II SA/Gd 66/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Wojewody z dnia 5 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przyjęcia zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia 13 lipca 2009 r., nr [...] Starosta na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia robót budowlanych z dnia 24 czerwca 2009 r. A. i P. C., polegających na budowie dwóch wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2 i indywidualnej biologicznej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5 m3 na dobę, na działce nr [...] obręb Ch., gm. G.. W uzasadnieniu wskazano, że dnia 24 czerwca 2009 r. A. i P. C. zgłosili zamiar wykonania robót budowlanych polegających na : 1/ budowie - dwóch wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25,0 m2, indywidualnej biologicznej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5,0 m3 na dobę, ogrodzenia o wysokości do 2,0 od strony drogi, 2/ wykonaniu robót budowlanych - wykonanie indywidualnego ujęcia wody o wydajności poniżej 5,0 m3 na dobę oraz głębokości wiercenia do 30,Om wraz z obudową ujęcia wody podziemnej na działce nr [...] obręb Ch. gm. G.. Organ wyjaśnił, iż zgłoszenie robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia o wysokości do 2 m od strony drogi i wykonaniu indywidualnego ujęcia wody o wydajności poniżej 5,0 m3 na dobę oraz głębokości wiercenia do 30 m wraz z obudową ujęcia wody podziemnej, organ rozstrzygnął w odrębnym postępowaniu. Organ ustalił, że inwestor dokonał zgłoszenia budowy dwóch wolno stojących parterowych budynków gospodarczych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, który dotyczy wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2 oraz zgłoszenia budowy indywidualnej biologicznej oczyszczalni ścieków na podstawie art. 29 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego, który dotyczą indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę. Organ ustalił, iż zgodnie z informacją - wypisem z rejestru gruntów, działka o nr ewidencyjnym [...] obręb Ch., gm. G. stanowi teren użytków rolnych - łąk III i IV klasy (UlI, ŁIV) i rowów (W), ponadto jak wynika z mapy informacyjnej skala 1:1 000 załączonej do wniosku, teren działki jest nie zabudowany. Organ wskazał, iż działka na której planowana jest inwestycja, nie jest działką budowlaną, lecz stanowi grunt rolny, ponadto jest nie ona zabudowana, wobec czego o przeznaczeniu tej działki na cele budowlane może przesądzić jedynie obowiązujący ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowiący prawo miejscowe lub ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana przez Wójta Gminy. Organ stwierdził, iż zgodnie z § 3 pkt. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z 2002 r. ze zm.) budynek gospodarczy jest to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Budynek gospodarczy stanowi zatem zabudowę uzupełniającą dla głównej funkcji przewidzianej na danym terenie. Ponadto organ podniósł, iż Inwestor ujął w zgłoszeniu "indywidualną biologiczną oczyszczalnia ścieków', co jest nie zgodne z art. 29 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego, gdyż punkt ten mówi o indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków, co stanowi zasadniczą różnicę. Procedurze zgłoszenia robót budowlanych podlega wyłącznie indywidualna przydomowa oczyszczalnia ścieków służąca konkretnemu budynkowi. Organ I instancji wskazał, że katalog zawarty w art. 29 stanowi enumeratywne wyliczenia budów i robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i niedopuszczalne jest w stosunku do tych wyjątków stosowanie wykładni rozszerzającej. Organ wskazał, iż zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. C. domagając się jej uchylenia i podnosząc zarzuty naruszenia art. 29 i 30 Prawa budowlanego, jak również art. 7,10, 39, 109, 77, 80 oraz 107 k.p.a. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, iż przyjęty przez inwestora tryb postępowania oparty jest na właściwej podstawie prawnej - biorąc pod uwagę rolne przeznaczenie działki i jej wielkość, status nieruchomości jako gospodarstwa rolnego - budowa budynków gospodarczych oraz indywidualnej biologicznej oczyszczalni ścieków nie wymaga uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co więcej, zamierzenie nie zmienia zagospodarowania terenu, a wręcz wynika z jego dotychczasowej funkcji i w świetle art. 29 Prawa budowlanego - nie wymaga również uzyskiwania pozwolenia na budowę. W ocenie odwołującego się, wywód poczyniony przez organ administracji został dokonany na podstawie niepełnych danych, wadliwie zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku odniesienia do przepisów prawa materialnego. P. C. stwierdził nadto, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, dla skutecznego wniesienia sprzeciwu konieczne jest, we wskazanym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego 30-dniowym terminie, doręczenie decyzji stronie, co stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 października 2008 r., w sprawie II GPS 4/08. Decyzją z dnia 5 listopada 2009 r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że inwestorzy A. i P. C., w swoim zgłoszeniu z dnia 24 czerwca 2009 r. zgłosili zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie dwóch wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25,0 m2 i indywidualnej biologicznej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5,0 m3 na dobę, w trybie w trybie art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego, z których wynika, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa "wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 25 m2 oraz budowa indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,5 m3 na dobę. Organ podniósł, iż zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z 2002 r. ze zm.), przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowe i przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Budynek gospodarczy stanowi zatem zabudowę uzupełniającą dla głównej funkcji przewidzianej na danym terenie. W przypadku przedmiotowej działki [...], która zgodnie z informacjami zawartymi w odwołaniu inwestorów, stanowi gospodarstwo rolne - funkcję główną stanowić będzie budynek mieszkalny. Organ wyjaśnił, iż skoro budynek gospodarczy stanowi zabudowę uzupełniającą dla głównej funkcji przewidzianej na danym terenie, planowana przez inwestorów budowa dwóch budynków na niezabudowanej działce nie mieści się w katalogu budów i robót wymienionych enumeratywnie w art. 29 ustawy Prawo budowlane i powinna podlegać procedurze uzyskania pozwolenia na budowę, uwzględniając wytyczne zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na przedmiotowym terenie (lub w przypadku braku planu dla tego terenu spełniając wytyczne decyzji o warunkach zabudowy). Odnośnie zgłoszenia przez inwestorów zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie indywidualnej biologicznej oczyszczalni ścieków organ wskazał, iż nie jest ono zgodne z art. 29 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego, który mówi o indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków, a więc instalacji uzupełniającej istniejącej zabudowę mieszkalna. Zabudowy takiej nie ma na działce nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutu wniesienia sprzeciwu po terminie, organ II instancji powołał się stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 79/08, iż przy ustalaniu daty wniesienia sprzeciwu w odniesieniu do decyzji o sprzeciwie przesłanej pocztą, należy brać pod uwagę datę nadania tej decyzji w urzędzie pocztowym. Ustosunkowując się do powołanej w odwołaniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r. organ wskazał na zmianę przepisu, na gruncie którego zapadła ta uchwała, co jego zdaniem, czyni tą uchwałę nieaktualną. P. C. w skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako naruszających prawo. Skarżący zarzucił im naruszenie art. 29 ust. 1 i 30 ust. 5 Prawa budowlanego oraz art. 6, 7, 9, 10 ust. 1, 12 ust. 1, 77, 80, 81, 107 ust. 3 i 131 k.p.a. także art. 140 kodeksu cywilnego i art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżący podniósł, iż organ II instancji opierając się tylko i wyłącznie na poczynionych we własnym zakresie ustaleniach bez rzetelnej analizy przedłożonych dokumentów oraz przepisów prawa, nie wzywając do złożenia wyjaśnień oraz uniemożliwiając wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów w przedmiotowej sprawie przed wydaniem skarżonej decyzji. Skarżący powołał się uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 lipca 2002 r. sygn. akt P 11/01, z którego wynika, iż definicje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sformułowane są jedynie dla potrzeb tego rozporządzenia. Skarżący wskazał, iż organ nie zapoznał się z treścią uzasadnienia tego wyroku, co zdaniem skarżącego narusza treść art. 77, 80 i 81 k.p.a. Skarżący zarzucił, iż działanie organu stanowi próbę narzucenia inwestorowi sposobu korzystania z nieruchomości oraz trybu prowadzenia inwestycji zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawo budowlane. Skarżący stwierdził, iż ustawodawca nie zamieścił w treści art. 29 prawa budowlanego warunku, iż przedmiotowe roboty można prowadzić wyłącznie na zabudowanej działce, jako zabudowę uzupełniającą. Określił natomiast precyzyjnie jakie obiekty są zwolnione z uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz wskazał jakiej procedurze mają w takim przypadku podlegać. Organy administracji nie wykazały, iż planowane zamierzenie swoimi parametrami technicznymi wykracza poza katalog określony w art. 29 Prawa Budowlanego i podlega procedurze określonej art. 28 Prawa budowlanego. Skarżący zarzucił, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem organu II instancji, iż główną funkcję zabudowy w gospodarstwie rolnym stanowi budynek mieszkalny, budynki gospodarcze natomiast uzupełniającą. Skarżący powołał się na definicję rodzinnego gospodarstwa rolnego znajdującą się w ustawie z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. z 2003 r. Nr 64, poz. 592 ze zm.) i podkreślił, iż z przepisów prawa wynika status przedmiotowej działki jako gospodarstwa rolnego i organy administracji powinny ten fakt ustalić samodzielnie w toku postępowania, jako mający istotne znaczenie dla rozpatrywania przedmiotowej sprawy odnośnie ustalania praw i obowiązków skarżącego. Nadto skarżący podniósł zarzut wniesienia sprzeciwu po terminie i wskazał, iż powołana przez niego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego ma zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem dokonana zmiana ustawy nie dotyczyła wniesienia sprzeciwu w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Skarżący zarzucił, iż wydana decyzja naraża go na szkodę z powodu nieuzasadnionej przepisem ustawowym ingerencji w jego konstytucyjnie chronione prawo własności, tym samym stoi w sprzeczności z zasadami praworządnego państwa prawa oraz zaufania do organów administracji publicznej wyrażonymi w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego organ wskazał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, są one bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny dokonuje kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, kontrolując jego legalność z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi, iż zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, do wykonywania robót można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. W niniejszej sprawie kwestią podlegająca rozważeniu w pierwszej kolejności było zachowanie przez organ 30 - dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji. Sąd nie podzielił zarzutu skargi odnośnie przekroczenia przez organ terminu na zgłoszenie sprzeciwu. Inwestorzy dokonali zgłoszenia 24 czerwca 2009 r. Termin 30 - dniowy upływał więc w dniu 24 lipca 2009 r. Organ wydał decyzję o wniesieniu sprzeciwu w dniu 13 lipca 2009 r., z pieczęci Urzędu Pocztowego w W. na potwierdzeniu odbioru wynika, iż przesyłka znajdowała się w tym Urzędzie w dniu 16 lipca 2009 r., a doręczona została adresatowi 28 lipca 2009 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – akta administracyjne organu I instancji k. 3). Dla oceny możliwości wydania decyzji przewidzianej w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zasadnicze znaczenie ma sposób liczenia 30 - dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Interpretacje przepisu umożliwiają przyjęcie terminu za zachowany, jeżeli w terminie 30-dniowym organ doręczy decyzję stronie, nada decyzję w placówce pocztowej bądź wyda (podpisze) decyzję. Pogląd, iż 30 – dniowy termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja została stronie doręczona jest uzasadniany treścią art. 110 k.p.a., który stanowi, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W ocenie Sądu, interpretacja treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którą 30 – dniowy termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja została stronie doręczona, prowadzi wielokrotnie do skutków sprzecznych z zamierzeniem ustawodawcy. Strony dokonujące zgłoszenia mogą bowiem przez swoje działania w zakresie odbioru korespondencji uniemożliwić wniesienie sprzeciwu. Uzależnienie daty wydania decyzji od daty jej doręczenia, prowadzi do niewłaściwych skutków z punktu widzenia zasady porządku prawnego i pewności prawa. Okoliczność, kiedy przesyłka zostanie adresatowi doręczona uzależniona jest od sprawności działania podmiotu jakim jest podmiot dokonujący doręczeń oraz częstokroć od woli adresata, który w granicach obowiązującego prawa może wpływać na datę doręczenia mu przesyłki (przykładowo, jedna zmiana miejsca zamieszkania i wskazanie nowego adresu, przy 14 -dniowym terminie awizowania, mogłaby w rzeczywistości skrócić przewidziany 30 - dniowy termin na wydanie decyzji do kilku dni). Norma art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego nakłada na organ administracji obowiązek wniesienia sprzeciwu w określonych sytuacjach. Obowiązek ten został na organ nałożony w określonym celu – ochrony pewnych wartości istotnych z punktu widzenia ustawodawcy. W ocenie Sądu przepis, który nakłada na organ określony obowiązek i określa termin jego realizacji, nie powinien być interpretowany w sposób, który uzależnia możliwość zrealizowania tego obowiązku od działania innego podmiotu niż organ, na którego postępowanie organ ten nie ma żadnego wpływu, w tym od samej strony, której interes pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem organu. Organ jako podmiot zobowiązany do wniesienia