II SA/Gd 653/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy. Wnioskiem z 8 stycznia 2015 r. A. J. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. We wniosku wskazała, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z mężem, który jest marynarzem, sama nie pracuje. Jedyny dochód rodziny stanowią zarobki męża na poziomie 6 tys. zł miesięcznie. Posiada wnioskodawczyni dom o pow. 200 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 1 ha i działkę o pow. 1000 m2. Rodzina posiada także samochód osobowy marki Honda o wartości 30 tys. zł. Nie posiada wnioskodawczyni nikogo na utrzymaniu. Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy). Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest instytucją stosowaną w przypadku osób charakteryzujących się ubóstwem, tj. całkowicie pozbawionych środków do życia ze względu na okoliczności życiowe. Kolejno podkreślenia wymaga, iż koszty sądowe zasługują na traktowanie na równi z innymi obciążeniami finansowymi, a zwolnienie od obowiązku ich ponoszenia - w sytuacji, gdy są one dochodem budżetu państwa - stanowiłoby swoistą formę kredytowania podmiotów i naruszałoby zasadę równoważnego traktowania powinności finansowych. Wpis od wniesionego zażalenia stanowi kwotę 100 zł. Miesięczny dochód 2 osobowej rodziny wynosi wedle oświadczenia 6 tys. zł, okoliczności związane z jakimikolwiek nadzwyczajnymi wydatkami wskazane nie zostały. Referendarz wyraża przekonanie, iż skarżącą stać na poniesienie wszelkich kosztów, które wynikną w trakcie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego z bieżących dochodów. Wobec tego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie.