II SA/Gd 642/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędzia SO Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez J. P. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 czerwca 2010 r. umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 16 lipca 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił M. i W. K. pozwolenia na użytkowanie sezonowego baru gastronomicznego usytuowanego na terenie działki nr [[...]] w D. gmina K. w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Od uzasadnienia odstąpiono na podstawie art. 107 § 4 kpa. Decyzję tę doręczono wyłącznie jej adresatom M. i W. K. Z akt sprawy wynika, że wydanie pozwolenia na użytkowanie poprzedzała decyzja organu nadzoru budowlanego z dnia 18 września 2003 r. podjęta na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakładająca na państwa K. obowiązek złożenia określonej dokumentacji z uwagi na samowolną zmianę sposobu użytkowania budynku. W dniu 31 października 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji z 18 września 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie II SA/Gd 348/08 oddalił skargę inwestorów na decyzję organu drugiej instancji, Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymującą w mocy decyzję z 31 października 2007 r. Z uwagi na powyższą okoliczność Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 9 października 2008 r. wskazując na art. 145 § 1 pkt 8 kpa wznowił postępowanie w sprawie udzielonego decyzją z 16 lipca 2004 r. pozwolenia na użytkowanie. Postanowienie w tym przedmiocie skierował do inwestorów i do skarżącego. Decyzją z 14 sierpnia 2009 r. organ ten, powołując art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 150 § 1 kpa odmówił uchylenia pozwolenia na użytkowanie. Z uzasadnienia wynika, że powodem takiego rozstrzygnięcia było spełnienie wymogów do udzielenia pozwolenia na użytkowanie oraz fakt, iż po wznowieniu postępowania w dniu 19 czerwca 2009 r. wydana została decyzja stwierdzająca brak podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 51 Prawa budowlanego w odniesieniu do zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego. Od decyzji z 14 sierpnia 2009 r. odwołanie wniósł skarżący twierdząc, że organ nie miał podstaw do oparcia rozstrzygnięcia na nieprawomocnej decyzji odmawiającej zastosowania trybu uregulowanego w art. 51 Prawa budowlanego. Zarzucił brak przedłożenia przez inwestorów oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i brak zaświadczenia Wójta o zgodności dokonanej zmiany sposobu użytkowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z art. 138 § 1 pkt 3 kpa przyjął, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony prowadzonego postępowania. Zgodnie z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Organ wyjaśnił, że skoro skarżący nie był stroną w sprawie zakończonej decyzją z 16 lipca 2004 r., to również nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym wyżej wymienionej decyzji. Podkreślił, że postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte z urzędu i wyjaśnił, że organ pierwszej instancji bezzasadnie doręczał pisma w postępowaniu wznowieniowym pełnomocnikowi skarżącego. We wniesionej skardze skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu co do braku swojej legitymacji w sprawie. Wywiódł, że powinien być stroną z uwagi na to, że jest współwłaścicielem budynku, w którym inwestorzy dopuścili się samowoli budowlanej. Na uzasadnienie swojej argumentacji powołał wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 stycznia 2009 r. w sprawie II SA/Bd 856/08 (Lex 559449), w którym stwierdzono, że przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy pozwolenie na użytkowanie jest następstwem legalizacji samowoli lub odstępstwem od warunków pozwolenia i będącego ich konsekwencją pozwolenia legalizacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ odwoławczy uprawniony był do podjęcia rozstrzygnięcia z art. 138 § 1 pkt 3 kpa, albowiem prawidłowo przyjął, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym zakończonym decyzją o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Przepis ten znajduje zastosowanie zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i nadzwyczajnym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 września 2009 r. sygnatura akt II OSK 1294/08 (opubl. Legalis) wyjaśnił: "W postępowaniu zwykłym badane są przez organ administracji wszystkie aspekty sprawy. W postępowaniu nadzwyczajnym badany jest tylko pewien wycinek sprawy. Skoro w postępowaniu zwykłym, gdzie badane są wszystkie aspekty sprawy, zastosowanie ma wąska definicja strony zawarta w wymienionym wyżej przepisie, to brak jest podstaw do przyjęcia, by w postępowaniu nadzwyczajnym, gdzie badane są tylko niektóre, ściśle określone aspekty sprawy, miałaby mieć zastosowanie szeroka definicja strony zawarta w art. 28 kpa". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia NSA wywiódł, że art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego ma zastosowanie do wszystkich sytuacji przewidzianych w art. 55 Prawa budowlanego, a więc również w przypadku, gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, a zatem także wtedy, gdy pozwolenie na użytkowanie jest konsekwencją uprzedniego przeprowadzenia postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Stanowisko to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Dodatkowo można wskazać, że postępowanie legalizacyjne formalnie kończy decyzja z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Niezależnie jednak od powyższego zauważyć należy, że jak wynika z twierdzeń stron w rozpatrywanej sprawie, po stwierdzeniu nieważności decyzji z 18 września 2003 r. podjętej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, kolejną decyzją z 19 czerwca 2009 r. stwierdzono brak podstaw do zastosowania trybu z art. 51 Prawa budowlanego, a zatem przywołane w skardze orzecznictwo i tak nie mogło znaleźć odpowiedniego zastosowania. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.