II SA/Gd 648/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Handlowej na uchwałę Rady Gminy z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Spółdzielni Handlowej ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę 300 (trzysta) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 17 grudnia 2014 r. Rady Gminy podjęła uchwałę nr IV/11/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, obejmującego fragment wsi G. przy ul. G. Pismem z 5 maja 2016 r. Spółdzielnia wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa na skutek uchwalenia powyższego planu zarzucając: brak określenia standardów akustycznych dla terenu oznaczonego symbolem U graniczącego z działką A. nr [..], co wpływa na jej zagospodarowanie; brak wyznaczenia linii rozgraniczających pomiędzy strefami 1U i 2U/MN oraz sąsiednimi działkami; brak określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; brak prawidłowego wyznaczenia zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu; niewłaściwe określenie ilości miejsc parkingowych; niewyznaczenie stref ochronnych związanych z sąsiedztwem cmentarza; brak określenia minimalnej intensywności zabudowy; nieprawidłowe określenie stawki opłaty planistycznej oraz nieprawidłowe ustalenia w zakresie dopuszczalnej kolorystyki obiektów. Spółdzielnia zarzuciła również objęcie materią planu kwestii, które nie powinny być przedmiotem ustaleń planistycznych, takich jak możliwość dokonywania wycinki drzew, konieczność wprowadzenia nasadzeń, przesądzenie o lokalizacji zjazdu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Gminy (uchwałą nr XXI/100/2016 z dnia 29 czerwca 2016 r.) uznała je za niezasadne, przedstawiając szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska. W dniu 11 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A. na uchwałę w sprawie planu, w której podtrzymano zarzuty pod adresem wskazanego aktu prawa miejscowego oraz wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. A. wyjaśniła, że na działce nr [..] – położonej w m. G., której jest właścicielem może być realizowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, natomiast teren oznaczony symbolem "1U" (graniczący z działką A.) przeznaczony jest w planie miejscowym pod zabudowę usługową. Zdaniem A., zabudowa usługowa będzie oddziaływać na działkę, której jest właścicielem, przez wzmożony ruch samochodowy, zwiększony poziom hałasu, zacienie, naruszenie stosunków wodnych. W skardze A. sformułowała łącznie 14 zarzutów naruszenia przez Radę Gminy konkretnych przepisów w tym przede wszystkim ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1587), zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o oddalenie skargi szczegółowo odnosząc się do zarzutów skargi. Wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 606/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. (dalej zwanej A.) na uchwałę Rady Gminy z dnia 17 grudnia 2014 r., nr IV/11/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oddalając skargę Spółdzielni Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne dopuszczalności skargi, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 446), zwanej dalej u.s.g. Wskazał, że A. posiada tytuł własności do działki nr [..] położonej w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 2U/MN o przeznaczeniu pod zabudowę usługowo - mieszkaniową jednorodzinną, które plan - w § 19 ust. 2 i 3 - nakazuje traktować równorzędnie. Przyjął, że objęcie działki Spółdzielni postanowieniami kwestionowanego planu w sposób, który kształtuje treść uprawnień właścicielskich A. (m.in. w zakresie warunków zabudowy) uzasadniał jej legitymację do wniesienia skargi; istnieje bowiem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją A. a zaskarżoną uchwałą. Uznał, że okoliczność ta otwiera możliwość merytorycznej weryfikacji zaskarżonej uchwały w świetle przesłanek art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Ocenił jednak, że gmina uchwalając zaskarżony plan w granicach zakreślonych interesem prawnym A. nie przekroczyła w sposób istotny granic władztwa planistycznego ani innych zasad sporządzania planu, jak też nie naruszyła w sposób istotny trybu sporządzania planu. Dokonując powyższej oceny Sąd I instancji, w sposób szczegółowy, poddał weryfikacji postawione w skardze zarzuty i z przyczyn przedstawionych w treści uzasadnienia odmówił im zasadności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła A. