II SA/Gd 654/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 września 2006r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z dnia 27 marca 2006r. Prezydent Miasta na podstawie art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. nr 46 poz. 543 ze zm.) oraz art. 123 Kpa zaopiniował pozytywnie proponowany przez Wydział Programów Rozwojowych UM wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] pbr. [...], wpisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego pod nr KW [...], stanowiącej własność M. C.. Wstępny projekt podziału nieruchomości stanowi integralną część niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego B.-N., [...], M., zatwierdzonym uchwałą nr XLIX/1462/2002 Rady Miasta z dnia 23.05.2002r. (Dz.Urz. Woj. Pom. Nr 48, poz. 1177). Według planu teren działki nr [...] pbr. [...] jest przeznaczony pod zieleń miejską oraz poszerzenie istniejącej ulicy (drogi gminnej) [...] do kategorii drogi lokalnej (szerokość w liniach rozgraniczających 14-22m). Obecna szerokość ulicy wynosi 5m. Przeznaczenie projektowanych działek jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego, gdyż działka oznaczona nr [...] przeznaczona jest pod poszerzenie ulicy [...], a działka nr [...] pod zieleń dostępną. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. C. wniósł o jego uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że przedstawiony do zaopiniowania wstępny projekt podziału nieruchomości jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B.-N., [...], M. zatwierdzonego uchwałą nr XLIX/1462/2002 Rady Miasta z dnia 23 maja 2002r., pomimo że w rzeczywistości nie jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił nadto naruszenie zasad współżycia społecznego poprzez uniemożliwienie skarżącemu uprawy rolnej, a tym samym pozbawienie go jednego ze źródeł zarobkowania oraz naruszenie zasad racjonalnej gospodarki przedmiotowymi nieruchomościami. Postanowieniem z dnia 25 września 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinia co do zgodności projektu podziału z miejscowym planem wyrażana jest w postaci postanowienia. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie stanowiły ustalenia miejscowego zagospodarowania przestrzennego Miasta, zatwierdzonego uchwałą nr XLIX/1462/20 Rady Miasta z dnia 23.05.2002r. (Dz.Urz. Woj. Pom. Nr 48, poz. 1177). Analizując zapisy tego planu z projektowanym podziałem działki nr 92 Kolegium stwierdziło, iż karta terenu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 0904 numer terenu 023 - wskazuje na zieleń dostępną jako funkcję określoną w tym planie. Także Karta terenu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 0904 dla dróg i ulic - numer terenu 033 - wskazuje na cel poszerzenia ulicy [...] w liniach rozgraniczających 14-22m. Organ stwierdził, że postępowanie administracyjne mające na celu wydanie opinii co do zgodności wstępnie proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczy tylko i wyłącznie stwierdzenia, czy proponowany podział jest zgodny z planem czy też jest z nim niezgodny. Powyższe postępowanie stanowi pierwszą część postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości. Pozytywna opinia określona zaskarżonym postanowieniem organu pierwszej instancji sama z siebie nie dokonuje podziału tej nieruchomości. Stwierdza ona tylko czy projekt podziału jest zgodny z planem. Jest czynnością wstępną dla stwierdzenia, że ewentualny podział nieruchomości będzie zgodny z miejscowym planem. Odnosząc się do zażalenia Kolegium stwierdziło, że odwołujący się, zarzucając niezgodność wstępnego projektu podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie wskazał na czym miałaby ona polegać, przy czym twierdził, że pierwotnie wyłożony do publicznego wglądu projekt miejscowego planu nie przewidywał, że przez działkę nr 92 ma przebiegać droga publiczna, ani też by miały nastąpić jakiekolwiek zmiany w działce stanowiącej własność skarżącego. Kolegium wskazało, że tryb uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) przewidywał m.in. wyłożenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu, jak też prawo składania do projektów protestów i zarzutów w trybie przewidzianym ustawą. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą rady gminy staje się obowiązującym prawem miejscowym. Treść uchwalonego planu może różnić się od projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Kolegium, analizując treść uchwały Rady Miasta z dnia 23.05.2005r. oraz projekt podziału nieruchomości, o której jest mowa w zaskarżonym postanowieniu, nie stwierdziło niezgodności wstępnego projektu podziału z ustaleniami tego planu. Projektowany podział nieruchomości zmierza do realizacji ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym poszerzenie ulicy [...] (aktualna szerokość 5m) do nowej szerokości minimalnej w zakresie od 14m do 22m. Dlatego też wydzielenie z nieruchomości skarżącego działki o szerokości 15 m dla celów poszerzenia ulic należy uznać za zgodne z ustaleniami planu w tym zakresie. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut dotyczący uniemożliwienia skarżącemu dalszego wykorzystania terenu dla celów rolniczych, a tym samym uniemożliwienia uzyskiwania dochodów z nieruchomości, na skutek podziału tej nieruchomości, wskazując, że w planie ustalona została dla tego terenu inna funkcja. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. C. zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że proponowany wstępny projekt podziału nieruchomości jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego B.-N., [...], M., zatwierdzonym uchwałą, nr XLIX/1462/2002 Rady Miasta z dnia 23 maja 2002r., pomimo że w rzeczywistości brak takiej zgodności, co powinno uniemożliwić dokonanie podziału nieruchomości. Nadto zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący stwierdził, że projekt podziału nieruchomości nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który był pierwotnie wykładany do publicznego wglądu. Pierwotne projekty nie przewidywały bowiem, że przez działkę skarżącego ma przebiegać droga publiczna, ani też jakichkolwiek zmian na tej działce. Skarżący nie został poinformowany o możliwości wnoszenia protestów i zarzutów, mimo że organ administracji prowadząc postępowanie i działając na podstawie przepisu art. 7 Kpa winien czuwać nad prawidłowym stosowaniem przepisów prawa. Nieruchomość jest przez niego wykorzystywana na cele upraw rolnych, co stanowi jedno z jego głównych źródeł dochodu. Wydzielenie drogi spowoduje znaczne zmniejszenie jej powierzchni, co w dużym stopniu utrudni dalsze korzystanie z niej zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Skarżący wniósł także o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia złożonego przez niego w dniu 8 września 2006r. wniosku o zmianę ustaleń planu zagospodarowania, w części dotyczącej działek stanowiących własność skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Wbrew zarzutom skargi orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo zastosowały przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) Przepis art. 93 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w rozumieniu tego przepisu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2). Z ust. 4 tego artykułu wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Z powyższych przepisów wynika, że opiniując projekt podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły (analogiczne uregulowanie znajdowało się w art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Powołana jako podstawa prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia uchwała Rady Miasta nr XLIX/1462/2002 Rady Miasta z dnia 23.05.2002r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B.-N., [...], M. opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z dnia 17 lipca 2002 r. Nr 48, poz. 1177. § 8 tej uchwały stanowił, iż wchodzi ona w życie z upływem 14 dni od ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego, a zatem w dniu 31 lipca 2002 r. Plan, jako obowiązujące prawo, do czasu jego zmiany wiąże wszystkie organy Państwa. Składa się on, zgodnie z art. 8 ust. 1 będącej podstawą jego uchwalenia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) z treści uchwały Rady Gminy oraz załącznika graficznego, jakim jest rysunek planu. Z tych też przyczyn wszystkie zarzuty skarżącego związane z kwestionowaniem ustaleń planu oraz procedury jego uchwalenia nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. Plan ten wiąże bowiem organy administracji publicznej w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie. Z tych samych powodów brak było podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku o zmianę ustaleń planu. Dlatego też Sąd postanowieniem z dnia z dnia 11 grudnia 2006r. oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa szerokość drogi publicznej i przewiduje konieczność jej przeprowadzenia przez część działki skarżącego, ściśle w planie określoną. Czyni to bezzasadnymi zarzuty skargi o sprzeczności zaskarżonego postanowienia z ustaleniami planu. Ponadto postępowanie w sprawie opinii o proponowanym projekcie podziału nieruchomości ma na celu zbadanie zgodności proponowanego podziału z zapisami zawartymi w planie zagospodarowania przestrzennego, nie ma w ramach tego postępowania miejsca na dokonywanie oceny co do możliwości racjonalnego wykorzystywania nieruchomości po wydzieleniu działek na cel publiczny. Stąd też zarzuty o braku możliwości późniejszego prowadzenia gospodarki rolnej nie mogą być rozważane przez Sąd. Załączony do akt sprawy fragment graficznej części planu, potwierdza, że projekt podziału jest zgodny z ustaleniami tego planu odnośnie przeznaczenia nieruchomości skarżącego w części pod budowę ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do wjazdu na Osiedle N., a w pozostałej części pod zieleń dostępną. Z tych też przyczyn, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organy administracji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.