II SA/Gd 651/06

Dnia 30 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewody z dnia 14 lipca 1997 Nr [[...]] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia umorzyć postępowanie. W sprawie ze skargi nieżyjącego już B. G. na decyzję Wojewody z 14 lipca 1997 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 9 maja 1997 r. o nakazaniu B. G. i J. Z.-K. rozebrania garażu i budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. W. w G., B. C., spadkobierczyni B. G., cofnęła skargę twierdząc, że garaż i budynek gospodarczy zostały rozebrane (pismo z dnia 5 stycznia 2007 r.). Z akt sprawy wynika, że nakaz rozbiórki został nałożony na B. G. oraz J. Z.-K. dlatego, że byli oni współużytkownikami wieczystymi nieruchomości, na której znajdowały się garaż i budynek gospodarczy oraz, że to współużytkowanie wieczyste było prawem związanym z własnością dwóch lokali znajdujących się w domu na tej nieruchomości, przy czym B. G. był właścicielem lokalu mieszkalnego nr [[...]], zaś J. Z.-K. lokalu mieszkalnego nr [[...]]. Z akt sprawy wynika także, że B. C. po śmierci B. G., a przed cofnięciem jego skargi, sprzedała lokal mieszkalny nr [[...]] wraz z przynależnym do niego udziałem w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu A. K., która zgłosiła swój udział w charakterze uczestnika postępowania w sprawie dotyczącej skargi na decyzję Wojewody z dnia 14 lipca 1997 r. (pismo złożone w Sądzie w dniu 26 stycznia 2007 r.). W tej sytuacji pojawiło się zagadnienie kto po śmierci B. G. i po sprzedaży prawa, z którym wiązało się nałożenie obowiązku rozbiórki, winien być uznany za skarżącego, w szczególności czy skarżącym jest jego spadkobierca, czy nabywca prawa, z którym wiązało się nałożenie obowiązku rozbiórki? Od rozstrzygnięcia tego zagadnienia zależy rozstrzygnięcie kwestii kto mógł w niniejszej sprawie cofnąć skargę, gdyż zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) jedynie skarżący może cofnąć skargę. Rozstrzygając wskazaną kwestię należy wziąć pod uwagę, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulują jedynie sytuację związaną ze śmiercią strony, a więc także skarżącego (art. 124 § 1 pkt 1 i § 3, art. 128 § 1 pkt 1 oraz art. 161 § 1 pkt 2), nie wypowiadają się zaś na temat skutków zbycia prawa, z którym związany jest udział strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w toku postępowania sądowego. Ze wskazanych przepisów, regulujących następstwa śmierci strony w toku postępowania przed sądem administracyjnym, wynika, iż w takim przypadku w miejsce zmarłej strony wchodzą jej następcy prawni. Wynika to zwłaszcza z art. 128 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakazuje podjąć postępowanie zawieszone z powodu śmierci strony w razie zgłoszenia się jej następców prawnych. Odnosząc zaś ten przepis do szczególnego przypadku śmierci strony, jakim jest śmierć skarżącego, należy stwierdzić, iż wówczas można podjąć postępowanie w razie głoszenia się następców prawnych skarżącego, co oznacza, że ustawodawca przyjął, iż wchodzą oni w jego miejsce. Podobnego uregulowania nie ma zaś w odniesieniu do przypadku, w którym skarżący zbywa prawo, z którym wiąże się jego interes prawny we wniesieniu skargi. Na tej podstawie należy przyjąć, iż według Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdy skarżącym jest osoba fizyczna, jedynie jej śmierć może powodować zmianę skarżącego. Z tego też wynika, że zbycie prawa, z którym związany jest udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym, przez skarżącego , nie powoduje zmiany skarżącego. Należy jednakże zastrzec, że w tym drugim przypadku, nabywca prawa może wziąć udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jeżeli zgłosi taki zamiar na podstawie art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając to na uwadze w niniejszej sprawie Sąd po zgłoszeniu się A. K. umożliwił jej wypowiedzenie się co do cofnięcia skargi przez B. C., jednakże nie zajęła ona w tej kwestii żadnego stanowiska. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że uprawniony skarżący cofnął skargę oraz, że cofnięcie to jest dopuszczalne, gdyż brak podstaw do przyjęcia, iż zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W konsekwencji Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie.