II SA/Gd 640/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Parafii Rzymsko-Katolickiej pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa na decyzję Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 21 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w N. przeprowadził w dniu 25 marca 2010 r. czynności kontrolno - rozpoznawcze w zakresie ochrony przeciwpożarowej w Kościele Parafialnym w S. przy ul. [..]. W rezultacie przeprowadzonej kontroli Komendant stwierdził szereg uchybień naruszających przepisy przeciwpożarowe i działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z zm.) oraz na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako k.p.a., decyzją z dnia 31 marca 2010 r. nakazał Parafii wykonanie obowiązków zakresu ochrony przeciwpożarowej poprzez: 1. połączenie urządzenia instalacji sygnalizacyjno – alarmowej systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem Komendy PPSP w P. w terminie do dnia 30 kwietnia 2010 r., 2. wyposażenie kościoła w instalację wodociągową, przeciwpożarową z hydrantem wewnętrznym 25 w terminie do dnia 31 sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że opisany w protokole kontrolnym stan techniczny obiektu stwarza możliwość powstania i rozprzestrzeniania się pożaru. Prawidłowe funkcjonowanie urządzeń sygnalizacyjno – alarmowych służących do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzeń odbiorczych sygnałów uszkodzeniowych znacznie poprawi bezpieczeństwo pożarowe obiektu poprzez wczesne wykrywanie możliwego zagrożenia pożarowego. Natomiast instalacja wodociągowa przeciwpożarowa powinna być wyposażona w hydranty wewnętrzne 25 mm z wężem półsztywnym, przy czym dopuszcza się stosowania rozwiązań zamiennych w przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo Komendantem Wojewódzkim PSP, wskazanych w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, jeśli zapewnią one nie pogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu. Niezadowolona z rozstrzygnięcia Parafia złożyła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego PSP w G. wskazując, iż podłączenie istniejącego w kościele od 2001 r. urządzenia instalacji sygnalizacyjno – alarmowej "S" z obiektem Komendy PPSP w P., z założeniem, że montażem urządzenia i pełniącym nadzór ma być firma "A" w G. przekracza możliwości finansowe Parafii, która z trudem finansuje ogrzewanie kościoła i prace konserwatorskie, zaś środki pozyskuje z datków wiernych i od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Odwołujący wyjaśnił ponadto, że w sprawie wyposażenia zabytkowego kościoła w S. w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantem wewnętrznym Parafia zamierza zwrócić się do Wojewódzkiego Konserwatora Ochrany Zabytków w G. o opinię, gdyż jak wykazała ekspertyza fundamenty kościoła mają grubość ok. 40 cm. W dni powszednie temperatura w kościele spada poniżej zera. Kościół wyposażony jest w zwiększoną ilość gaśnic oraz hydrant zewnętrzny znajdujący się przy bramie wjazdowej placu kościelnego. Zatem nie jest konieczne czynienie dalszych zmian w tym przedmiocie. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w G., działając na podstawie m.in.: art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 1 ust. 2, § 15 i § 27 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obowiązku określonego w pkt 2 i zobowiązał Parafię do wyposażenia Kościoła Parafialnego w S. przy ul. [...] w instalację wodociągową przeciwpożarową w postaci hydrantów wewnętrznych z wężem półsztywnym albo zastosowania rozwiązań zamiennych w przypadku szczególnie uzasadnionym lokalnymi uwarunkowaniami, wskazanych w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, jeżeli zapewnią one niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, w uzgodnieniu z Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w G. w terminie do dnia 31 sierpnia 2010 r. Organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku określonego w punkcie 1 ustalając nowy termin jego realizacji na dzień 31 sierpnia 2010 r. Utrzymał decyzję w mocy w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do zasadności nałożenia obowiązków wskazanych w decyzji. Wyjaśnił dodatkowo odnosząc się do wymogu połączenia systemu sygnalizacji pożarowej do obiektu Komendy PPSP w N. lub innego obiektu wskazanego przez organ, że z uwagi na brak odpowiedniego zaplecza technicznego spełniającego wymagania nałożone prawem, organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, jako miejsce połączenia Komendę w P. Wskazał dalej, że obsługa techniczna systemów