II SA/Gd 653/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. i P. S. oraz E. P. i J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z 11 czerwca 2008 r., na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, nakazał A. i P. S. oraz E. i J. P. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacyjno-gospodarczą oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję sanitariatu (w.c), wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] położonej w K. II gmina K. Organ ustalił na podstawie oświadczenia A. i P. S. z 23 lipca 2007 r., że pobudowali oni wspólnie z E. i J. P. bez wymaganego pozwolenia na budowę, w 1997 r. na działce nr [...] w K. gmina K. obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniący funkcję rekreacyjno-gospodarczą oraz obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję sanitariatu (w.c). Postanowieniem z dnia 26 października 2007 r., zmienionym postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r., wstrzymano prowadzenie robót przy budowie przedmiotowych obiektów budowlanych, jednocześnie nałożono na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie do 30 marca 2008 r. dokumentów określonych w sentencji postanowienia. Do dnia wydania zobowiązani nie wykonali nałożonego obowiązku. PINB w oparciu o kompetencje wymienione w art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 48 ust. 1 i art. 48 ust. 4 tej ustawy w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków, nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skarżący odwołali się od powyższej decyzji podnosząc w uzasadnieniu, że działkę Nr [...] o obszarze 462 m kw. położoną w K. nabyli na podstawie aktu notarialnego. Działka ta została wyodrębniona z Księgi Wieczystej Nr [...] i założono dla niej nową Kw [...], gdzie zostali uwidocznieni jako współwłaściciele po 1/2 części. Powyższą działkę ogrodzili i zagospodarowali. Użytkują ją w okresach wakacyjno - urlopowych. W tym też celu wznieśli we własnym zakresie niewielki obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, ale nietrwale związany z gruntem. O powyższym został poinformowany Urząd Gminy, który przez okres około 10 lat pobierał od nich podatki. Na tym terenie jest wzniesionych kilkadziesiąt obiektów budowlanych, które podobnie służą do korzystania w celach rekreacyjnych. Według odwołujących brak planu zagospodarowania przestrzennego danego terenu powoduje, że istnienie obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem nikomu nie powinno przeszkadzać. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z 14 września 2009 r. podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 i art. 48 ust 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156. poz. 1118), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji ponowił ustalenia dokonane przez organ I instancji i stwierdził, że skarżący wybudowali bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1997 r. na terenie działki nr [...] położonej w K., gmina K. obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję rekreacyjno-gospodarczą oraz obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję sanitariatu (w.c). Na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. PINB wydał w dniu 26 października 2007 r. postanowienie, w którym wstrzymał roboty budowlane oraz nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 12 grudnia 2007 r. zaświadczenia właściwego organu o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a także - dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego tzn. czterech egzemplarzy projektu budowlanego w formie zgodnej z przepisami oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r. zmienił z urzędu własne postanowienie z dnia 26 października 2007 r. i nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 marca 2008 r., zaświadczenia właściwego organu o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Zobowiązani nie wywiązali się z nałożonych obowiązków, zatem zaskarżoną decyzją organ I instancji nakazał skarżącym rozbiórkę przedmiotowych obiektów budowlanych. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ organ I instancji ustalił naruszenie tego artykułu przez fakt wybudowania w 1997 r. obiektów bez takiego pozwolenia, był zobowiązany przeprowadzić postępowanie w oparciu o przepisy art. 48 Prawa budowlanego. W trakcie tego postępowania zostało wydane postanowienie w oparciu o art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymujące roboty budowlane i nakładając określone obowiązki. Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 - "(...) rozbiórkę obiektu lub jego części (...)". W związku z powyższym podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie PWINB uznał za prawnie uzasadnione i zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, nie znajdując podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany. Odnosząc się do treści odwołania wyjaśnił organ odwoławczy, że kwestie około kilkudziesięciu samowoli budowlanych powstałych w sąsiedztwie działki należącej do odwołujących są sukcesywnie rozstrzygane przez organ nadzoru budowlanego. Ponadto przedmiotowa działka leży na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, a więc na terenie szczególnie chronionym, gdzie obowiązuje między innymi zakaz lokalizowania i budowy nowych domków letniskowych (obiektów budowlanych), nie można się więc zgodzić z argumentem skarżących, iż istnienie obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem nikomu nie powinno przeszkadzać. Fakt opłacania podatku od nieruchomości na rzecz gminy K. wynika z innych ustaw i nie stanowi o legalizacji samowolnie wybudowanych obiektów. Także Urząd Gminy K. w piśmie z dnia 18 sierpnia 2009 r. poinformował organ, że w prowadzonym wykazie wydanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w latach 1996 - 1999 brak jest zgłoszenia odwołujących o zamiarze budowy przedmiotowych obiektów, jak również, że w archiwum Urzędu Gminy K. brak jest pozwoleń na budowę w/w obiektów, zatem nie można zgodzić się z odwołującym, iż fakt budowy przedmiotowych obiektów został zgłoszony do gminy w rozumieniu Prawa budowlanego z 1994 r. Skarżący A. i P. S. oraz E. i J. P. w odrębnie wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku lecz identycznych skargach na opisaną wyżej decyzję PWINB (połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 654/09), wnoszą o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Uzasadniając skargi skarżący podali, że w 2007 r. zwrócili się do Wójta oraz Urzędu Gminy K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie altany parterowej, odpowiedzi ([...] z dnia 8 sierpnia 2007 r.). Urząd wyznaczył 7- dniowy termin na gromadzenie niezbędnych dokumentów: map katastralnych lub zasadniczych, sposobu odprowadzania ścieków, zapotrzebowania na energię, wodę, planów obiektu budowlanego w formie opisowej i graficznej. Przebywając w tym okresie na urlopie wypoczynkowym zdawali sobie sprawę, że nie są w stanie w tak krótkim czasie zgromadzić wymaganych materiałów. W bezpośredniej rozmowie z Wójtem dowiedzieli się, że dostarczenie dokumentów i tak nie wpłynie na wydanie warunków zabudowy, gdyż gmina nie posiada aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i nie wyda pozwolenia budowę na gruntach rolnych. Z tego powodu skarżący zaniechali dostarczenia dokumentów. Od działkowiczów, którzy dopełnili formalności dowiedzieli się, że im także nie wydano warunków zabudowy. Odnosząc się do treści uzasadnienia w sprawie lokalizacji budowli na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego wskazali skarżący, że w roku 1997, kiedy powstała budowla letniskowa wolnostojąca, tereny działek nie należały do NPK. Starania podjęte przez wojewódzkiego konserwatora zabytków o wpis K. do Parku Krajobrazowego zakończyły się dopiero w roku 2003. Nabywając działkę - za zgodą Urzędu Gminy - nie spotkali w żadnym dokumencie wpisu o przynależności ziemi do Parku Krajobrazowego. Jako członkowie "A" skarżący składają wnioski do Urzędu Gminy K. o umieszczenie działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz przekształcenie terenów rolnych w rekreacyjne, trudno bowiem uprawiać ziemię o powierzchni 460 m2. Istniejący stan pozbawia ich prawa do zarządzania swoją własnością, a działania Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków skutecznie stopują jakiekolwiek zmiany w tym zakresie. Dnia 8 października 2009 r. na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy K. pojawił się drugi w tym roku projekt planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi K., dnia 9 października 2009 r. wysłali do wójta Gminy K. i Urzędu Gminy K. kolejny wniosek o przekształcenie terenów działek w tereny rekreacyjne. Odpowiadając na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem badając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów, zdaniem Sądu nie narusza ona prawa. Stan faktyczny ustalony zastał przez organ II instancji prawidłowo i w zasadzie pozostaje niesporny. Strona skarżąca w istocie nie zakwestionowała w toku postępowania administracyjnego braku pozwolenia na budowę spornych obiektów, chociaż wskazywała na niepotwierdzony żadnymi dowodami "zamiar budowy" zgłoszony do Urzędu Gminy K. (vide: pisemne oświadczenia z dnia 20.08.2007 r. i 4.09.2007 r., w aktach administracyjnych I instancji). Nie budzi wątpliwości opis i parametry przedmiotowych obiektów, ustalone na podstawie dowodu z oględzin (vide: protokół oględzin z dnia 3.07.2007 r., w aktach administracyjnych I instancji). Prawidłowo ustalona data budowy obiektów (rok 1997), przyznana przez strony będące współwłaścicielami działki nr [...] (vide: pisemne oświadczenia j.w.), uzasadnia zastosowanie wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Jest również niesporna okoliczność, że obowiązek określony pisanym wyżej postanowieniem organu I instancji nie został wykonany. Zdaniem Sądu, opisane wyżej obiekty budowlane, oba nietrwale związane z gruntem, prawidłowo zostały przez organy zakwalifikowane jako wymagające pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Katalog obiektów budowlanych oraz prac budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, w tym wymagających zgłoszenia (art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego) nie obejmuje takich obiektów, jakie zostały usytuowane na działce [...]. Pozostaje bowiem także poza sporem, że większy z obiektów służy stronom do celów rekreacyjnych, co przyznają w odwołaniu od decyzji organu I instancji (vide: odwołanie w aktach administracyjnych II instancji). Trafnie i wyczerpująco odniósł się organ II instancji do zarzutów odwołania, zasadnie zwracając uwagę, że nieistotny z punktu widzenia legalizacji samowoli budowlanej jest fakt uiszczania należności podatkowych na rzecz gminy. Przedmiotem ustaleń przez organ II instancji były także istotne kwestie dotyczące ewentualnego posiadania przez właścicieli spornej działki decyzji o warunkach zabudowy lub pozwolenia na budowę, w związku z treścią ich oświadczeń złożonych przed organem I instancji. Wobec jednoznacznej treści pisma Wójta Gminy z dnia 18 sierpnia 2009 r., o którym strony zostały powiadomione z zachowaniem trybu przewidzianego w art. 10 kpa (vide: pismo Wójta i zawiadomienie skierowane do stron, wraz z dowodami doręczeń, w aktach administracyjnych II instancji), ustalenie organu, że małżonkowie S. i P. nie posiadają decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki oraz nie posiadają pozwolenia na budowę opisanych wyżej obiektów, jest prawidłowe. Zdaniem Sądu istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia organu odwoławczego są kompletne i wyczerpujące, dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 kpa, ocena dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 kpa. W tym kontekście uprawnione było stanowisko organu, że skarżący wybudowali sporne obiekty niezachowując obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem normy wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Tym samym zabudowa działki stanowiącej własność skarżących stanowiła samowolę budowlaną, którą w rozumieniu obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. jest między innymi wybudowanie lub budowa obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem z dnia 26 października 2007 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, zmienionym następnie w dniu 14 lutego 2008 r. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 27/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844), a zatem w szczególności nakładającym obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 marca 2008 r. (przedłużonym z dnia 10 stycznia 2008 r.), ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak bowiem ustalono i jest to niesporne, dla terenu K. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jak stanowi o tym przepis art. 48 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie obu decyzji, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Zasadą jest, według treści przytoczonej wyżej regulacji, poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1879/07, Baza orzeczeń LEX nr 478287). Dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, na którym znajduje się samowolnie wybudowany obiekt budowlany, przewiduje art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu po zmianie tego przepisu dokonanej nowelą z dnia 8 października 2008 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1287), obowiązującej od dnia 6 grudnia 2008 r. Z kolei ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), w art. 61 ust. 1 określa wymagania, jakie należy spełnić, aby możliwe było wydanie dla zamierzonej inwestycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wymagania te zostały wymienione w pkt 1-5 z jednoznacznie sformułowanym zastrzeżeniem, że tylko łączne ich spełnienie stwarza możliwość wydania przedmiotowej decyzji. Nadto z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę lub pod zabudowę określonego rodzaju przeznaczone są tylko te tereny, których taki sposób zagospodarowania został określony w decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że w przypadku braku w dacie rozstrzygnięcia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jak w okolicznościach niniejszej sprawy) decyzja o warunkach zabudowy jest jedynym sposobem wykazania, że określony sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami innych ustaw. Z treści skarg wynika, że skarżący zaniechali ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, której obowiązek przedłożenia wynikał z opisanego wyżej postanowienia organu I instancji. Strony zatem z własnej woli zrezygnowały z procedury legalizacji samowoli budowlanej, w sytuacji, gdy był to jedyny dowód (przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) przeznaczenia przedmiotowej działki pod zabudowę lub pod zabudowę określonego rodzaju (rekreacyjną). Strony wywodzą, że Gmina K. przygotowuje się do przekształcenia terenu w działki rekreacyjne a właściciele działek na terenie K. inicjują taki sposób zagospodarowania w trwającej procedurze planistycznej. Przytoczone argumenty nie mają w niniejszej sprawie rozstrzygającego znaczenia prawnego, bowiem brak w dacie skarżonego rozstrzygnięcia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadniał nałożenie obowiązku polegającego na przedłożeniu w toku niniejszego postępowania administracyjnego ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Poza kompetencjami organów nadzoru budowlanego, a więc i poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie jest natomiast faktyczna i prawna możliwość uzyskania takiej decyzji dla działki położonej na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Na marginesie Sąd zauważa, że Park ten został utworzony uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 5 stycznia 1978 r. Nr IX/49/78 (Dz. Urz. WRN z 1978 r., Nr 1, poz. 3). Następnie Wojewoda wydał rozporządzenie Nr [...] z dnia 8 listopada 1994 r. w sprawie wyznaczania obszarów chronionego krajobrazu, określania granic parków krajobrazowych i wyznaczania wokół nich otulin oraz wprowadzania obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń, zmienione następnie rozporządzeniem Wojewody z dnia 3 września 1998 r. Nr 11/98 (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego 1994 r., Nr 27, poz. 139 oraz z 1998 r. Nr 59 poz. 294). Aktualny stan prawny NPK regulowany jest rozporządzeniem Wojewody Nr [...] z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Nr 58, poz. 1192). Analiza wymienionych rozporządzeń wskazuje, że wielkość obszaru NPK nie uległa zmianie, natomiast jego granice zostały uszczegółowione w ostatniej regulacji. Niemniej zgodzić się trzeba z organem II instancji, że argument skarżących podniesiony w odwołaniu co do tego, iż "zabudowa ich działki nikomu nie przeszkadza", to o ile działka ta znajduje się na terenie NPK, w świetle treści rozporządzenia Nr [...] mogą na niej obowiązywać pewne zakazy. Kwestia ta pozostając poza kognicją Sądu oraz organów nadzoru budowlanego, miałaby natomiast istotne znaczenie dla wydania decyzji o warunkach zabudowy a także może wpływać na treść projektu planu miejscowego dla przedmiotowego terenu. W tym kontekście zarzuty skargi nie mają zatem rozstrzygającego znaczenia prawnego w sprawie samowoli budowlanej, bowiem organ przepisów opisanego wyżej rozporządzenia Wojewody Nr [...] (mających walor prawa miejscowego) nie stosował. Nieistotna jest także podnoszona przez skarżących okoliczność, że Gmina K. przystąpiła do opracowywania projektu planu miejscowego, ponieważ rozpoczęcie procedury planistycznej nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego dla postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej, uzasadniającego jego zawieszenie. Możliwość zawieszenia dotyczy natomiast postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, stosownie bowiem do treści art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Konkludując, niewątpliwie w dacie zaskarżonego rozstrzygnięcia (oraz na dzień wyrokowania) nie obowiązywał miejscowy plan, który dopuszczałby zabudowę na przedmiotowym terenie, jak również strona w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W rezultacie powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 11 czerwca 2008 r. Nr [...] odpowiada prawu, ponieważ warunki określone w opisanych wyżej postanowieniach PINB, z dnia 26 października 2007 r., zmienionego postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r., nie zostały spełnione. Dotyczy to w szczególności braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, a to uzasadnia w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy - Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Zauważyć trzeba przy tym, że o skutkach niedopełnienia wyznaczonych obowiązków inwestorzy zostali pouczeni w opisanym wyżej postanowieniu organu I instancji z dnia 26 października 2007 r. Twierdzenie skarżących, że decyzji takiej nie uzyskaliby, gdyż nie uzyskał jej nikt z właścicieli działek w K., nie stanowi przesłanki legalizacji samowoli budowlanej w świetle brzmienia przytoczonego wyżej przepisu art. 48. Treść tego przepisu jednoznacznie określa warunki legalizacji poprzedzające rozbiórkę, przy czym nakaz rozbiórki ma charakter bezwzględny w razie niespełnienia tych warunków. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.