II SA/Gd 646/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2008r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odmówić H. M. i Z. M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. UZADADNIENIE H. M. wraz z mężem Z. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2008r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skarga została wniesiona po terminie. Skarżący w dniu 31 sierpnia 2008r. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podali, że o uchybieniu dowiedzieli się z odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławczego, którą otrzymali w dniu 25 sierpnia 2008r. Podnieśli, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i wskazali na nieprawidłowy sposób doręczenie im pism przez Kolegium. Ich zdaniem wszelkie pisma powinny być nadesłane oddzielnie dla każdego z nich, a nie w jednej kopercie. Nadto wskazali, że Z. M. przygotował pismo w terminie, lecz nie wysłał go z uwagi na chorobę i związaną z nią wizytą u lekarza. Nie mógł też wyręczyć się inną osobą. H. M. nie wiedziała o terminie do wniesienia skargi z uwagi na to, iż była niezorientowana w sprawie. Do wniosku skarżący załączyli podpisaną skargę oraz zaświadczenie lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże Sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 powołanej wyżej ustawy). Z treści art. 87 omawianej ustawy wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są: 1. zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, 2. uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, 3. dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Analizując złożony wniosek w świetle okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący spełnili dwie ze wskazanych powyżej przesłanek – wraz z wnioskiem złożyli skargę oraz wniosek o przywrócenie terminu złożyli w ciągu siedmiu dni, które liczyć należy od dnia doręczenia im odpowiedzi Kolegium na skargę – doręczoną skarżącym w dniu 25 sierpnia 2008r. Zatem wniosek wyczerpuje dwie z wymienionych wyżej przesłanek, uzasadniających jego merytoryczne rozpoznanie. Przechodząc do oceny zasadności wniosku Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu. Rozstrzygając wniosek o przywrócenie terminu zważyć należy, że uprawdopodobnienie nie wymaga zachowania przepisów o postępowaniu dowodowym, z reguły nie może ono jednak ograniczać się do samych twierdzeń strony. Twierdzenia te stanowią jedynie uzasadnienie wniosku, które polega na przytoczeniu okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wymóg uprawdopodobnienia tych okoliczności oznacza obowiązek ich wykazania, w sposób uzasadniający przypuszczenie, że okoliczności te w rzeczywistości zaistniały, a twierdzenia strony polegają na prawdzie. W przeciwnym razie, gdyby uprawdopodobnienie miało ograniczać się do przytoczenia okoliczności stanowiących podstawę wniosku, wprowadzony przez ustawodawcę wymóg uprawdopodobnienia wskazanych okoliczności należałoby uznać za zbędny. Powołane we wniosku okoliczności: nieprawidłowego doręczenie skarżącym pism przez Kolegium - ich zdaniem pisma powinny być nadesłane oddzielnie dla każdego z nich, a nie w jednej kopercie; choroba Z. M. i związana z nią wizytą u lekarza powiązana z niemożnością wyręczenia się przez niego inną osobą; niezorientowanie H. M. w sprawie (w tym co do terminu wniesienia skargi) nie uprawdopodobniają w ocenie Sądu braku winy w uchybieniu terminu. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja organu II instancji została adresowana do skarżących i odebrana została przez Z. M. W skazać w tym miejscu należy, że całą korespondencja była adresowana przez organy obu instancji wspólnie do skarżących (co jest przyjętą praktyką w postępowaniu administracyjnym jak i sądowo administracyjnym), a odwołanie i skarga była składana przez H. i M. M. Z tych też względów argument strony skarżącej, że H. M. nie była zorientowana w sprawie, w tym o terminie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie może być uznany za wiarygodny. Odnosząc się do podniesionych przez skarżących okoliczności, że przyczyną uchybienia terminu była choroba Z. M. i nie możność wyręczenia się przez niego inną osobą, wskazać należy, że również nie zasługują na uwzględnienie. Z przedłożonego przez skarżących zaświadczenia lekarskiego (wydanego na prośbę Z. M.) oraz choroby w nim wskazanej nie wynika, że skarżący był pozbawiony możliwości wysłania skargi. Ponadto Z. M. zamieszkuje wraz z żoną H. M., która zdaniem Sądu mogła nadać skargę w urzędzie pocztowym, zwłaszcza, jak sami przyznają to skarżący, skarga została przygotowana w terminie. Powyższa ocena okoliczności związanych z uchybieniem terminu uniemożliwia jego przywrócenie, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 86 § 1 w związku z art. 87 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.