II SA/Gd 65/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 15 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2012r. nr [...]; 2. przyznaje ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz radcy prawnego A. Z. wynagrodzenie w kwocie 442,28zł (czterysta czterdzieści dwa zł dwadzieścia osiem gr) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawierającą podatek od towarów i usług. Decyzją z 12 września 2012 r., Nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku M. W o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z 25 stycznia 2010 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w postaci budowy sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacyjnej na działkach nr [...] w G., gmina U. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że M. W. zwróciła się do organu z wnioskiem o weryfikację zgodności z obowiązującym prawem wydanych w latach 2005 – 2011 przez Wójta Gminy decyzji o warunkach zabudowy między innymi dla działek nr [...]. Wskazała, że urbanizacja dotyczyła wyłącznie terenu rolniczego, czym naruszono przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy prawo budowlane. Wskazała również, że przedmiotem rozważenia w odniesieniu do w.w. działek winna być kwestia ich zgodności z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminnych uzdrowiskach. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że nie była stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] pomimo tego, że graniczy z tą działką przez drogę gminną, a właściciele innych działek (np.: właściciel działki nr [...], graniczący przez drogę gminną nr [...] z działkami nr [...], dla których podobnie ustalono warunki zabudowy) uznani byli za strony. Nie brała przy tym udziału w sprawie budowy sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej w drodze gminnej nr [...] i [...] chociaż przylegają bezpośrednio do jej działki nr [...]. W ocenie wnioskodawczyni, taki stan rzeczy stanowi o naruszeniu prawa i powinien podlegać weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Wnioskodawczyni zarzuciła również brak uwzględnienia uzgodnienia z Zarządem Melioracji Wodnych projektu decyzji, nie uwzględnienie uwarunkowań wynikających z dotychczasowego przeznaczenia i uzbrojenia terenu oraz występowania terenów chronionych. Nadto podnosiła, że decyzje ustalające warunki wydano dla gruntów klasy II i III bez uzyskania zgody Ministra Rolnictwa na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Wskazała również na niedopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu uzdrowiskowego Ustki, dla działek położonych w G. znajdujących się w strefie C tegoż uzdrowiska. Rozpoznając wniosek M. W. o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego na w.w. działkach organ, powołując się na przepisy o planowaniu przestrzennym, doszedł do wniosku, że wnioskodawczyni ma tylko interes faktyczny w kwestionowaniu tej decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wnioskodawca – inwestor, jak też ewentualnie właściciel lub użytkownik terenu, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Organ wskazał dalej, że wnioskodawczyni wywodzi swój interes prawny z faktu zalewania jej działki nr [...] na skutek wybudowania osiedla domów mieszkalnych wskutek zniszczenia systemu drenarskiego i melioracji. Organ skierował wnioskodawczynię na drogę postępowania cywilnego w celu realizacji roszczeń odszkodowawczych z tytułu niedozwolonych immisji z nieruchomości sąsiednich. W kontekście powyższego stwierdził, że nie jest to jednak materia postępowania o stwierdzenie nieważności. Interesu prawnego wnioskodawczyni w kwestionowaniu w trybie nadzwyczajnym decyzji o warunkach lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie dopatrzył się w zmianie przeznaczenia nieruchomości z gruntu rolniczego na nierolniczy, a także w zarzucanym we wniosku naruszeniu stosunków wodnych w związku z budową budynków mieszkalnych w otoczeniu działki. W tej ostatniej kwestii, zdaniem organu, wnioskodawczyni może domagać się zastosowania środków, wynikających z przepisów ustawy – Prawo wodne. Organ uznał, że brak interesu prawnego wnioskodawczyni uczyniło bezprzedmiotowym weryfikację ustaleń organu w kwestii sąsiedztwa nieruchomości zabudowanych i ustalenia dobrego sąsiedztwa. Zgoda na zabudowę mieszkaniową nie powodowała zmiany przeznaczenia działki nr [...]. Okoliczność graniczenia działki wnioskodawczyni przez drogę z działką nr [...] nie powoduje ukształtowania się jej interesu prawnego. Kolegium stwierdziło przy tym, że działka wnioskodawczyni o nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działkami nr [...]