jej działki nr [...] w następstwie budowy osiedla domków mieszkaniowych, czyli naruszeniu stosunków wodnych w związku z powstaniem osiedla oraz w zmianie przeznaczenia gruntów sąsiednich z rolniczych na nierolnicze. Zgoda na zabudowę mieszkaniową nie powodowała zmiany przeznaczenia działki nr [...]. Ponadto, problematyka zniszczenia systemu drenarskiego i melioracji przez inwestora, na którą powołuje się wnioskodawczyni, pozostaje, zdaniem Kolegium, poza sferą objętą analizą w toku niniejszego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności i nie zmienia ustaleń odnośnie do braku przymiotu strony. Organ odwoławczy wskazał również, że okoliczność pominięcia udziału wnioskodawczyni w charakterze strony w postępowaniu zwykłym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na przedmiotowych działkach może być przedmiotem postępowania wznowieniowego, którego podstawę wyznacza art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium jednak nie jest organem właściwym w zakresie jego wszczęcia i prowadzenia. Skargę na powyższą decyzję wniosła M. W. oświadczając, że nie zgadza się z wydanymi w sprawie decyzjami. Pismem procesowym z dnia 22 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę zaskarżając decyzję Kolegium w całości oraz zarzucając naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia decyzji. Ponadto, zarzucono naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego, art. 29 ust. 1-3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez przyjęcie, że M. W. nie posiada interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z 29 stycznia 2010 r. oraz będące tego konsekwencją naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji Wójta i naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 29 stycznia 2010 r. Uzasadniając zarzuty skargi pełnomocnik skarżącej zwróciła uwagę na brak rozważenia interesu prawnego skarżącej w przedmiotowym postępowaniu pomimo wskazywania przez skarżącą na przestrzeni całego postępowania administracyjnego okoliczności potwierdzających jego istnienie. Powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne podniosła, że interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy mają nie tylko właściciele działki podlegającej inwestowaniu, ale również właściciele działek, na które planowana inwestycja w swoim kształcie może oddziaływać. Pełnomocnik podkreśliła, że interes prawny skarżącej wypływa z ustawicznego zalewania i podtapiania jej nieruchomości, która stanowi użytek rolny, w tym grunty orne jako główny składnik certyfikowanego ekologicznego gospodarstwa rolnego. Organy pominęły wszelkie aspekty interesu prawnego wskazywane przez skarżącą, w tym zaburzenie stosunków wodnych mające bezpośredni wpływ na działkę skarżącej. Pełnomocnik odniosła się również merytorycznie i uzasadniła podstawy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, to znaczy zarzut braku uwzględnienia w projekcie decyzji ustalającej warunki zabudowy uzgodnienia w zakresie melioracji wodnych oraz braku zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolne. Pełnomocnik podkreśliła niedopuszczalność umorzenia postępowania ze względów podmiotowych - braku interesu prawnego w sytuacji, gdy brak tego interesu nie jest oczywisty i podlegać winien szczegółowym ustaleniom faktycznym i analizie prawnej w toku właściwego postępowania. Jednocześnie pełnomocnik sformułowała wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenia dowodów, w trybie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z dokumentów powołanych w niniejszym piśmie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 169, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego albo procesowego albo stwierdzenia, że zachodzą przesłanki dotyczące nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności należy do tzw. nadzwyczajnych trybów postępowań i ma na celu usuniecie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej jedną z kwalifikowanych wad ujętych w art. 156 § 1 kpa, powodujących nieważność decyzji. Postępowanie to może być wszczęte na wniosek strony lub z urzędu (art. 157 § 2 Kpa). W sprawie administracyjnej zakończonej decyzją odmawiającą wszczęcia postępowania o unieważnienie ostatecznej decyzji administracyjnej, czy też umarzającej postępowanie po wszczęciu takiego postępowania, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, badaniu podlegają jedynie przesłanki wszczęcia takiego postępowania, nie zaś określone w art. 156 § 1 kpa przesłanki unieważnienia decyzji. Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe na wniosek zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony, tj. osoby, która ma legitymację procesową w rozumieniu art. 28 kpa. Stosownie do art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O istnieniu interesu prawnego można mówić wyłącznie w przypadku istnienia konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego dany interes prawny się wywodzi. Interesem tym nie jest interes faktyczny, nieznajdujący oparcia w konkretnym przepisie prawa materialnego. Niniejsze postępowanie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 29 stycznia 2010r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej –budowy domów jednorodzinnych oraz podział działek nr [...] położonych w G. , gmina U. Z akt sprawy wynika, że skarżąca M. W. jest właścicielką nieruchomości obejmującej działkę nr [...]. Działka ta nie sąsiaduje bezpośrednio z działkami, których dotyczy ww. decyzja o warunkach zabudowy i skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji. Skarżąca wskazywała, że dochodzi do zalewania jej działki, jak i zniszczenia urządzeń melioracyjnych, podnosząc że w sprawie inwestycji stwarzającej uciążliwości dla otoczenia interes prawny mają osoby posiadające nieruchomości w strefie oddziaływania, a nie tylko bezpośrednio graniczące z działkami, których dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Podniesiono, że już sama możliwość ujemnego oddziaływania na nieruchomość jest równoznaczna z naruszeniem interesu prawnego. Skarżąca zarzuciła, że Kolegium nie rozpoznało dostatecznie czy przysługuje jej interes prawny w tym konkretnym postępowaniu, w sytuacji gdy negatywny i uciążliwy wpływ na otoczenie na pozostałe nieruchomości jest bezsprzeczny. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że brak bezpośredniego sąsiedztwa działki nr [...] będącej własnością skarżącej z działkami nr [...], dla których ustalono warunki zabudowy stanowił podstawę do nieuwzględnienia odwołania skarżącej. Nadto wskazano, że decyzja nie będzie wpływać bezpośrednio na prawa i obowiązki skarżącej, a uregulowanie spraw związanych z naruszeniem stosunków wodnych, naruszeniem systemu melioracji i drenaży odprowadzających wodę winno mieć miejsce z zastosowaniem przepisów ustawy Prawo wodne. Reasumując Kolegium stwierdziło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest bezpośrednią przesłanką, której wystąpienie przyczyniło się do opisywanego przez skarżącą zalania jej działki i terenu sąsiadującego z działką nr [...]. Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W świetle tego przepisu nie powinno budzić wątpliwości stwierdzenie, że stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy będzie zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Oceniając kto, oprócz ww. osób, winien posiadać przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, należy wskazać na powołany w skardze przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, iż w granicach określonych przez ustawę, każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Art. 54 ust. 2 lit. d powołanej ustawy stanowi zaś, iż organ administracji ma obowiązek w decyzji o warunkach zabudowy określić wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Z cytowanych przepisów, co zasadnie zarzucono skardze, wynika, że osoba trzecia ma prawo domagać się od organu administracji publicznej ochrony swojego interesu prawnego przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy terenów należących do innych osób. Z istoty decyzji o warunkach zabudowy wynika, że określa ona w sposób wiążący m.in. dopuszczalny na danym terenie rodzaj inwestycji, a więc niewątpliwie wkracza w sferę praw i obowiązków właściciela nieruchomości, a każdym razie może wkraczać w rozumieniu art. 28 kpa. Nie przeczy temu art. 63 ust. 2 ustawy stwierdzający, że decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Istotnie decyzja taka nie narusza prawa własności, lecz może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na nieruchomości konkretnej inwestycji. Inwestycja, której dotyczy decyzja, może mieć także wpływ na sposób wykonywania prawa własności działek sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być realizowana. W ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości, że stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy mogą być, w zależności od okoliczności sprawy, również także właściciele nieruchomości niesąsiadujacych bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Należy podkreślić, że w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym, a więc przymiocie strony, innych poza inwestorem osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W każdej zatem sprawie organ ustalając, czy dana osoba ma interes prawny, musi badać czy - a jeżeli tak, to jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter. W niniejszej sprawie skarżąca słusznie zarzuciła organowi odwoławczemu, że ten nie zbadał czy planowane inwestycje będą oddziaływały na należącą do skarżącej działkę a co za tym idzie wpływały na sposób wykonywania przez nią przysługującego jej prawa