monitorowania na tym terenie realizowana jest między innymi przez firmę "A" z G., jako podmiot spełniający kryteria określone przepisami, zaś w przypadku Komendy w P., firma ta jako jedyna podjęła się świadczenia usług w tym zakresie na podstawie umowy zawartej z Komendantem PPSP w P.. Z tych względów, zdaniem organu odwoławczego, możliwość monitorowania systemu sygnalizacji pożarowej w Kościele Parafialnym w S. przez firmę "B" z E. (jak sugerował odwołujący się) jest niemożliwa z uwagi na brak stosownych umów oraz środków technicznych w Komendzie w N. Dalej organ wyjaśnił, że znajdujący się w ofercie firmy "B" zapis, dotyczący usługi monitoringu pożarowego, że nadajnik pożarowy będzie pracował jedynie na łączu komutowanym (telefonicznym) powoduje, że oferta ta nie jest zgodna z wymogami przyjętymi na terenie Województwa P. Zgodnie bowiem z tymi wymogami operator systemu monitorowania jest zobowiązany do zapewnienia przesyłania sygnałów przez system dwutorowo tj. z wykorzystaniem łącza telefonicznego oraz niezależnego radiowego. Odnosząc się do trudnej stacji finansowej Parafii, organ wyjaśnił, że nie może ona stanowić podstawy do odstąpienia od wykonania obowiązku monitoringu pożarowego w Kościele Parafialnym S. Obowiązek ten wynika bowiem z przepisów prawa. Równocześnie, w przypadku obowiązku określonego w punkcie 2 (brak hydrantów wewnętrznych 25) ustawodawca dopuścił możliwość zastosowania rozwiązań zamiennych w szczególnie uzasadnionych przypadkach, z uwagi na uwarunkowania lokalne takie jak brak ogrzewania, jeżeli nie pogorszą one warunków ochrony przeciwpożarowej danego obiektu, a uzgodnione zostaną z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim. Z uwagi na postępowanie odwoławcze i związany z nim upływ czasu organ drugiej instancji uznał za konieczne wyznaczenie nowego terminu realizacji obowiązków nałożonych na stronę. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Proboszcz Parafii Rzymsko Katolickiej w S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji z dnia 21 czerwca 2010 r. i zasądzenie kosztów procesowych według norm popisanych. Zdaniem skarżącego kwestionowana decyzja w sposób oczywisty narusza prawo i nosi znamiona korupcji, gdyż narzuca Parafii wybór firmy obsługującej instalację oraz Komendę Straży Pożarnej do której ma być podłączona. Tymczasem, Diecezja E. zawarła stosowne umowy z Komendą Straży Pożarnej w E. i firmą "B" sp. z o.o. z E. odnośnie obiektów kościelnych tam się znajdujących bez szkody dla bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Skarżący zwrócił ponownie uwagę na kwestię kosztów związanych z założeniem i obsługą instalacji przeciwpożarowych oraz na fakt, że usługi świadczone przez firmę "A" wskazaną przez organy są o wiele droższe niż zaproponowane przez "B" sp. o.o. Z tą druga firmą Parafia jest już związana umowami odnośnie ochrony przeciwpożarowej, dlatego niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na powyższą skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w G. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Jak wyjaśnił, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563) w § 24 ust. 1 wskazuje bezpośrednio, że obiekty zabytkowe wyznaczone przez Generalnego Konserwatora Zabytków w uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej do których zaliczany jest kościół w S. należy wyposażyć w system sygnalizacji pożarowej, a § 27 rozporządzenia zobowiązał właścicieli takich obiektów do uzgadniania z właściwym miejscowo komendantem PSP sposobów połączenia urządzeń wchodzących w skład systemu sygnalizacji pożarowej z komendą PSP lub innym obiektem wskazanym przez właściwego miejscowo komendanta PSP. Biorąc pod uwagę ustalenia kontrolne organy prawidłowo wyciągnęły wnioski nałożyły obowiązki. Dalej Komendant wyjaśnił, że zgodnie z dokumentem "Warunki organizacyjno – techniczne systemu transmisji alarmów do Państwowej Straży Pożarnej na terenie Województwa P." z dnia 30 września 2003 r. oraz cytowanym wyżej § 27 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, organ pierwszej instancji wskazał jako miejsce podłączenia instalacji Komendę PPSP w P. Na terenie P. firma "A" z G. jako jedyna spełnia kryteria określone w dokumencie "Warunki organizacyjno – techniczne ..." i jako jedyna podjęła się świadczenia usług w tym zakresie na podstawie umowy z miejscowym komendantem. Z tych względów niemożliwe jest monitorowanie systemu sygnalizacji pożarowej w kościele w S. przez firmę "B" sp. z o.o. z E. Firma ta nie zwarła bowiem stosownych umów z właściwym miejscowo