. Jednocześnie, organ wskazał, że wnioskodawczyni może w trybie wznowienia postępowania kwestionować decyzję w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego na sąsiedniej działce nr [...] i bezpośrednio graniczących z działką nr [...] – działkami nr [...]. Rozpoznając ponownie sprawę w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29 października 2012 r., Nr [...], utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję. Organ podtrzymał swoje stanowisko odnośnie do braku interesu prawnego wnioskodawczyni w niniejszym postępowaniu, wynikającego z faktu zalewania jej działki nr [...] w następstwie budowy osiedla domków mieszkaniowych, czyli naruszeniu stosunków wodnych w związku z powstaniem osiedla oraz w zmianie przeznaczenia gruntów sąsiednich z rolniczych na nierolnicze. Zgoda na zabudowę mieszkaniową nie powodowała zmiany przeznaczenia działki nr [...]. Ponadto, problematyka zniszczenia systemu drenarskiego i melioracji przez inwestora, na którą powołuje się wnioskodawczyni, pozostaje, zdaniem Kolegium, poza sferą objętą analizą w toku niniejszego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności i nie zmienia ustaleń odnośnie do braku przymiotu strony. Organ odwoławczy wskazał również, że okoliczność pominięcia udziału wnioskodawczyni w charakterze strony w postępowaniu zwykłym w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego na przedmiotowych działkach może być przedmiotem postępowania wznowieniowego, którego podstawę wyznacza art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium jednak nie jest organem właściwym w zakresie jego wszczęcia i prowadzenia. Skargę na powyższą decyzję wniosła M. W. oświadczając, że nie zgadza się z wydanymi w sprawie decyzjami. Pismem procesowym z dnia 22 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej uzupełniła skargę, zaskarżając decyzję Kolegium w całości oraz zarzucając naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia decyzji. Ponadto, zarzucono naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego, art. 29 ust. 1-3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez przyjęcie, że M. W. nie posiada interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 25 stycznia 2010 r. oraz będące tego konsekwencją naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji Wójta i naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Wójta z dnia 25 stycznia 2010 r. Uzasadniając zarzuty skargi pełnomocnik skarżącej zwróciła uwagę na brak rozważenia interesu prawnego skarżącej w przedmiotowym postępowaniu pomimo wskazywania przez skarżącą na przestrzeni całego postępowania administracyjnego okoliczności potwierdzających jego istnienie. Powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne stanęła na stanowisku, że interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, w tym ustalenie warunków lokalizacji celu publicznego mają nie tylko właściciele działki podlegającej inwestowaniu, ale również właściciele działek, na które planowana inwestycja w swoim kształcie może oddziaływać. Pełnomocnik podkreśliła, że interes prawny skarżącej wypływa z ustawicznego zalewania i podtapiania jej nieruchomości, która stanowi użytek rolny, w tym grunty orne jako główny składnik certyfikowanego ekologicznego gospodarstwa rolnego. Organy pominęły wszelkie aspekty interesu prawnego wskazywane przez skarżącą, w tym zaburzenie stosunków wodnych mające bezpośredni wpływ na działkę skarżącej. Pełnomocnik odniosła się również merytorycznie i uzasadniła podstawy stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, to znaczy zarzut braku uwzględnienia w projekcie tej decyzji uzgodnienia w zakresie melioracji wodnych oraz braku zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolne. Pełnomocnik podkreśliła niedopuszczalność umorzenia postępowania ze względów podmiotowych - braku interesu prawnego w sytuacji, gdy brak tego interesu nie jest oczywisty i podlegać winien szczegółowym ustaleniom faktycznym i analizie prawnej w toku właściwego postępowania. Jednocześnie pełnomocnik sformułowała wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenia dowodów, w trybie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z dokumentów powołanych w niniejszym piśmie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 169, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego albo stwierdzenia, że zachodzą przesłanki określone w art. 156 kpa dotyczące nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności należy do tzw. nadzwyczajnych trybów postępowań i ma na celu usunięcie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej jedną z kwalifikowanych wad ujętych w treści art. 156 § 1 kpa, powodujących nieważność decyzji. Postępowanie to może być wszczęte na wniosek strony lub z urzędu (art. 157 § 2 kpa). W sprawie administracyjnej zakończonej decyzją odmawiającą wszczęcia postępowania o unieważnienie ostatecznej decyzji administracyjnej, czy też umarzającej postępowanie po wszczęciu takiego postępowania, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, badaniu podlegają jedynie przesłanki wszczęcia takiego postępowania, nie zaś określone w art. 156 § 1 kpa przesłanki unieważnienia decyzji. Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe na wniosek, zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony, tj. osoby, która ma legitymację procesową w rozumieniu art. 28 kpa. Stosownie do art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O istnieniu interesu pranego można mówić wyłącznie w przypadku istnienia konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego dany interes prawny się wywodzi. Interesem tym nie jest interes faktyczny, nieznajdujący oparcia w konkretnym przepisie prawa materialnego. Określona w art. 28 kpa podstawa legitymacji do udziału w postępowaniu administracyjnym podlega wielu modyfikacjom na podstawie przepisów szczególnych zawartych w odrębnych ustawach. Niniejsze postępowanie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 25 stycznia 2010r. nr [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w postaci budowy sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacji na działkach nr [...] w G. gm. U. Postępowanie w ramach którego Wójt Gminy wydał decyzję z dnia 25 stycznia 2010r. toczyło się na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (t.j. Dz. U. z 2012r, poz. 647 ze zm.), a podstawę prawną wydanej decyzji stanowiły przepisy art. 53 ust. 4pkt 1, pkt. 6, pkt9, art. 54,59 ust. 1, art. 60 ust. 1,4 , art. 63 ust. 2 i 3 tej ustawy. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wyraźnie wyodrębnił tryb postępowania i przesłanki wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. O tym, kto jest stroną tego postępowania przesądził sam ustawodawca wskazując w art. 53 ust. 1 tej ustawy, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego powiadamia się na piśmie. Z przepisu tego wynika, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje zawsze osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, przy czym wpływ ten należy rozumieć szeroko jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1ust. 1 ustawy stanowiącym o określeniu we wniosku o ustalenie lokalizacji obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Skarżąca nie jest inwestorem ani właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana. Wobec tego, w przypadku podmiotów, których uprawnienie strony nie wynika wprost z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o tym czy określony podmiot jest stroną postępowania lokalizacyjnego, czy też przymiotu takiego nie posiada decyduje spełnienie przesłanek określonych w przepisie art. 28 kpa. W niniejszej sprawie Wójt Gminy stosownie do postanowień ww. ustawy zawiadomił pisemnie inwestorów oraz właścicieli nieruchomości o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast pozostałe strony zostały o powyższym powiadomione w drodze obwieszczeń. Przy czym z akt sprawy nie wynika w jaki sposób ustalono wpływ planowanej inwestycji, ani według jakich kryteriów organ ustalił strony postępowania. Ustalenie w niniejszej sprawie, że skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zakończonego ww. decyzją Wójta Gminy zapadło za naruszeniem zasad postępowania, co zasadnie zarzucono w skardze. Z uzasadnienia decyzji nie wynika aby organy przeanalizowały wpływ inwestycji na otoczenie i działkę skarżącej. Wskazać należy, że nie zostało w sposób jednoznacznie ustalone nawet położenie nieruchomości będącej własnością skarżącej w stosunku do nieruchomości, których dotyczyła decyzja. W uzasadnieniu decyzji organ ponownie rozpoznając sprawę, podzielił stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym, że skarżąca ma możliwość kwestionowania decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego na sąsiedniej działce nr [...],w postępowaniu wznowieniowym, podobnie bezpośrednie graniczenie z działką nr 64 i 46 dla decyzji dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego może być przedmiotem wznowienia postępowania. Kolegium wskazało, że nie ma podstawy prawnej do rozstrzygania o odmowie uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie warunków ustalających inwestycję w postępowaniu przez Wójtem