II SA/Gd 652/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch po rozpoznaniu w dniu 2 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 czerwca 2005 r. sygn. akt [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia 11 kwietnia 2005 r., nr [...], na podstawie art. 104 i 108 k.p.a. oraz art. 6 pkt 8, art. 8 ust 1 pkt 1, art. 48 ust 1,2 i 4, art. 106 ust 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 . o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., Nr 64, poz. 593 ze zm.) przyznał S. M. świadczenie z pomocy społecznej w formie schronienia i posiłku w Noclegowni przy ul. [...] w G. od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia faktycznego pobytu w palcówce, nie dłużej jednak niż do dnia 31 sierpnia 2005 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, iż wnioskujący jest osoba bezdomną. Spełnia zatem przesłanki do przyznania mu pomocy w formie schronienia i posiłku. Stosownie do art. 48 ust 4 ustawy o pomocy społecznej w okresie pobytu w noclegowni udzielona będzie wnioskującemu pomoc w formie posiłku. Organ wskazał również, że na podstawie umowy z dnia 31 marca 2005 r., nr [...] zawartej pomiędzy MOPS a Towarzystwem A w G. pomoc w postaci schronienia udzielana będzie w placówce znajdującej się przy ul. [...] w G. Decyzję tę doręczono wnioskującemu 13 kwietnia 2005 r. W dniu 16 maja 2005 r. S. M. wniósł odwołanie od tej decyzji, w którym wywodził, że "umowa, na podstawie której nabył uprawnienie nie jest konstytucyjnym źródłem prawa i nie moża na jej podstawie nabyć żadnych praw." Wskazywał, iż umowa ta jest dowodem dokonania przestępstwa. Powoływał się na art. 17 ust 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym udzielenie schronienia i posiłku jest zadaniem gminy o charakterze obowiązkowym i nie może być przez nią przekazane innemu podmiotowi. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2005 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stosowne pouczenie w tym zakresie odwołujący się otrzymał wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżona decyzję S. M. odebrał w dniu 13 kwietnia 2005 r., a odwołanie złożył w dniu 16 maja 2005 r., a więc z uchybieniem terminu do złożenia tego środka, który minął w dniu 27 kwietnia 2005 r. Organ wskazał również, iż mimo powołanie się przed odwołującego się na art. 111 § 2 k.p.a. przesłanka ta w niniejszej sprawie nie zachodzi, ponieważ S. M. nie złożył wniosku o uzupełnienie przedmiotowej decyzji. S. M. wniósł skargę na to postanowienie, w której wywodził, że 14 kwietnia 2005 r. zwrócił się do organu z wnioskiem, na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., o wydanie kserokopii umowy, która miała być uzupełnieniem wydanej decyzji co do rozstrzygnięcia. Zarzucił organowi stronniczość oraz naruszenie art. 45 ust 1 Konstytucji RP. Skarżący zażądał również rozpatrzenia jego sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, powołując się na argumentacje faktyczna i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo organ wskazał, że wniosek złożony przez S. M. nie był wnioskiem o uzupełnienie rozstrzygnięcia w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Skarżący wniósł w nim bowiem jedynie o wydanie kserokopii umowy, o której mowa w decyzji organu I instancji. Nie uległ zatem przedłużeniu termin do wniesienia od niej odwołania. Kolegium nie wniosło o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że decyzję organu I instancji doręczono S. M. w dniu 13 kwietnia 2005 r., co potwierdził on własnoręcznym podpisem na zwrotnym poświadczeniu odbioru (por. z.p.o. w aktach organu I instancji). Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Termin do wniesienia tego środka minął w dniu 27 kwietnia 2005 r., natomiast S. M. wniósł odwołanie w dniu 16 maja 2005 r., tj. z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Słusznie zatem organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia przedmiotowego odwołania. Nie mają również uzasadnienia zarzuty skarżącego, iż termin do wniesienia tego odwołania uległ przedłużeniu wobec złożenia przez niego wniosku w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Przepis ten wymienia w sposób wyczerpujący składniki decyzji (postanowienia), co do których można wnosić o ich uzupełnienie. Gdyby było inaczej, to ustawodawca dałby temu odpowiedni wyraz w treści tego przepisu, np. używając przed wymienieniem elementów decyzji (postanowienia), których uzupełnienia można żądać, słów "w szczególności", czy też innych równoznacznych. Uzupełnienie decyzji (postanowienia) może więc jedynie dotyczyć rozstrzygnięcia lub pouczenia o środkach zaskarżenia bądź o uprawnieniu wytoczenia powództwa do sądu powszechnego. Postanowienie wymaga uzupełnienia, gdy jest niekompletne, a więc zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne, oraz nie zawiera poruczenia o zakresie i trybie weryfikacji postanowienia lub też zamieszczone w nim pouczenie nie daje pełnej informacji co do uprawnień stron. Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy będzie miało miejsce wtedy, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu postanowienia wydano postanowienie w samej rzeczy częściowe, chociaż, w ocenie organu wydającego, miało ono załatwić całą sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami (por. wyrok NSA z dnia 13.02.2002 r. I SA 1771/00 LEX nr 81742). Wniosek skarżącego o wydanie kserokopii umowy, będąc w istocie porozumieniem MOPS i Towarzystwem A w G., na podstawie którego wskazano skarżącemu jedynie miejsce wykonania przyznanego mu świadczenia, nie mógł być wnioskiem w o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Ponadto wskazać skarżącemu należy, że umowa ta nie była podstawą przyznania mu jakichkolwiek uprawnień. Podstawa przyznania świadczenia były przepisy ustawy o pomocy społecznej. Ponieważ nie był to wniosek złożony w trybie 111 § 1 k.p.a., nie uległ zatem przedłużeniu termin do wniesienia odwołania od tej decyzji. Z tych tez przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.