II SA/Gd 659/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 24 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. i I. W. na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić J. W. i I. W. solidarnie ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. J. W. i I. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy nr XXXII/69/2012 z dnia 26 września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości M., gmina K. Data stempla pocztowego na kopercie, w której przesłano skargę wskazuje, że nadano ją w placówce pocztowej w dniu 22 lipca 2020 r. Z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi pismem z dnia 20 marca 2020 r., złożonym w siedzibie organu w dniu 29 kwietnia 2020 r., skarżący wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 28 maja 2020 r. organ poinformował skarżących, że ich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przekazane Radzie Gminy wraz ze stanowiskiem Wójta Gminy celem zapoznania się. Jednocześnie wskazano, że Rada Gminy nie zajmuje stanowiska co do zasadności wezwania, a bezskuteczność wezwania do usunięcia prawa, warunkująca dopuszczalność wniesienia skargi, zachodzi zarówno wówczas, gdy organ wyraźnie odmówi usunięcia naruszenia prawa, jak i wtedy, gdy nie zajmie żadnego stanowiska. Przesyłka zawierająca odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowana do skarżących, pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 2.06.2020 r. i 10.06.2020, nie została przez nich podjęta w terminie i została zwrócona do nadawcy (vide: koperta ze zwrotnym poświadczeniem odbioru i adnotacją pracownika Poczty Polskiej). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy nr XXXII/69/2012 z dnia 26 września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości M. gmina K. Data uchwalenia zaskarżonej uchwały determinuje stan prawny, który należy uwzględnić w rozpoznawanej sprawie. W zakresie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego będzie to stan prawny obowiązujący przed 1 czerwca 2017 r., w którym to dniu weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (ustawa o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Skoro zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 26 września 2012 r., a więc przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, to zastosowanie do niej będą miały przepisy art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a. w brzmieniu poprzednio obowiązującym, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżący wnieśli skargę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd bada czy spełnione zostały wymogi formalne umożliwiające jej rozpoznanie. Skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego uzależnione jest bowiem m. in. od uprzedniego wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowania terminu do wniesienia skargi z art. 53 § 2 p.p.s.a. Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie skargę w takim przypadku można złożyć w dowolnym czasie pomiędzy dniem następującym po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa a 60. dniem po tym wezwaniu, o ile organ nie udzieli odpowiedzi. Bowiem w momencie doręczenia odpowiedzi na wezwanie zostaje przerwany bieg 60-dniowego terminu a otwiera się nowy 30-dniowy termin (zob. np. postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. II GSK 2231/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 października 2017 r., sygn. II SA/Kr 666/17, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 286-287). Powyższe oznacza, że okolicznością mającą istotny wpływ na sposób liczenia terminu do wniesienia skargi jest udzielenie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie potwierdza, że skarżący dopełnili obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, co uczynili pismem z dnia 20 marca 2020 r., wniesionym do organu w dniu 29 kwietnia 2020 r. Na powyższe wezwanie Przewodniczący Rady Gminy udzielił skarżącym odpowiedzi w piśmie z dnia 28 maja 2020 r. Poinformował w nim skarżących, że organ nie zajmuje stanowiska co do zasadności wezwania. W tych okolicznościach, skoro skarżący przed doręczeniem odpowiedzi organu nie wnieśli skargi, bieg 30 – dniowego terminu do wniesienia skargi rozpoczął się dla nich w dniu doręczenia im odpowiedzi organu. Z akt wynika, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została nadana na adres skarżących w dniu 29 maja 2020 r. Jak wynika z adnotacji na załączonej do akt kopercie skarżący nie podjęli przesyłki w terminie, po dwukrotnym jej awizowaniu w dniach 2.06.2020 r. i 10.06.2020 r. W tej sytuacji należało, zgodnie z art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., uznać doręczenie za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni, o którym mowa w § 1, tj. w dniu 16 czerwca 2020 r. Od tej daty rozpoczął więc bieg 30-dniowy termin do wniesienia skargi, który upływał z dniem 16 lipca 2020 r. Biorąc pod uwagę powyższe oraz to, że skarżący nadali skargę w placówce pocztowej w dniu 22 lipca 2020 r. (vide: koperta - k. 37 akt sądowych), należy uznać, że skarga została złożona po upływie ustawowego terminu. Podkreślić przy tym należy, że doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło już w okresie, w którym nie obowiązywały regulacje przewidziane w art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm.) dotyczące wstrzymania rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminów procesowych i sądowych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Natomiast w myśl § 3 tego przepisu sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. W. i I. W., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. Stosownie zaś do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwrócił skarżącym cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, o czym orzeczono w pkt 2.