II SA/Gd 641/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. i K. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 02 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 11 października 2006 r. bez udziału stron ustalił, że na działce nr 491/2 położonej w K., gmina K., znajdują się: obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem o wymiarach 6,7 m x 9,1 m + 2,4 m x 3,5 m + taras o wymiarach 5,9 m x 3,5 m + 1,6 m x 4,7 m, obiekt nietrwale związany z gruntem konstrukcji drewnianej, pełniący funkcję sanitariatu o wym. 1,10 m x 1,10 m, obiekt pełniący funkcję komina o wymiarach 0,95 m x 1,10 m oraz trwale powiązany z gruntem murowany grill ogrodowy, wybudowane samowolnie po 1 stycznia 2005 r. Następnie PINB postanowieniem Nr [...] z dnia 4 stycznia 2007 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., wstrzymał roboty budowlane przy budowie przedmiotowych obiektów i nałożył na B. i K. K. obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 15 lutego 2007 r. stosownych dokumentów. Ponieważ zobowiązani nie wypełnili nałożonych na nich obowiązków organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia 28 lutego 2007 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowych obiektów budowlanych. Na skutek odwołania stron, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia 30 maja 2007 r. uchylił decyzję z dnia 28 lutego 2007 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. PINB ponownie rozpatrując sprawę przeprowadził w dniu 16 lipca 2007 r. oględziny z udziałem stron, w trakcie których ustalono, że przedmiotowe obiekty usytuowane na działce nr 491/2 zostały wybudowane w maju 1998 r. W protokole z oględzin zamieszczono uwagę wniesioną przez B. i K. K., iż według posiadanych przez nich informacji w rejonie ich działki istniała zabudowa poniemiecka, w związku z czym będą wnioskować o legalizację zabudowy. Postanowieniem nr [...] z dnia 5 listopada 2007 r. organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 20 stycznia 2008 r. następujących dokumentów: zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności przedmiotowych obiektów budowlanych z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowych obiektów budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, wpisanej na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 organ I instancji postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r. Nr [...] zmienił z urzędu własne postanowienie z dnia 5 listopada 2007 r. w ten sposób, iż nałożył na B. i K. K. obowiązek przedstawienie w terminie do dnia 31 maja 2008 r. między innymi zaświadczenia od Wójta Gminy o zgodności przedmiotowych obiektów budowlanych z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Małżonkowie K. wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę nr 491/2 w K. PINB na podstawie art. 97 § 1 kpa postanowieniem Nr [...] z dnia 16 lipca 2008 r. odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania, postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia 3 lutego 2010 r. Organy nadzoru budowlanego ustaliły bowiem, iż wnioskiem z dnia 25 lipca 2008 r. B. i K. K. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr 491/2, a Wójt Gminy decyzją z dnia 2 kwietnia 2009 r. Nr [...] odmówił wydania warunków zabudowy dla inwestycji położonej na terenie działek Nr 491/2 i 492 w K.. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 października 2009 r. Nr [...]. Ponieważ zobowiązani nie przedłożyli dokumentów wymaganych zmienionym postanowieniem nr [...] z dnia 14 lutego 2008 r. PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, decyzją Nr [...] z dnia 25 marca 2010 r. nakazał B. i K. K. rozbiórkę obiektu budowlanego wraz z tarasem nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem drewnianej konstrukcji pełniącego funkcję sanitariatu. Obiekt pełniący funkcję komina oraz grill został wyłączony z niniejszego postępowania. Małżonkowie K. złożyli odwołanie od decyzji organu I instancji domagając się jej uchylenia. Odwołujący się podnieśli, iż Wójt Gminy decyzją z dnia 2 kwietnia 2009 r. odmówił wydania warunków zabudowy. Decyzja ta została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które w dniu 12 października 2009 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Następnie odwołujący zaskarżyli decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i postępowanie w tej sprawie oczekuje na rozprawę. Konsekwencją takiego stanu, w ocenie odwołujących się, powinno być wstrzymanie się przez organ nadzoru budowlanego z rozstrzygnięciem do czasu zakończenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 48 ust 1 i ust.4, art. 80 ust. 2 pkt. 