II SA/Gd 654/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia 2 lutego 2010r. nr [...] Burmistrz H. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A na działce nr 42/1 przy ul. D. w miejscowości H.. Decyzja dotyczy budowy masztu wolnostojącego o konstrukcji betonowej o wysokości do 33 m npt. wraz z instalacją na nim anten nadawczych i radiolinii oraz posadowieniem urządzenia sterującego u podstawy masztu. Powierzchnia inwestycji wynosi ok. 100 m2. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż inwestycja jest inwestycją celu publicznego, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.). Organ wskazał, iż na terenie przewidzianym pod inwestycję brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ opisał przebieg postępowania, wskazał, iż zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) w trakcie postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ wskazał na uzyskane uzgodnienia z Centrum Wsparcia Teleinformatycznego i Dowodzenia marynarki Wojennej , Rejonowym Zarządem Infrastruktury, Dowództwem Marynarki Wojennej, Dowódcą Jednostki Wojskowej Punktu Bazowania H., Dyrektorem Urzędu Morskiego i Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody. Odnosząc się do uwag wniesionych przez okolicznych mieszkańców wskazał, iż z uwagi na usytuowanie anten na dużych wysokościach, wiązki ich promieniowania nie będą stanowić zagrożenia dla ludności i środowiska. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka A. Spółka zakwestionowała legalność przedmiotowej inwestycji wskazując, iż wysokość anteny - 33 metry - będzie szpecąca, a w szczególności zasłaniająca piękne widoki z okien obiektu hotelu będącego własnością Spółki. Inwestycja ta spowoduje zniechęcenie turystów do korzystania z usług hotelowych. Zapewnienia inwestora o braku szkodliwości nie są przekonujące, ponieważ tego rodzaju budowle umieszczane są w innych miastach z dala od zabudowań. Realizacja inwestycji spowoduje zmniejszenie zainteresowania i obłożenia obiektu hotelowego C., co bezpośrednio przyczyni się do spadku przychodów strony. Decyzją z dnia 17 czerwca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ wskazał, iż przedmiotem wniosku było ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A na działce nr 42/1 położonej w miejscowości H. przy ul. D. (budowa masztu wolnostojącego o konstrukcji betonowej o wysokości do 33 m n.p.t. wraz z instalacją na nim anten nadawczych i radiolinii oraz posadowieniem urządzenia sterującego u podstawy masztu). Natomiast organ I instancji, wydając zaskarżoną decyzję w żaden sposób nie odniósł się do tej części wniosku, która wskazywała na zakres inwestycji odnoszący się do realizacji zasilania elektrycznego, posadowienia na poziomie gruntu szaf technologicznych oraz wykonania drogi kablowej. Pomimo, że sporządzona analiza uwarunkowań odnosi się do całego zakresu wnioskowanej inwestycji to wydana decyzja nie obejmuje całego wnioskowanego zamierzenia. Organ wskazał, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagają - przed wydaniem decyzji lokalizacji celu publicznego sporządzenia projektu takiej decyzji (wraz z analizą warunków zabudowy i zagospodarowania terenu) i uzgodnienie tego projektu z właściwymi organami. Mimo, iż organ I instancji wskazał organom uzgadniającym strony tego postępowania, to organy uzgadniające nie przesłały stronom swoich postanowień. W konsekwencji strony nie brały żadnego udziału w toku wydawania opisanych wyżej postanowień, jak też przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ponieważ organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zawiadomi stron o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz prawie wypowiedzenia się stron przed wydaniem decyzji dotyczącej złożonego wniosku. Organ odwoławczy wskazał, iż Burmistrz H. w uzasadnieniu swojej decyzji w ogóle nie odniósł się do zarzutów zgłaszanych w toku postępowania przez Spółkę A w pismach z 5 maja 2009 r. i z 5 października 2010 r. Te zaniechanie organ I instancji winien uzupełnić w powtórzonym postępowaniu, mając na uwadze, iż w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ nie może zaniechać oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia spełnienia wymogów ładu przestrzennego, a rozmieszczenie masztów antenowych stacji bazowych telefonii komórkowych na terenach miejskich, w tym zabudowy mieszkaniowej, winno uwzględniać walory krajobrazowe i architektoniczne przestrzeni miejskiej i ich wpływ na te aspekty zagospodarowania przestrzeni. Organ odwoławczy wskazał, iż zarówno analiza dołączona do zaskarżonej decyzji, jak i sama decyzja, w żaden sposób nie odnosi się do kwestii, czy planowana inwestycja nie łamie zasad ładu przestrzennego, takiego ukształtowania przestrzeni, które uwzględnia uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Kwestie te podnosiła strona odwołująca się jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji a organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do przestawianych zarzutów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W niniejszej sprawie zarówno projekt decyzji jak i dołączona analiza nie są podpisane przez ich autora, chociaż wskazana jest (w formie drukowanej) ta osoba. Takie zaniechanie narusza wskazany przepis ustawy. Organ wskazał, iż decyzja w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego podlega uzgodnieniu z właściwymi organami w zakresie określonym w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ul. D. w miejscowości H., na odcinku od ul. H. do ul. P. stanowi fragment drogi wojewódzkiej nr [...]. Właściwym zarządcą drogi, z którym należy uzgodnić projekt decyzji, a o którym stanowi przepis art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest Zarząd Dróg Wojewódzkich. Burmistrz H. nie uzgodnił z tym zarządcą projektu decyzji. Takie zaniechanie jest naruszeniem art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ stwierdził, iż brak jest uzgodnienia decyzji z właściwym wojskowym organem, którym jest Szef odpowiedniego Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, a obowiązek takiego uzgodnienia projektu decyzji wynika z przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.). Aktualnie obowiązujące (od dnia 1 stycznia 2010 r.) rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień (Dz.U. Nr 41, poz. 242) w § 5 pkt 11 - określa, że do zadań szefów wojewódzkich sztabów wojskowych należy w szczególności: uczestniczenie w planowaniu przestrzennego zagospodarowania, ze względu na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym głównie opiniowanie projektów planów przestrzennego zagospodarowania oraz wniosków i innych dokumentów z zakresu przeznaczenia terenów, w obszarze odpowiedzialności wojewódzkiego sztabu wojskowego, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także w razie potrzeby zgłaszania protestów w tych sprawach. W niniejszej sprawie Szef WSW nie uzgodnił projektu decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka B zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 50, art. 53 ust. 4 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż nie podziela stanowiska organu odwoławczego, iż na etapie I instancji konieczne było orzekanie w kwestii zasilania energetycznego planowanej stacji bazowej telefonii, gdyż będzie to przedmiotem oceny na etapie pozwolenia na budowę. Skarżąca zakwestionowała stanowisko w sprawie konieczność doręczania postanowień uzgadniających wszystkim stronom postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów Spółki A i braku stanowiska odnośnie jej zarzutów w decyzji organu I instancji skarżąca wskazała, iż podniesione zarzuty były bardzo ogólne, a odwołanie się do przepisów dotyczących ładu przestrzennego nie mogło uzasadniać wydania decyzji odmownej. Skarżąca stwierdziła, iż z przedstawionych dokumentów wynika, że decyzja i analiza zostały sporządzone przez osobę o właściwych kompetencjach. Nadto skarżąca wskazała także, iż wymagane uzgodnienia w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa zostały dokonane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi wskazując, iż opisane w zaskarżonej decyzji braki postępowania przed organem I instancji musiały skutkować rozstrzygnięciem kasacyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego - uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie z art. 138 § 1 i 2 k.p.a., organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania w niniejszej sprawie, w zależności od dokonanej oceny prawidłowości decyzji pierwszo-instancyjnej, mógł wydać decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, uchylającą zaskarżoną decyzję i orzekającą co do istoty sprawy bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji zasadnie uznał, że w postępowaniu I - instancyjnym popełniono szereg uchybień i nie wyjaśniono szeregu okoliczności mających istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy. Przewidziany w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy w sytuacji stwierdzenia wadliwości decyzji organu I instancji, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby prowadzenia w znacznym zakresie postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie, organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż postępowanie przed organem I instancji posiada istotne braki, wymagające przeprowadzenia postępowania w znacznym zakresie. Zaskarżona decyzja jest zatem prawidłowa, mimo, iż ocena szeregu kwestii zawartych w uzasadnieniu tej decyzji nie zasługuje na aprobatę. Przesłanki wydania przedmiotowej decyzji oraz procedurę poprzedzającą jej wydanie regulują przepisy ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z okoliczności sprawy wynika, iż planowana inwestycja planowana jest na działce położonej przy drodze ul. D., stanowiącej drogę wojewódzką. Art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy przewiduje obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego z właściwym zarządcą drogi. Przedmiotowa decyzja winna zatem zostać uzgodniona z Zarządem Dróg Wojewódzkich z uwagi na posiadanie przez odcinek ul. D. statusu drogi wojewódzkiej nr 216. Wydanie decyzji mimo braku takiego uzgodnienia stanowi istotne naruszenie prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę wznowienia postępowania. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ winien zatem dokonać uzgodnienia decyzji w tym zakresie. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego odnośnie braku ustosunkowania się przez organ I instancji do uwag wniesionych przez Spółkę A. Strona ta podniosła zarzuty dotyczące naruszenia ładu przestrzennego przez inwestycję oraz spadku jakości świadczonych usług w związku z obniżeniem walorów krajobrazowych jej obiektu. W toku postępowania organ zobowiązany jest podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak również wyjaśniać stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a). Zarzuty Spółki A nie zostały przez organ rozważone. W decyzji Burmistrza H. brak jest rozważań odnośnie zachowania ładu przestrzennego wskutek realizacji inwestycji. W ocenie Sądu, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organy obu instancji, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ nie powinien był zaniechać oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia spełnienia wymogów ładu przestrzennego. Przepisy Rozdziału 5 ustawy dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji winny być stosowane w powiązaniu z celem tej ustawy i Przepisami ogólnymi uregulowanymi w Rozdziale 1 ustawy. Obowiązek taki wynika z wykładni celowościowej oraz zasady techniki prawodawczej, zgodnie z którą w przepisach ogólnych zamieszcza się postanowienia wspólne dla wszystkich albo większości przepisów merytorycznych zawartych w ustawie. (§ 21 ust. 2 rozporządzenia Prezesa rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" Dz. U. Nr 100 poz. 908) Z art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy wynika, iż określa ona zasady kształtowania polityki przestrzennej, zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, a podstawę powyższych działań stanowić ma ochrona takich wartości jak ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy stanowi natomiast, iż w Art. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Z definicji ładu przestrzennego zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy wynika, iż przez ład przestrzennym należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. 1 W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.Art. 4. (art. 4 ust. 2 ustawy). Decyzje te są instrumentem prawnym kształtowania zagospodarowania przestrzeni w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Organ przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może pomijać zasadniczego celu ustawy, jakim jest regulacja przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania przy przyjęciu za podstawę tych działań ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Szczególne znaczenie takiej decyzji dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarach pozbawionych planu miejscowego znajduje swój wyraz w treści art. 50 ust. 4 ustawy, przewidującego obowiązek porządzenia projektu takiej decyzji przez osobę należącą do samorządu zawodowego architektów bądź urbanistów. Fakt, iż projekt ten winna sporządzać osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną, winien zapewniać odpowiedni poziom merytoryczny projektu decyzji. Przepis art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy stanowi, iż w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzja wydawana w razie braku planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza zgodność zamierzenia z obiektywnym porządkiem prawnym. Źródłem tych zasad i warunków jest powszechnie obowiązujące prawo. Do przepisów tego prawa należą również przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego C.H. Beck Warszawa 2004 str. 424) Rozmieszczenie masztów antenowych stacji bazowych telefonii komórkowych na terenach miejskich, winno uwzględniać walory krajobrazowe i architektoniczne przestrzeni miejskiej i ich wpływ na te aspekty zagospodarowania przestrzeni. Podkreślić należy, iż w sporządzonej w sprawie analizie wskazano, że obiekt ze względu na swoje gabaryty –znaczną wysokość, będzie czytelny w panoramie H., tym samym będzie stanowić nowy element w najbardziej rozpoznawalnej panoramie półwyspu i panoramie Parku Krajobrazowego, a planowana inwestycja za względu na swój charakter stanowić będzie element potencjalnej dysharmonii w obrębie stref widokowych, zarówno od strony lądu jak i od strony morza. Okoliczności te nie zostały przez organ w wydanej decyzji rozważone. Stanowisko organu II instancji w tym zakresie jest prawidłowe. Jednocześnie wskazać należy, iż po wydaniu zaskarżonej decyzji, doszło do zmiany stanu prawnego. Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106 poz. 675) z dniem 17 lipca 2010 r., wprowadzona została zmiana art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącym, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne było zgodne z przepisami odrębnymi, w przepisie tym dodano bowiem uregulowanie, iż przepis art. 1 ust. 2 ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zawarte w skardze stanowisko, iż z przedstawionych dokumentów wynika, że analiza i decyzja zostały sporządzone przez osobę o właściwych kompetencjach nie jest uzasadnione. Art. 50 ust. 4 ustawy przewiduje obowiązek sporządzenia projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Z przepisu tego wynika, iż projekt decyzji winien zostać wykonany przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach. Przepis art. 50 ust. 4 ustawy nie przewiduje obowiązku podpisania projektu decyzji przez jego autora ani przedłożenia dokumentu wykazującego jego wpis na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Niemniej jednak istotny fakt sporządzenia projektu decyzji przez osobę o właściwych kwalifikacjach musi być niewątpliwy i wykazany w postępowaniu, projekt decyzji winien być przez autora podpisany, a jego wpis na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów wykazany dokumentem. (vide: stanowisko zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 31 października 2007 r. sygn. II SA/Kr 740 Lex Nr 394801). Zaznaczyć należy, iż charakter projektu decyzji sporządzanego przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów istotnie różni się od zwykłego projektu decyzji sporządzanego przez pracowników organu. W tym drugim przypadku, autorstwo projektu nie ma znaczenia dla oceny jego prawidłowości, w istocie dokumentem będzie dopiero wydana i podpisana przez organ decyzja. Natomiast, w sytuacji, gdy projekt decyzji powinna sporządzić konkretna osoba, która bierze zawodową odpowiedzialność za jego merytoryczną treść, a sporządzenie przez nią projektu decyzji jest jednym z warunków jej prawidłowości – winna ona zamieścić na tym projekcie swój podpis. (vide: T. Bakowski Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Komentarz, Zakamycze 2004, teza 6 do art. 50 ust. 4 ustawy) Jedynie w takim przypadku autorstwo tego dokumentu jest niewątpliwe. Adnotacja w formie wydruku komputerowego, iż projekt został sporządzony przez uprawnioną osobę z podaniem imienia i nazwiska oraz posiadanych uprawnień nie jest wystarczająca do uznania, iż obowiązek ten został wypełniony. Nadto wskazać należy, iż art. 53 ust. 3 stanowi, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z przepisu tego nie wynika, by analiza taka stanowiła załącznik do decyzji, tak jak to ma miejsce w przypadku decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588). Zatem dokonana analiza winna, stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanej decyzji. Decyzja wydana przez organ I instancji nie zawierała ustaleń w tym przedmiocie. Sąd nie podziela zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiska, że brak udziału stron postępowania w postępowaniach uzgodnieniowych uzasadnia uchylenie wydanej decyzji. Organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej w tzw. postępowaniu głównym nie może sprawdzać czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. w postępowaniu uzgodnieniowym, w tym w zakresie doręczeń tych postanowień. Wadliwość postępowania uzgodnieniowego prowadzonego przez organ współdziałający nie skutkuje wadliwością postępowania głównego, a wzruszenie postanowienia wydanego w postępowaniu uzgodnieniowym winno w takim przypadku następować w trybie wznowienia postępowania. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 239/08 Lex Nr 515197) Uchybienia w tym zakresie nie mogły zatem stanowić podstawy do uchylenia przedmiotowej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku organu nie zachodziła konieczność uzgodnienia decyzji z właściwym wojewódzkim sztabem wojskowym. Przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 241 poz. 2416 ) w art. 14 ust. 3 pkt 8 wskazują, iż szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych w sprawach operacyjno-obronnych i rządowej administracji niezespolonej wykonują zadania z zakresu udziału w planowaniu przestrzennego zagospodarowania, ze względu na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Z zapisu ustawy wynika, iż udział szefów wojewódzkich sztabów wojskowych jest konieczny w sytuacji sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i w procedurze planistycznej dokonują oni uzgodnień we wskazanym zakresie. Uregulowaniu temu odpowiada treść art. 11 ust. 8 lit d ustawy, zgodnie z którym projekt studium podlega opiniowaniu przez właściwe organy wojskowe oraz 17 ust. 7 lit. e ustawy, zgodnie z którym projekt planu zagospodarowania przestrzennego podlega uzgodnieniu z właściwymi organami wojskowymi. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień (Dz.U. Nr 41, poz. 242) w § 5 pkt 11 stanowi, że do zadań szefów wojewódzkich sztabów wojskowych należy w szczególności: uczestniczenie w planowaniu przestrzennego zagospodarowania, ze względu na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym głównie opiniowanie projektów planów przestrzennego zagospodarowania oraz wniosków i innych dokumentów z zakresu przeznaczenia terenów, w obszarze odpowiedzialności wojewódzkiego sztabu wojskowego, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także w razie potrzeby zgłaszania protestów w tych sprawach. Zapis ten budzić może wątpliwości interpretacyjne odnośnie tego, jakie dokumenty z zakresu przeznaczenia terenów prawodawca miał na myśli. W ocenie Sądu, z unormowania tego nie należy wyprowadzać obowiązku uzgadniania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź decyzji o warunkach zabudowy z tym organem. Zapis w § 5 pkt 11 rozporządzenia o uczestniczeniu w planowaniu zagospodarowania przestrzennego, ze względu na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, dotyczy bowiem, jak wynika z jego treści, procesu planowania przestrzennego. Przewidziane w tym przepisie opiniowanie projektów planów przestrzennego zagospodarowania oraz wniosków i innych dokumentów z zakresu przeznaczenia terenów zostało potraktowane jako przejaw uczestniczenia w planowaniu zagospodarowania przestrzennego. Wydawanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowi natomiast aktu planowania przestrzennego. Decyzja ta nie zawiera ustaleń planistycznych, a jedynie stwierdza zgodność planowanej inwestycji z obowiązującym porządkiem prawnym. Przeciwna interpretacja pozostawałaby w sprzeczności z art. 14 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika, iż szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych w sprawach operacyjno-obronnych i rządowej administracji niezespolonej wykonują zadania jedynie w zakresie udziału w planowaniu przestrzennego zagospodarowania, ze względu na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Cytowane rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 14 ust. 6 tej ustawy, który stanowi, iż Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, tworzy, przekształca i znosi wojewódzkie sztaby wojskowe i wojskowe komendy uzupełnień, określa szczegółowe zadania szefów wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komendantów uzupełnień, jako organów rządowej administracji niezespolonej, oraz określa siedziby i terytorialny zasięg działania wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień, z uwzględnieniem w szczególności podziału terytorialnego państwa. W rozporządzeniu należy również określić stanowiska kierownicze i komórki organizacyjne wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień. Rozporządzenie to winno być interpretowane zgodnie z zapisami ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, która nie przewiduje kompetencji organów wojskowych do uzgadniania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto taka interpretacja zapewnia spójność z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które wprowadzają obowiązek uzgodnienia projektu studium i projektu planu zagospodarowania przestrzennego z właściwymi organami wojskowymi, nie przewidują natomiast takiego obowiązku odnośnie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnośnie kwestii nierozpatrzenia przez organ I instancji całości złożonego wniosku, wskazać należy, iż wniosek określał zakres inwestycji jako: budowa masztu wolnostojącego o konstrukcji betonowej o wysokości do 33 m n.p.t. wraz z instalacją na nim anten nadawczych i radiolinii oraz posadowieniem urządzenia sterującego u podstawy masztu. Zakres postępowania i rozstrzygnięcia jest determinowany treścią tak złożonego wniosku. Wydana decyzja rozstrzyga o całości wniosku, dotyczy bowiem budowy masztu wolnostojącego o konstrukcji betonowej o wysokości do 33 m npt. wraz z instalacją na nim anten nadawczych i radiolinii oraz posadowieniem urządzenia sterującego u podstawy masztu. Taki zakres rozstrzygnięcia odpowiadał zatem treści wniosku. Powyższe uchybienia w decyzji organu II instancji nie mają wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia kasacyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi skargę oddalił skargę jako niezasadną.