komendantem straży pożarnej oraz z powodu braku technicznych możliwości po stronie Komendy PPSP w N. Ponadto oferta firmy "B" sp. z o.o. dotycząca monitoringu przeciwpożarowego wraz ze znajdującym się w niej zapisem, że nadajnik pożarowy będzie pracował jedynie na łączu komutatowanym (telefonicznym) powoduje, że oferta ta nie jest zgodna z wymogami zawartymi w cytowanym powyżej dokumencie "Warunki organizacyjno – techniczne ..." przyjętym do stosowania na terenie województwa p., gdzie operator systemu monitorowania jest obowiązany do zapewnienia przesyłania sygnałów przez system dwutorowo, tj. z wykorzystaniem łącza telefonicznego oraz niezależnego radiowego. Brak takiej dwutorowości sprawia, że system jest niefunkcjonalny i nieskuteczny. Organ wyjaśnił, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby usługi na rzecz Parafii świadczyła inna firma, niż ta wskazana w uzasadnieniu decyzji, pod warunkiem że spełnia ona wymogi określone w przepisach oraz w dokumencie "Warunki organizacyjno – techniczne systemu transmisji alarmów do Państwowej Straży Pożarnej na terenie Województwa P.". Na rozprawie przed tutejszym Sądem, jaka odbyła się w dniu 26 stycznia 2011 r. skarżący poparł skargę i przedłożył do akt sprawy pismo "B" sp. z o.o. informujące o zmianie umowy o ochronę przeciwpożarową z dnia 16 lipca 2010 r. oraz oświadczenie, że łączność została uzupełniona o połączenie GSM. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że działalność "B" sp. z o.o. nie dotyczy terenu województwa p. i żaden komendant powiatowy lub miejski nie ma podpisanej umowy z tą firmą, co oznacza, że nie może ona przesyłać sygnałów do żadnej z komend na terenie województwa. Dodał, że komendantem właściwy miejscowo dla S. jest komendant powiatowy w N., a ten nie ma połączenia z żadnym z obiektów na terenie powiatu, gdzie znajdują się tylko trzy obiekty i żadna firma nie wyraziła zainteresowania ich obsługą. Najbliższa, inną komendą jest ta w P. która z kolei ma podpisaną umowę z firmą "A" (jedyną na tym terenie) stąd sugestia, aby parafia w S. korzystała z usług tego podmiotu. Dodał końcowo, że łącze GSM nie jest łączem radiowym, lecz telekomunikacyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229 ze zm.) dalej jako U.o.p. ochrona ta polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia i mienia przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Zgodnie z art. 3 ust. 2 U.o.p. właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. W myśl natomiast art. 4 pkt 1 i 2 U.o.p. zapewniając ochronę przeciwpożarową budynku, obiektu lub terenu są oni obowiązani w szczególności: przestrzegać przeciwpożarowych wymagań budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz wyposażać budynek, obiekt lub teren w sprzęt pożarniczy i ratowniczy oraz środki gaśnicze zgodnie z zasadami określonymi w odrębnych przepisach. Sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze rozporządzenia, na podstawie delegacji wskazanej w art. 13 ust. 1 U.o.p. W rozporządzeniu tym uwzględnia się m.in.: - sposób, w jaki właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów budowlanych lub terenów powinni spełniać swoje obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej (art. 13 ust. 2 pkt 2 U.o.p.); - zakres obligatoryjnego stosowania w obiektach budowlanych stałych urządzeń gaśniczych, systemów sygnalizacji pożarowej obejmujących urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe oraz dźwiękowych systemów ostrzegawczych i gaśnic (art. 13 ust. 2 pkt 6 U.o.p.); - wymagania, jakie powinny spełniać instalacje i urządzenia techniczne w obiektach budowlanych (art. 13 ust. 2 pkt 7 U.o.p.). Dnia 21 kwietnia 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 13 ust. 1 U.o.p. wydał Rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r. 80, poz. 563 ze zm.). Zgodnie z treścią § 24 ust. 1 pkt 14 ww rozporządzenia stosowanie systemu sygnalizacji pożarowej, obejmującego urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, jest wymagane w muzeach oraz zabytkach budowlanych, wyznaczonych przez Generalnego Konserwatora Zabytków w uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej. W myśl natomiast § 27 właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, jest obowiązany uzgodnić z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej sposób połączenia urządzeń sygnalizacyjno – alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem komendy Państwowej Straży Pożarnej lub obiektem wskazanym przez tego komendanta. W niniejszej