własności. Sąd podziela w całości zarzuty skarżącej zawarte w skardze, w których skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczącej ww. działek ograniczyło się jedynie do powtórzenia fragmentów uzasadnienia decyzji Kolegium z dnia 12 września 2012r. wydanej w I instancji oraz do stwierdzenia, że decyzja wydana w I instancji zawiera rzetelne uzasadnienie faktyczne i wskazuje fakty oraz dowody, na których organ się oparł i zawiera szerokie wyjaśnienie z przywołaniem przepisów prawa oraz do stwierdzenia, że poza sporem było, że skarżąca ma jedynie interes faktyczny w kwestionowaniu decyzji Wójta Gminy, w sytuacji, gdy charakter posiadanego przez skarżącą interesu jest istotą sporu. Sąd podziela również zarzuty skargi dotyczące zaskarżonej decyzji, w których podniesiono, że Kolegium ponownie rozpoznając sprawę nie poczyniło żadnych własnych ustaleń i nie rozpatrzyło zarzutów odwołania, a zwłaszcza argumentów dotyczących interesu prawnego skarżącej. Jak to podniesiono w skardze nie wynika z zaskarżonej decyzji aby Kolegium rozpoznając sprawę ponownie dokonało oceny zebranego materiału dowodowego i dokonało oceny decyzji z dnia 12 września 2012r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ w II instancji przeanalizował czy, a jeżeli tak – w jaki sposób planowana inwestycja wpłynęła na otoczenie. Brak jest w uzasadnieniu jakichkolwiek ustaleń dotyczących analizy wpływu inwestycji na działki sąsiednie, tzn. sąsiadujące bezpośrednio lub znajdujące się w pewnej odległości od nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja. Organ odmówił skarżącej prawa strony bez wnikliwej analizy sprawy, nie wyjaśniając czy planowana inwestycja nie będzie wpływała niekorzystanie na należącą do skarżącej nieruchomość, w sytuacji gdy skarżąca w toku rozpoznawania sprawy na takie niekorzystne oddziaływanie się powoływała, wskazując przede wszystkim, że jej działka jest zalewana i że ma to związek z inwestycją na sąsiednich działkach. Powyższe nie zostało zweryfikowane przez organ rozpoznający odwołanie. Na podkreślenie zasługuje również, iż w uzasadnieniu decyzji nie określono w sposób precyzyjny położenia nieruchomości skarżącej w stosunku do działek których dotyczyła decyzja o warunkach zabudowy, poprzez np. podanie jaka odległość dzieli te nieruchomości, czy i jaki jest sposób zagospodarowania działek bezpośrednio graniczących z działką skarżącej i czy z uwagi na istniejące odległości planowana inwestycja może w ogóle oddziaływać na nieruchomość skarżącej, w sytuacji gdy działki te nie graniczą ze sobą, czy i w jaki sposób inwestycja planowana na ww. działkach może wpływać na ograniczenie wykonywania prawa własności na działce skarżącej. Kolegium miało również obowiązek w uzasadnieniu swojego orzeczenia szczegółowo wyjaśnić dlaczego organ uważa, że skarżąca nie ma przymiotu strony. W tym celu winno było przeprowadzić analizę okoliczności istotnych dla oceny interesu prawnego skarżącej i wykazać, że przy planowanej inwestycji skarżąca nie ma takiego interesu. Winno się odnieść szczegółowo od argumentów skarżącej dotyczących jej interesu prawnego. Jak to wyżej wskazano organ w zaskarżonej decyzji obowiązków tych nie dopełnił i nie ustalił, czy w świetle cech zamierzenia inwestycyjnego można mówić o braku interesu prawnego. Nie wyjaśniając wskazanych wyżej okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, organ naruszył art. 7 i art. 77 kpa, które nakładają na organ obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy mają obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Organ naruszył również przepis art. 107 § 1 i 3 nie uzasadniając należycie swojego stanowiska Brak wskazanych wyżej ustaleń spowodował, że organ nie mógł prawidłowo określić czy skarżącej przysługuje przymiot strony. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że rozpoznając odwołanie w II instancji organ naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 28 oraz art. 7, 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3kpa. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Wobec uwzględnienia skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które podejmując rozstrzygniecie w sprawie odwołania skarżącej winno uwzględnić powyższe wskazania co do dalszego postępowania. Przy czym wskazywane przez skarżącą przesłanki stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy mogą być rozpoznawane przez organ po uznaniu skarżącej za stronę postępowania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznając pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu z urzędu ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwrot kosztów nieopłaconej prawnej udzielonej z urzędu wraz z podatkiem od towarów i usług, zgodnie z par. 14 ust. 2 pkt 1lit. c w zw. z § 2 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).