II SA/Gd 65/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na decyzję Wojewody z dnia 22 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2012 r., zmienionym pismem z dnia 15 listopada 2012 roku, A Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wystąpiła do Prezydenta Miasta, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w G., w obrębie [...], dla której III Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w G. prowadzi księgę wieczystą numer [...], stanowiącej własność T. J., poprzez udzielenie zgody na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych przewodów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x110kV wraz z dwoma słupami energetycznymi, obejmującej odcinek linii o długości ok. 219m, oraz - w przypadku wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazana inwestycja została objęta decyzją Wojewody z dnia 31 marca 2011 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji pn.: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja G. - istniejący słup nr [...] linii 110kV nr [...] relacji P. – S. wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą", wydaną na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r., nr 26, poz. 133 ze zm.), dalej zwanej w skrócie "ustawą o Euro". Decyzją z dnia 25 marca 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w G., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o pow. 1,7135ha, obręb ewidencyjny [...], poprzez udzielenie inwestorowi tj. A S.A. z siedzibą w G. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2 x 100kV wraz z dwoma słupami energetycznymi, obejmującej odcinek linii o długości ok. 219m - zgodnie z projektem wskazanym w załączniku stanowiącym integralną część decyzji. Kolejną decyzją z dnia 27 marca 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości gruntowej, nadając temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 124 ust. 1a i ust. 2 w związku z art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518) - dalej w skrócie jako "u.g.n.", art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 roku, poz. 267) - dalej zwanej w skrócie "k.p.a.", oraz art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o Euro. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 27 marca 2013 r., nr [...], złożył T. J. zarzucając, że zaskarżona decyzja jest bezprzedmiotowa z uwagi na fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1338/11, uchylił decyzją środowiskową Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 20 czerwca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 lutego 2011 r. w zakresie sposobu wykonania linii energetycznej WN 2x110kV na odcinku od Trasy S. do ul. Ł. w G. Decyzją z dnia 22 listopada 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 27 marca 2013 r. i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie w sprawie o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości prowadzone jest w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. Inwestycja, w związku z realizacją której Prezydent Miasta ograniczył w decyzji z dnia 25 marca 2013 r. sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, została objęta decyzją Wojewody z dnia 31 marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, wydaną na podstawie ustawy o Euro. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia 25 marca 2013 r. jest zatem rozstrzygnięciem wydanym w związku z realizacją przedsięwzięcia Euro 2012. Zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 1 ustawy o Euro, podlega ona zatem natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa. Brak było więc podstaw do wydania odrębnej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie wymienionej nieruchomości, a postępowanie w tym zakresie było od początku bezprzedmiotowe. Według organu odwoławczego powoduje to konieczność uchylenia decyzji Prezydenta Miasta wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 27 marca 2013 r. i umorzenia w całości prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożyła A S.A. z siedzibą w G., wnosząc o jej uchylenie. Spółka zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: – art. 34 ust. 1 ustawy o Euro poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, a tym samym nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja organu pierwszej instancji jest decyzją wydaną w związku z realizacją przedsięwzięć EURO 2012, w konsekwencji czego podlega ona natychmiastowemu wykonaniu z mocy samego prawa; – art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez jego pominięcie i niezastosowanie, pomimo że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne do udzielenia w drodze decyzji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadaniu tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; – art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że postępowanie prowadzone w sprawie było od samego początku bezprzedmiotowe, skutkiem czego było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie w całości prowadzonego przez ten organ postępowania. Według skarżącej Spółki, w sprawie nie znajduje zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy o Euro. Zgodnie z tym przepisem decyzje administracyjne wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012, określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 4 ust. 1 tej ustawy, podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Skarżąca twierdzi, że powyższy przepis ma zastosowanie tylko i wyłącznie wobec decyzji stricte określonych i wydawanych na podstawie ustawy o Euro. Norma z art. 34 ust. 1 ustawy o Euro nie może być stosowana rozszerzająco wobec innych decyzji administracyjnych wydawanych na podstawie innych przepisów. Inwestycja, wobec której zostały wydane w niniejszej sprawie decyzje przez Prezydenta Miasta w trybie art. 124 u.g.n., opiera się na decyzji lokalizacyjnej wydanej w oparciu o ustawę o Euro. Nie oznacza to jednak, że do wszystkich kolejnych decyzji dotyczących przedmiotowej inwestycji będą miały zastosowanie przepisy ustawy o Euro. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym. Kontrolując w świetle przedstawionych kryteriów zaskarżoną decyzję sąd uznał, że narusza ona prawo, chociaż częściowo z przyczyn odmiennych od tych, które zostały wykazane w skardze. Kwestionowana w przedmiotowej sprawie decyzja Wojewody z dnia 22 listopada 2013 r. wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 marca 2013 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Uznał bowiem, że postępowanie wszczęte na wniosek inwestora A S.A. z siedzibą w G. z dnia 6 czerwca 2012 r., dotyczące zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Inwestycja, w związku z realizacją której A S.A. wystąpiła ze wspomnianym wnioskiem, zaliczona bowiem została do przedsięwzięć Euro 2012 podlegających przepisom ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r., nr 26, poz. 133) – dalej jako "ustawa o Euro". W konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak to uczynił Prezydent Miasta decyzją z dnia 27 marca 2013 r., podjętą w oparciu o art. 124 ust. 1a i ust. 2 w związku z art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 u.g.n., było - według organu odwoławczego - bezprzedmiotowe. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, jakiej inwestycji dotyczył wniosek A S.A. z siedzibą w G., będący przedmiotem rozpoznania w kontrolowanym postępowaniu. Decyzją z dnia 31 marca 2011 r. Wojewoda ustalił lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Stacja G. – istniejący słup nr [...] linii 110kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, opierając się na przepisach ustawy o Euro (fotokopia decyzji w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji). W celu realizacji wskazanego przedsięwzięcia inwestor wystąpił, w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, wnioskiem z dnia 6 czerwca 2012 r. (zmodyfikowanym pismem z dnia 15 listopada 2012 r.) o ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [...] położonej w G. i o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości. Bezspornym w sprawie jest, że opisane powyżej przedsięwzięcie, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro (Dz. U. z 2013 r., poz. 1345), wpisane pod pozycją nr 23 jako rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej, zaliczone zostało do przedsięwzięć Euro, do których zastosowanie miała ustawa o Euro. Ze względu jednak na specjalny charakter ustawy o Euro 2012, jak i argumentację Wojewody opierającą się na konieczności zastosowania w niniejszej sprawie jej przepisów, uzasadnionym staje się przytoczenie kilku uwag odnośnie specyfiki tej ustawy, poczynionych przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt Kp 1/12 (OTK-A z 2013 r., nr 3, poz. 25; M.P. z 2013 roku, poz. 169; Baza Orzeczeń LEX nr 1288388). Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny uchylił przepisy nowelizujące ustawę o przygotowaniu turnieju Euro 2012 w kierunku przedłużenia jej zastosowania po zakończeniu turnieju, uznając je za niegodne z Konstytucją RP, jako naruszające zasadę lex retro non agit. Jak wyjaśnia się w tym wyroku, ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest aktem normatywnym, który miał stworzyć warunki umożliwiające organizację finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012. Trybunał wskazał, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pomyślana została jako ustawa specjalna w tym znaczeniu, że osadzona została w zdefiniowanym ab initio przez prawodawcę kontekście, w którym mają funkcjonować jej normy. Kontekst ten został wyznaczony przez odwołanie się do przyszłego zdarzenia, jakim był finałowy turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 wyraża się w tym, że celem ustawy było zrealizowanie określonego zadania - przygotowanie turnieju, a normy w niej wyrażone służyły realizacji tego zadania. Na czas obowiązywania tej ustawy zawieszone zostało stosowanie wielu przepisów innych obowiązujących ustaw. Specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 wynikał jednoznacznie z jej tytułu oraz art. 1 ust. 1, który stanowił, że ustawa określa zasady przygotowania finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Za niezbędne do realizacji wyznaczonego zadania w postaci przygotowania turnieju prawodawca uznał między innymi przygotowanie infrastruktury potrzebniej do przeprowadzenia turnieju. Wskazał przy tym konkretne przedsięwzięcia infrastrukturalne, które uznał za niezbędne do przeprowadzenia turnieju, czyli związane z nim. Ich związek z przeprowadzeniem turnieju jako głównym zadaniem ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest istotny dla oceny zastosowania ustawy i tym samym oceny decyzji Wojewody. Wykaz przedsięwzięć Euro 2012 zawarto w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. W świetle art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o Euro pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" miało charakter normatywny i rozumiane było przez prawodawcę jako inwestycja infrastrukturalna wymieniona enumeratywnie w rozporządzeniu z 2009 r., która została zawarta w ofercie przyjętej przez UEFA, objęta zobowiązaniami oraz gwarancjami rządu Rzeczypospolitej Polskiej lub jednostek samorządu terytorialnego, i w tym sensie niezbędna do przeprowadzenia turnieju. Pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" zostało przy tym powiązane ze specjalnym charakterem ustawy o Euro. W konsekwencji zrealizowanie wskazanego w tytule i art. 1 ust. 1 tej ustawy zadania wpływało na prawną kwalifikację przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. Przed dniem rozpoczęcia turnieju nie zrealizowano wszystkich przedsięwzięć przewidzianych w rozporządzeniu. Turniej natomiast rozpoczął się w dniu 8 czerwca 2012 r. i zakończył w dniu 1 lipca 2012 r. Według Trybunału, przedsięwzięcia nierozpoczęte przed rozpoczęciem turnieju, choć wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju. Turniej się bowiem odbył. Jednocześnie Trybunał zaznaczył, że ustawa o Euro nie zawierała postanowień pozwalających rozstrzygnąć wszystkie problemy intertemporalne, jakie powstały w związku z jej wejściem w życie oraz zakończeniem turnieju. Rozwiązując je, trzeba sięgnąć do ogólnych reguł intertemporalnych ukształtowanych w polskiej kulturze prawnej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją uwzględnioną przez Trybunał Konstytucyjny w opisanym powyżej wyroku, ponieważ realizacja przedmiotowej inwestycji kwalifikowanej zgodnie z rozporządzeniem z 2009 r. jako przedsięwzięcie Euro 2012, objętej decyzją lokalizacyjną z dnia 31 marca 2011 r., nie rozpoczęła się przed dniem 8 czerwca 2012 r. Jak wynika bowiem z akta administracyjnych niniejszej sprawy, inwestor dopiero wnioskiem z dnia 6 czerwca 2012 r. zwrócił się o ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [...] w G. i wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości w celu realizacji inwestycji. Przedmiotowa inwestycja bezspornie nie została zatem ani rozpoczęta, ani zakończona do dnia rozpoczęcia turnieju Euro 2012. W świetle powyższego Sąd uznał, że pomimo braku określenia granic temporalnych obowiązywania tej ustawy, cel ustawy o Euro uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju, a jednocześnie wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. Stanowisko takie jest zbieżne z prezentowanym już wcześniej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1266/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie podejście w żaden sposób nie umniejsza znaczenia przypisywanemu tym przedsięwzięciom z punktu widzenia społeczno - gospodarczego. Konsekwencją niezrealizowania ich przed rozpoczęciem turnieju jest jednak brak możliwości zastosowania do ich realizacji specjalnych rozwiązań ustawy o Euro i konieczność procedowania w oparciu o przepisy ogólne. Przedsięwzięcia, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o Euro związane były z przeprowadzeniem turnieju Euro 2012, który już się odbył. Zatem niezrealizowane przedsięwzięcia wskazane w rozporządzeniu nie były konieczne do przeprowadzenia turnieju w znaczeniu, jakie przyjęto w art. 4 ust. 1 ustawy o Euro. Przedsięwzięcia te, mimo że wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia tego turnieju. Ze względu na specjalny charakter ustawy o Euro i ścisłe powiązanie przedsięwzięć podlegających tej ustawie z kryterium niezbędności do przeprowadzenia turnieju nie można twierdzić, że po przeprowadzeniu turnieju rygory wprowadzone przez ustawę będą nadal obowiązywać. Tym bardziej, że przepisy tej ustawy w sposób istotny wprowadziły odstępstwa od ogólnych postanowień materialnego i procesowego prawa administracyjnego oraz ogólnych regulacji prawa cywilnego, ograniczały konstytucyjne prawa podmiotowe m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 (m.in. prawo własności, równą ochronę praw majątkowych, prawo do zaskarżenia decyzji administracyjnych). Ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności są dopuszczalne wyłącznie ze względu na szczegółowo uzasadniony cel i nie można ich stosować w innym celu, niż zostały wprowadzone. W sytuacji, gdy okoliczności pozwalające na realizację norm specjalnych ustawy ustaną, stosowanie specjalnych rozwiązań powinno zostać wstrzymane. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd orzekający w niniejszej sprawie jako błędne ocenia stanowisko Wojewody, zgonie z którym samo umieszczenie przedmiotowej inwestycji w wykazie rozporządzenia z 2009 r. oraz wydanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o przepisy ustawy o Euro jest wystarczające do dalszego zastosowania przepisów tej ustawy do wszystkich decyzje związanych z przedmiotową inwestycją. Założony cel tej ustawy w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia ustał. Skoro turniej już się odbył, a inwestor dopiero po jego zakończeniu podejmuje działania zmierzające do realizacji przedsięwzięcia, oznacza to, że nie było to przedsięwzięcie niezbędne do przeprowadzenia turnieju w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Euro, a zatem podstawowe kryterium zastosowania tej ustawy ustało. W konsekwencji przyjąć należy, że Wojewoda - rozpoznając odwołanie - winien procedować w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Sąd uznał zatem, że zaskarżona decyzja narusza w sposób istotny przepisy postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 k.p.a., albowiem niniejsze postępowanie - prowadzone z wniosku skarżącej A S.A. z siedzibą w G. na podstawie i w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest bezprzedmiotowe, oraz przepis prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 22 listopada 2013 r. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2014 r., poz. 490), ustalając, że na zasądzone koszty składa się wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa w kwocie 257 zł. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda winien zastosować się do przedstawionej przez Sąd wykładni oraz oceny prawnej i rozpatrzeć odwołanie strony podejmując rozstrzygnięcie na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego tj. przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.