sprawie Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w N. przeprowadzając w dniu 25 marca 2010 r. czynności kontrolno - rozpoznawcze w zakresie ochrony przeciwpożarowej w Kościele Parafialnym w S. przy ul. [...] [...] ustalił, że stan techniczny kościoła stwarza możliwość powstania i rozprzestrzeniania się pożaru w obiekcie. Konieczne jest zatem zainstalowanie w obiekcie instalacji sygnalizacyjno – alarmowej, którą podłączyć należy z Komendą PPSP w P. oraz wyposażenie Kocioła w instalację wodociągową, przeciwpożarową z hydrantem wewnętrznym. Instalacja ta znacznie poprawi bezpieczeństwo pożarowe obiektu poprzez wczesne wykrywanie możliwego zagrożenia pożarowego. Powyższe okoliczności nie były zresztą przez żadną ze stron kwestionowane. Skarżąca Parafia zakwestionowała jedynie działanie Komendanta PPSP w N. (organu pierwszej instancji) który jej zdaniem nazbyt arbitralnie wskazał jej wykonawcę instalacji oraz Komendę PPSP w P. W ocenie Sądu zarzuty te są nieuzasadnione i nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji organów obu instancji. Analiza treści § 27 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jasno dowodzi, że wskazanie obiektu do którego podłączona zostanie instalacja leży w gestii Komendanta PPSP w N. (jako komendanta właściwego z uwagi na położenia kościoła w S.) oraz że jest to rozstrzygniecie władcze, którego adresat decyzji nie ma prawa kwestionować. Motywy jakimi winien się kierować organ wynikają z postanowień U.o.p., której celem jest eliminacja zagrożenia pożarowego oraz zapewnienie bezpieczeństwa osobom na nie narażonym. Zresztą organ tak pierwszej, jak i drugiej instancji szczegółowo wyjaśniły, pomimo braku obowiązku, że wskazanie Komendy PPSP w P. spowodowane było brakiem technicznych możliwości obsługi instalacji ze strony Komendy PPSP w N. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze organy nie narzuciły Parafii wyboru firmy obsługującej instalację sygnalizacyjno – alarmową w kościele w S. Jak wynika bowiem uzasadnienia decyzji, do świadczenia usług uprawniony jest każdy podmiot, pod warunkiem, że usługi przez niego oferowane spełniają kryteria określone w dokumencie "Warunki organizacyjno – techniczne systemu transmisji alarmów do Państwowej Straży Pożarnej na terenie Województwa P." z dnia 30 września 2003 r. Jedyną taką firmą na terenie P. jest "A" Nie spełnia powyższych kryteriów firma zaproponowana przez skarżącą, min. dlatego, że nie ma podpisanych stosownych umów z Komendą PPSP w P. oraz dlatego, że operator systemu monitorowania jest obowiązany do zapewnienia przesyłania sygnałów przez system dwutorowo, tj. z wykorzystaniem łącza telefonicznego oraz niezależnego radiowego. Tymczasem instalacje oferowane przez firmę "B" sp. z o.o. zapewniają pracę nadajnika pożarowego jedynie na łączu komutatowanym (telefonicznym) co sprawia, że system jest niefunkcjonalny i nieskuteczny. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Parafii sformułowane w skardze. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy i w świetle poczynionych ustaleń prawidłowo zakwalifikowały kościół w S. jako obiekt zabytkowy w § 24 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Zgodnie z dyspozycją art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.), Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest do nakazania w drodze decyzji usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Skoro zatem należący do skarżącej spółki obiekt nie posiada instalacji sygnalizacji pożaru i stanowi obiekt zabytkowy wymieniony w § 24 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, to nałożenie na skarżącą Parafię obowiązku wyposażenia tego budynku w system sygnalizacji pożarowej (obejmujący urządzenia sygnalizacyjno - alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze), było w pełni zasadne. Powyższe ustalenia spowodowały także konieczność nałożenia na skarżącą Parafię, wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. U.o.p. obowiązku połączenia ww. systemu sygnalizacji pożarowej (w sposób zapewniający samoczynne przekazanie informacji o pożarze) z Komendą PPSP w P. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, iż skarga Parafii Rzymsko Katolickiej [...] w S. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy administracji obu instancji rozstrzygając niniejszą sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, przeprowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami k.p.a. oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Z tych też przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.