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), decyzją z dnia 2 czerwca 2010 r. Nr [...] utrzymał w mocy opisana wyżej decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ organ I instancji ustalił naruszenie art. 28 ust. 1, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo zastosowano procedurę określoną w przepisach art. 48 ustawy Prawo budowlane. PINB słusznie wydał postanowienie nr [...] z dnia 5 listopada 2007 r. (zmienione następnie postanowieniem nr [...] z dnia 14 lutego 2008 r.) o wstrzymaniu robót budowlanych i nałożeniu na inwestora obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. Spełnienie obowiązku określonego w postanowieniu stanowiło warunek zalegalizowania obiektów. Ponieważ zobowiązani nie wypełnili jednak nałożonego obowiązku, zatem organ I instancji prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego. Odnosząc się do treści odwołania organ stwierdził, iż podniesione przez odwołujących się zarzuty są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. B. i K. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 czerwca 2010 r., domagając się jej uchylenia. Ponowili zarzut odwołania twierdząc, że ponieważ postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie zostało prawomocnie zakończone, organ nadzoru budowlanego powinien wstrzymać się z rozstrzygnięciem do czasu zakończenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo organ wskazał, iż utrzymanie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Wójta o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy czyni decyzję ostateczną i stanowi wystarczający warunek do orzeczenia nakazu rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa, a przepisów postępowania w taki sposób, by miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym skarga B. i K. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) a przytoczony przez organy stan faktyczny pozostaje w istocie niesporny. Skarżący są współwłaścicielami działki nr 491/2 położonej w K., gmina K., na której w maju 1998 r. wybudowali, bez pozwolenia na budowę, przedmiotowe obiekty budowlane nietrwale związane z gruntem, pełniące funkcję rekreacji indywidualnej oraz sanitariatu (w.c.). Strona skarżąca nie zakwestionowała w toku postępowania administracyjnego braku pozwolenia na budowę spornych obiektów, jak również ich opisu ustalonego na podstawie dowodu z oględzin (vide: protokół oględzin nieruchomości z dnia 16 lipca 2007 r. podpisany przez B. i K. K. k. 13 akt administracyjnych I instancji). Nie została podważona również data budowy obiektów – maj 1998 r., uzasadniająca zastosowanie wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., w brzmieniu z daty zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały budowę przedmiotowych obiektów budowlanych nietrwale związanych z gruntem, o konstrukcji drewnianej, jako roboty wymagające pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Katalog obiektów budowlanych oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, w tym wymagających zgłoszenia (art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego) nie obejmuje takich, jak przedmiotowa inwestycja. Należy podkreślić, że obiekty nietrwale związane z gruntem, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w myśl art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, są tymczasowymi obiektami budowlanymi, których budowę można było rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28. Wprawdzie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego wprowadza wyjątek od powyższej zasady stanowiąc, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem, przeznaczonych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, to nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Obiekty, będące przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie były przeznaczone ani do rozbiórki ani do przeniesienia w inne miejsce. Niespornym jest bowiem, że działka i obiekty na niej usytuowane pełnią funkcję rekreacyjną i służą letniemu wypoczynkowi. W tym kontekście uprawnione było stanowisko organu, że skarżący wybudowali sporne obiekty niezachowując obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem normy wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy sami skarżący nie kwestionują tego faktu. Tym samym należy stwierdzić, że zabudowa działki nr 491/2, położonej w K., stanowiącej współwłasność skarżących, stanowi samowolę budowlaną, którą w rozumieniu obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. jest między innymi wybudowanie lub budowa obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak stanowi o tym przepis art. 48 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. W świetle przytoczonej wyżej regulacji zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że dowodzenie zachowania warunków, o których mowa w ust. 2 przytoczonego wyżej przepisu obciąża inwestora. Prawidłowo w okolicznościach niniejszej sprawy organ nadzoru budowlanego, po ustaleniu, że wybudowanie opisanych wyżej obiektów wymagało wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wszczął procedurę legalizacyjną, zobowiązując inwestorów postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r. do wykonania w terminie do dnia 31 maja 2008 r. obowiązków, określonych w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane, w szczególności zaś do wykazania zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wadliwe było jedynie zobowiązanie alternatywne w sytuacji, gdy powinno być wiadomym organowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, że na terenie gminy K. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zobowiązanie powinno polegać wyłącznie na konieczności złożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. To uchybienie jednakże nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem w rezultacie skarżący bezskutecznie ubiegali się przed właściwym organem o ustalenie warunków zabudowy, a zaskarżona decyzja zapadła w sytuacji, gdy organ II instancji ustalił bezspornie, że zapadła ostateczna decyzja SKO w tej sprawie. Możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, na którym znajduje się samowolnie wybudowany obiekt budowlany, w trakcie postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 dopuścił ust. 3 pkt 1 tego przepisu Prawa budowlanego w brzmieniu po jego zmianie dokonanej nowelą z dnia 8 października 2008 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1287), z mocą obowiązującą od dnia 6 grudnia 2008 r., a przedtem opisany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Z kolei z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) wynika, że w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę lub pod zabudowę określonego rodzaju przeznaczone są tylko te tereny, których taki sposób zagospodarowania został określony w decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że w przypadku braku w dacie rozstrzygnięcia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w okolicznościach niniejszej sprawy, decyzja o warunkach zabudowy jest jedynym sposobem wykazania, że określony sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami innych ustaw. Mimo zatem upływu wyznaczonego przez organ odpowiednio długiego okresu na ich spełnienie, jak również do znacznie późniejszej daty zaskarżonego rozstrzygnięcia, skarżący nie przedstawili żadnego z wymaganych dokumentów. Dodatkowo, jak wynika z okoliczności sprawy, uzyskali ostateczną decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Nietrafne są zarzuty skargi powołujące się na przedwczesność nakazu rozbiórki w sytuacji wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 października 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 2 kwietnia 2009 r. Wniesienie skargi, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., nie wstrzymuje jej wykonania. Mimo zaskarżenia do sądu, ostateczna decyzja administracyjna wywiera zatem skutki prawne takie same jak ostateczna decyzja, od której nie wniesiono skargi. W aktach sprawy brak było informacji ażeby organ lub sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. Organ nadzoru budowlanego ostatecznym postanowieniem odmówił również, w związku z wnioskiem skarżących, zawieszenia niniejszego postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalając przy tym tok postępowania w sprawie warunków zabudowy. Na marginesie tylko Sąd zauważa, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 15/10 oddalił skargę B. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W kontekście powyższych rozważań opisane okoliczności nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania wobec skarżących nakazu rozbiórki obiektów znajdujących się na działce. Podnieść przy tym należy, że o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego i to niezależnie od subiektywnego przekonania skarżących o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej i celom, jakim służą wybudowane obiekty. W rezultacie powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 25 marca 2010 r. odpowiada prawu, mimo naruszenia przepisów postępowania, art. 48 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 7 i art. 77 kpa, a więc nałożenia alternatywnego obowiązku wykazania zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mimo braku planu miejscowego, a także naruszenia art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienia faktyczne obu decyzji są lakoniczne, koncentrują się głównie na opisie stanu historycznego, nie zawierają natomiast wskazania i oceny wszystkich faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, a wynikających z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Niemniej naruszenia te nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ zasadnicze dla rozstrzygnięcia fakty pozostają niekwestionowane przez stronę skarżącą, a bezsporne niewykazanie przez inwestorów zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 48 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 Prawa budowlanego) musi skutkować zastosowaniem normy wynikającej z art. 48 ust. 1 tej ustawy, gdyż nakaz rozbiórki ma charakter bezwzględny w razie niespełnienia warunków legalizacji. W konsekwencji organ nie naruszył przepisu prawa materialnego przy wydaniu zaskarżonej decyzji, albowiem nakaz rozbiórki poprzedzony został bezskutecznym postępowaniem legalizacyjnym, w którym o skutkach niedopełnienia warunków legalizacji inwestorzy zostali prawidłowo pouczeni. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.