II SA/Gd 652/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. i R. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z ich skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wnioskodawcom przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem z 12 października 2017 r. złożonym na urzędowym formularzu skarżący wystąpili o przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym. R. B. wskazał, że jego dochodem jest renta powypadkowa w wysokości 2.513,81 zł. K. B. otrzymuje emeryturę w wysokości 860 zł. Z posiadanych dochodów wnioskodawcy utrzymują siebie i chorego 46 letniego syna, który nie posiada dochodów. Wnioskodawca posiada grunt rolny o powierzchni 2,48 ha oraz działkę o pow. 811 m2 i wartości 30 tys. zł. K. B. posiada dom mieszkalny o pow. 101 m2 i grunt rolny o pow. 3,75 ha. Syn nie posiada majątku ani dochodów. Wskazując na wydatki wymienili wnioskodawcy energię elektryczną 300 zł miesięcznie, internet i tv 178 zł, leki około 250 zł, abonament telewizyjny 33 zł, telefony 150 zł, wywóz nieczystości 81 zł, ubezpieczenie posesji 700 zł, podatek 72 zł, aparat słuchowy 2550 zł, drewno opałowe na rok 3000 zł. Podkreślili wnioskodawcy, że nie posiadają środków na prowadzenie niniejszej sprawy i ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Mając na uwadze, że oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżących, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z 19 października 2017 r., skarżący zostali wezwani do uzupełnienia w terminie 14 dni wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie szeregu dokumentów i oświadczeń, w tym wyciągów z rachunków bankowych swoich i syna, nakazu podatkowego posiadanych nieruchomości, dokumentu potwierdzającego status bezrobotnego syna, dokumentów potwierdzających wysokość otrzymywanych świadczeń emerytalno-rentowych, kopii rachunków dokumentujących wskazane we wniosku wydatki na bieżące utrzymanie, w tym zakup leków, oświadczenia w przedmiocie posiadanych pojazdów mechanicznych. W zakreślonym terminie żadne dokumenty nie zostały nadesłane. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny złożonego wniosku należy przypomnieć, że skarżący wnioskowali o przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wniosek w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie, jeśli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej dalej również jako "p.p.s.a."). W związku z powyższym wydaje się oczywistym, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek należytego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, a zatem posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz wydatków. Udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, że ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to forma dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się winno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W ocenie referendarza skarżący nie wykazali, że są osobami ubogimi. Przede wszystkim brak jest informacji o ewentualnie zgromadzonych środkach finansowych przez wnioskodawców. Nie znalazło potwierdzenie w aktach sprawy twierdzenie o trudnej sytuacji finansowej skarżących w świetle twierdzenia zawartego w skardze o chęci budowy siedliska rolniczego (dom mieszkalny o pow. 150 m2, stodoła 200 m2, budynek gospodarczy 200 m2, wiata na maszyny rolnicze 200 m2, garaż na dwa stanowiska 50 m2, suszarnia ziół 70 m2) na posiadanych gruntach. Planowanie takiej inwestycji mimo wieku wnioskodawców pozwala przyjąć, że posiadają oni zgromadzone środki na ten cel. Brak dokumentów objętych wystosowanym wezwaniem powoduje, że wątpliwości co do faktycznej sytuacji majątkowej skarżących pozostały. A to powoduje, że brak jest podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.