II SA/Gd 650/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 3 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Gmina reprezentowana przez Prezydenta Miasta wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na opisane wyżej rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 105 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano, że na skutek postępowania prowadzonego z urzędu Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008r. pozytywnie zaopiniował proponowany podział nieruchomości –działki nr [...], obręb W. na odrębne działki, zgodnie z załącznikiem graficznym. Zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji z dnia 1 kwietnia 2008r. wnieśli właściciele działki nr [...]. Organ II instancji wydał opisane postanowienie umarzające postępowanie w sprawie ustalając, że Prezydent Miasta zrezygnował z zamiaru podziału działki nr [...] i postępowanie w sprawie jej podziału umorzył. Organ II instancji wskazał, że postępowanie w sprawie zaopiniowania projektu podziału działki jest postępowaniem zależnym od bytu postępowania głównego, tj. postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału. Skoro organ administracji rezygnuje z podziału działki to postępowanie incydentalne w sprawie zaopiniowania projektu zaniechanego podziału jest również bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 kpa. Dokonując powyższych ustaleń organ II instancji powołał się na załączone do pisma przekazującego zażalenie pismo Naczelnika Wydziału Urbanistyki UM z dnia 27 marca 2008r. informującego o rezygnacji przez organ I instancji / Prezydenta Miasta / z zamiaru podziału działki oraz postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie podziału nieruchomości nr [...] z dnia 15 kwietnia 2008r. Skarżący zarzucił, że przepis art. 105 ust. 1 kpa nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, albowiem postanowienie organu I instancji z dnia 1 kwietnia 2008r. dotyczyło postępowania z urzędu prowadzonego przez Prezydenta Miasta wszczętego dnia 17 stycznia 2008r . Natomiast powoływane przez organ II instancji wycofanie wniosku o podział nieruchomości dotyczyło innego postępowania, które było prowadzone na wniosek M. S. Wiceprezydenta Miasta z dnia 27 czerwca 2007r. Wniosek z dnia 27 czerwca 2007r. dotyczył tej samej nieruchomości, lecz został wycofany i w konsekwencji postępowanie wywołane jego wniesieniem zostało umorzone powołanym przez organ II instancji postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Skarga Gminy jest w istocie skargą organu , który wydał postanowienie w pierwszej instancji. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że organ który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zatem stroną postępowania sądowoadministracyjnego, nie może być organ, który wydał zaskarżoną decyzję w pierwszej instancji. Jego rola w postępowaniu skończyła się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (decyzji, postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006 r., I OSK 460/05, LEX nr 193976; por. też uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17; uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115). Organ taki nie ma interesu prawnego, a tym samym nie jest podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądowym. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 października 1984r/ OSNC 1985/7/86/ stwierdził, że w ustawowej roli organu nie ma miejsca na własny interes wydającego decyzję, także wówczas gdy dotyka ona w jakikolwiek sposób jego prawa lub obowiązków. Nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym podmiot, któremu z woli ustawodawcy powierzono wydanie decyzji, w tym postępowaniu. W postanowieniu z dnia 15 października 1990r. /ONSA z 1990r. nr 4 poz. 7/ Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że bez względu na przedmiot sprawy i jego związek z interesem prawnym, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy w związku z tym ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnione do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego. W świetle przytoczonego orzecznictwa należało uznać, że ani Gmina, ani Prezydent Miasta, jako organ właściwy na mocy art. 93 ust. 4 i ust. 5ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami / Dz.U. Nr 261, z 2004r., poz. 2603 ze zm./ do opiniowania w formie postanowienia zgodności proponowanego podziału z planem miejscowym, nie był uprawniony do wniesienia skargi na postanowienie wydane w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W takiej sytuacji zachodzi brak legitymacji skargowej skutkujący odrzuceniem skargi z powodu jej niedopuszczalności. Z tego powodu skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./.