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego w postaci: - art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w planie miejscowym nie istnieje wymóg określenia linii zabudowy pomiędzy terenami o różnym przeznaczeniu; - art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w planie miejscowym można dopuścić mieszane przeznaczenie terenu; - art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że określenie w planie miejscowym wskaźników i parametrów urbanistycznych zależne jest od stanu faktycznego zagospodarowania terenu objętego planem miejscowym; - art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w planie miejscowym można zamieszczać "wskazówki interpretacyjne", które zastępują wydawanie decyzji administracyjnych, to jest regulują kwestie związane z wycinaniem drzew oraz lokalizacji zjazdów; - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. nr 52, poz. 315), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brzmienie przywołanego przepisu nie obliguje wprost do wskazania stosownej strefy zakazu zabudowy w planie miejscowym, a sam przepis nie dotyczy istniejących cmentarzy lecz cmentarzy nowoprojektowanych; - art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w planie miejscowym ilość miejsc parkingowych może być określana niezależnie od brzmienia przepisów rozporządzenia i ustawy; - art. 17 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 18 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wykładając projekt planu miejscowego do publicznego wglądu należy tej czynności dokonać na łączny okres 21 dni – wliczając w te ostatnie także te dni, kiedy nie ma możliwości zapoznania się z projektem planu miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 września 2017 r. sygn. akt II OSK 1430/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sąd odwoławczy wskazał, że rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu badać, czy skarga ta została wniesiona przez stronę (art. 173 § 2 p.p.s.a.). W uchwale z dnia 11 kwietnia 2005 r. (sygn. akt OPS 1/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 62) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem, że skutek wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego drugiej instancji może nastąpić, jeśli skarga kasacyjna została wniesiona przez uprawniony podmiot (art. 173 § 2 P.p.s.a.). Niedopełnienie tego warunku czyni skargę niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie wówczas, gdy nie ma wątpliwości, że została ona wniesiona przez podmiot, który w ogóle nie może być stroną w rozumieniu art. 12 w związku z art. 32 i 33 P.p.s.a. Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy skarga kasacyjna została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, ale wcześniej dopuszczony do udziału w postępowaniu jako strona. Wówczas wymagane jest merytoryczne rozpoznanie sprawy w kontekście posiadania przez skarżącego interesu prawnego w sprawie. Dalej Sąd II instancji wskazał, że skarżąca A. została potraktowana jako strona (skarżącą) przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu powziął jednak wątpliwość co do posiadania przez ten podmiot legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Wywołało to konieczność rozważenia w pierwszej kolejności, czy A. była uprawniona w świetle art. 173 § 2 p.p.s.a. do wywiedzenia w tej konkretnej sprawie skargi kasacyjnej, co uzasadniałoby rozpatrzenie jej skargi kasacyjnej w granicach sformułowanych w niej zarzutów, na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Z dyspozycji normy art. 173 § 2 p.p.s.a. wynika, że skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stroną w rozumieniu przytoczonego przepisu są podmioty, o których mowa w art. 32 i art. 33 P.p.s.a., tj. skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, a także uczestnik na prawach strony. W niniejszej sprawie postępowanie przed Sądem I instancji zostało wszczęte na skutek skargi A. na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że legitymacja skargowa A. winna być badana z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 101 ust. 1 u.s.g. W świetle tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżący, wywodząc zaś z tego właśnie przepisu swoje prawo do zaskarżenia uchwały Rady Gminy, powinien podać okoliczności wskazujące na naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, A. podała, że na działce nr [..] – położonej w m. G., której jest właścicielem może być realizowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, natomiast teren oznaczony symbolem "1U" (graniczący z działką A.) przeznaczony jest w planie miejscowym pod zabudowę usługową. Zdaniem A., zabudowa usługowa będzie oddziaływać na działkę, której jest właścicielem, przez wzmożony ruch samochodowy, zwiększony poziom hałasu, zacienie, naruszenie stosunków wodnych. Także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji podał, że A. posiada tytuł własności do działki nr [..] położonej w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 2U/MN o przeznaczeniu pod zabudowę usługowo - mieszkaniową jednorodzinną, które plan - w § 19 ust. 2 i 3 - nakazuje traktować równorzędnie. Sąd I instancji przyjął, że objęcie działki A. postanowieniami kwestionowanego planu w sposób, który kształtuje treść uprawnień właścicielskich A. (m.in. w zakresie warunków zabudowy) uzasadniał jej legitymację do wniesienia skargi; istnieje bowiem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją A. a zaskarżoną uchwałą. Uznał, że okoliczność ta otwiera możliwość merytorycznej weryfikacji zaskarżonej uchwały w świetle przesłanek art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu odwoławczego twierdzenia A. i Sądu I instancji, co do posiadania przez A. tytułu własności do działki nr [..] – położonej w m. G., nie znajdują jednak odzwierciedlenia w aktach niniejszej sprawy, z których dodatkowo zdaje się wynikać wniosek przeciwny. Podkreślił Sąd II instancji, że Spółdzielnia nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego posiadanie przez nią tytułu własności oznaczonej powyżej działki. Ze znajdującego się zaś w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów, sporządzonego dnia 18 października 2012 r. (k. 36), wynika, że właścicielem tej działki jest Gmina. Na uprawnienia właścicielskie gminy względem tej działki wskazano także w § 17 ust. 2 zaskarżonego przez A. planu, który stanowi cyt. "dla działki nr [..] i [..] będącej własnością gminną opłata, o której mowa w ust. 1 nie ma zastosowania". Także na s. 5 odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wskazał, że cyt. "teren 2U/MN jest własnością Gminy w związku z tym ustalenie wynikające z art. 36 ust. 4 ustawy jest bezprzedmiotowe, ponieważ gmina sama sobie nie może naliczyć renty planistycznej i nie może sama sobie ją zapłacić, operacja wydaje się niemożliwa do przeprowadzenia". W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny powziął wątpliwość co do posiadania przez A. legitymacji skargowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a tym samym statusu strony w rozumieniu art. 173 § 2 p.p.s.a. W świetle bowiem cytowanego powyżej art. 101 ust. 1 u.s.g. nie może budzić wątpliwości, że w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ochrony przed sądem administracyjnym – i to zarówno w I, jak i w II instancji - może domagać się jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą. Interes prawny skarżącego musi przy tym znajdować oparcie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym, status strony postępowania sądowoadministracyjnego nie może wynikać li tylko z faktycznego traktowania danego podmiotu jako strony. Nie można zatem przyjąć, że skarga kasacyjna została skutecznie wniesiona, jedynie z tego powodu, że wojewódzki sąd administracyjny rozpoznał skargę wniesioną przez dany podmiot. W niniejszej sprawie kwestia posiadania przez A. interesu prawnego, który został naruszony uchwałą Rady Gminy z dnia 17 grudnia 2014 r., nr IV/11/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaga ponownego ustalenia przez Sąd I instancji. W związku zaś z powziętymi wątpliwościami co do posiadania przez A. legitymacji do wniesienia skargi kasacyjnej, za przedwczesną uznał Naczelny Sąd Administracyjny ocenę zarzutów podniesionych przez A. w skardze kasacyjnej. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 2062) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego przyjętą oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, nawet wówczas, gdy nie podziela wyrażonych w tym wyroku ocen. Artykuł 190 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa wart. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W takim wypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez którą należy rozumieć ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez WSA granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną. Jednocześnie wskazać należy, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, jak również w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych, które powstały po wydaniu orzeczenia sądowego. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Sąd stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. W niniejszej sprawie skarga dotyczy uchwały Rady Gminy z dnia 17 grudnia 2014 r. nr IV/11/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, obejmującego fragment wsi przy ul. G., obejmującego m. in. obszar nieruchomości działki nr [..]. Nieruchomość ta oznaczona jest w przedmiotowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rej. ul. G. jako: 2U/MN zabudowa usługowo-mieszkaniowa jednorodzinna. Podstawę prawną skargi na tego rodzaju uchwałę stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuci skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego, zaś o skuteczności skargi przesądza wykazanie przez stronę naruszenia zaskarżonym aktem konkretnej normy prawnej, wpływającej negatywnie na jej sytuację prawną. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącej. Na gruncie przedmiotowej sprawy, Sąd badając kwestię legitymacji do wniesienia skargi w kontekście dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy oraz wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2017 r. uznał, że kwestionowana uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej A., gdyż nie legitymuje się ona tytułem prawnym do nieruchomości objętych ustaleniami zaskarżonej uchwały. Podkreślenia wymaga, że skarżąca zobligowana jest do wykazania, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Skarżąca musi więc wykazać naruszenie przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jego sytuację prawną. Dodatkowo naruszony interes prawny winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium istnienia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 wskazanej ustawy musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem. Związku postanowień zaskarżonej uchwały z sytuacją prawna skarżącej Sąd się nie dopatrzył. W konsekwencji niespełnienie przesłanki ustanowionej w art. 101 ust. 1 u.s.g. wywołuje zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. konieczność odrzucenia skargi. Orzeczenie to nakazuje zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.