Gminy. Dokonując powyższych ustaleń Kolegium naruszyło prawo w sposób istotny. Ustalenie, że organ I instancji (Wójt Gminy) pominął skarżącą jako stronę w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zostało poparte przez Kolegium ustaleniami mającymi swoje oparcie w materiale dowodowym sprawy i nie zostało przez Kolegium w żaden sposób uzasadnione. Skarżąca nie będąc właścicielką nieruchomości, na których była realizowana inwestycja celu publicznego, jak również nie będąc jej inwestorem nie była pisemnie zawiadomiona o treści wydawanych decyzji. Zawiadomieniu o prowadzonym postępowaniu i jego zakończeniu służy w takiej sytuacji obwieszczenie, o którym mowa w cytowanym wyżej przepis art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obwieszczeń takich jak wynika z akt administracyjnych Wójt Gminy dokonywał. W rozpoznawanej sprawie z uzasadnienia decyzji nie wynika aby przeanalizowano czy i w jaki sposób planowana inwestycja wpłynie na otoczenie, brak jest ustaleń dotyczących jej rozmiaru i wpływu na działki sąsiednie. Natomiast odesłanie skarżącej do postępowania wznowieniowego z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa mogłoby świadczyć, że organ uznaje, iż skarżąca winna być stroną takiego postępowania, lecz nie brała w nim udziału bez własnej winy. Takie odesłanie z przyczyn wyżej wskazanych nie znajdowało żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, skoro przedmiotem decyzji była lokalizacja inwestycji celu publicznego a podnoszenie przez Kolegium, że strona skarżąca nie była jego stroną nie zostało przez organ uzasadnione i jednocześnie sprzeczne jest ze stanowiskiem Kolegium odsyłającym skarżącą na drogę postępowania wznowieniowego na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa Nie wyjaśniając wskazanych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organ naruszył zasady postępowania określone w art. 7, 77 kpa, które nakładają na organy obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy mają obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ naruszył również przepis art. 107 § 1 i 3 kpa nie uzasadniając należycie swojego stanowiska Kolegium miało obowiązek w uzasadnieniu swojego stanowiska szczegółowo wyjaśnić dlaczego uważa, że skarżąca nie ma przymiotu strony. W tym celu winno przeprowadzić analizę okoliczności istotnych dla oceny interesu prawnego skarżącej i wykazać, że przy określonej inwestycji nie ma ona tego interesu. Organ nie dopełnił tych obowiązków, bowiem nie przeanalizował jakiego typu zamierzenie jest przedmiotem postępowania i nie ustalił czy w świetle jego cech można mówić o braku interesu prawnego skarżącej, z uwzględnieniem położenia nieruchomości skarżącej, która jak można wnioskować z uzasadnienia sąsiaduje z nieruchomościami, na których była realizowana inwestycja celu publicznego, co jednakże wymaga jednoznacznego ustalenia. Przy czym odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazać należy, że co do zasady krąg stron w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy obejmuje właścicieli (użytkowników wieczystych).działek mających wspólną granicę z działką, której ma dotyczyć decyzja o warunkach zabudowy, co dotyczy również decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycja, której dotyczy decyzja, może bowiem mieć także wpływ na sposób wykonywania prawa własności działek sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być realizowana. Brak tych ustaleń spowodował, że organ nie mógł prawidłowo ocenić czy skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przy rozstrzygnięciu sprawy naruszone zostały przepisy prawa materialnego, jak i dotyczące zasad postępowania - art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 28 kpa, art. 157 § 2 kpa oraz przepisy art. 7, 77§ 1 i art. 107 § 1 i 3 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2012r. Wobec uwzględnienia skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które winno uwzględnić powyższe wskazania co do dalszego postępowania, mając na uwadze charakter inwestycji, której dotyczyła decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci sieci wodociągowej na działkach nr [...] w G. Przy czym wskazywane przez skarżącą przesłanki stwierdzenia nieważności ww. decyzji mogą być rozpoznawane przez organ po uznaniu skarżącej za stronę postępowania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznając pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu z urzędu ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej urzędu wraz z podatkiem od towarów i usług, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). 1.