sprzeciwu winien wiedzieć, kiedy nastąpi upływ tego terminu. Przyjmowana interpretacja treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którą w przewidzianym w nim 30 – dniowym terminie decyzja winna być stronie doręczona, zgodna jest niewątpliwie interesem zgłaszającego, który oczekując na podjęcie robót, powinien uzyskać informację o tym, czy sprzeciw został przez organ wniesiony. Interes ten może jednak zostać zrealizowany również poprzez uzyskanie przez inwestora w organie informacji w tym zakresie. Natomiast uzależnienie możliwości wniesienia przez organ sprzeciwu od jego doręczenia w terminie 30 – dni od zgłoszenia, uzależnia możliwość wydania decyzji od zdarzenia przyszłego jakim jest doręczenie korespondencji i może uniemożliwić organowi wydanie decyzji mimo zachowania przez niego należytej staranności w zakresie realizacji nałożonych obowiązków. Zdaniem Sądu, ochrona interesów inwestora dokonującego zgłoszenia nastąpiła w Prawie budowlanym przez zapewnienie, iż ewentualna decyzja musi zostać wydana w terminie 30 dni od daty dokonania zgłoszenia (w przeciwieństwie do treści art. 35 k.p.a., który przewiduje jedynie instrukcyjne terminy wydania decyzji). Przyjęcie, iż decyzja ta musi być w tym terminie doręczona, nie jest dla ochrony interesów inwestora niezbędne, natomiast stoi w sprzeczności z możliwością prawidłowej realizacji przez organ administracji nałożonego na niego przez przepis prawa w interesie publicznym obowiązku. Zauważyć należy, iż na wynikającą z art. 28 Prawa budowlanego, zasadą jest uzyskanie przez inwestora przed realizacją robót budowlanych pozwolenia na budowę. Roboty te podlegają zatem co do zasady kontroli organu nadzoru budowlanego. Tryb zgłoszeniowy przewidziany w art. 30 Prawa budowlanego ma charakter wyjątku od tej zasady. Interpretacja przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z która termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, jeżeli organ w tym terminie doręczy decyzje adresatowi, umożliwia inwestorowi uniknięcia ingerencji organu nadzoru budowlanego, z przyczyn od organu niezależnych. Prowadzi to do sytuacji, w której istotne z punktu widzenia ustawodawcy stany faktyczne mogą pozostać poza kontrolą organu z uwagi na działania poczty bądź strony, uniemożliwiające zachowania daty wydania decyzji. W uchwale z dnia z dnia 15 października 2008 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, iż termin 30 dni na wyrażenie przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) jest terminem doręczenia sprzeciwu okręgowej radzie adwokackiej lub zainteresowanemu. W uchwale tej wskazano, iż podstawową cechą decyzji administracyjnej jest uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej, przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, jakim jest wyłącznie doręczenie decyzji. (ONSAiWSA 2009/1/1). Uchwała ta nie jest dla Sądu wiążąca w niniejszej sprawie, została ona bowiem wydana na gruncie innej regulacji prawnej i nie dotyczy interpretacji treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Dodatkowo wskazać należy, iż ustawą z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie (Dz.U. Nr 37 poz. 286) zmieniono brzmienie uregulowania dotyczącego wyrażenia sprzeciwu przez Ministra Sprawiedliwości, wprowadzając w art. 69 a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j.Dz. U. z 2009 r. Nr 146 poz. 1188 ze zm.) zapis, iż wpis na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu (wyrażanego w formie decyzji administracyjnej) w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały. W ocenie Sądu, celem ustawodawcy dokonującego takiej zmiany było zapewnienie realnej możliwości realizacji uprawnień organu, a fakt dotarcia do adresata decyzji, nie został przez ustawodawcę potraktowany jako priorytetowy w tej sytuacji. Dokonana zmiana stanowi potwierdzenie woli ustawodawcy, iż w zakreślonym w przepisie terminie decyzja winna być przez organ wydana. Takie same argumenty przemawiają za przyjęciem podobnego rozwiązania na gruncie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Niewątpliwie, wobec istniejących wątpliwości interpretacyjnych, celowym byłoby wyraźne określenie przez ustawodawcę w treści przepisu daty upływu terminu na wniesienie sprzeciwu. W sytuacji barku takiego doprecyzowania, przepis ten należy interpretować, w sposób uwzględniający ogólną zasadę Prawa budowlanego, jaką jest podleganie robót budowlanych kontroli organu, cel wprowadzenia instytucji sprzeciwu i konieczność zapewnienia organowi realnej możliwości skutecznego wykonania nałożonych przez ustawę obowiązków w zakresie kontroli zgłoszenia. Problem ten był rozważany przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 79/06, stanął na stanowisku, iż 30-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, jeżeli w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 k.p.a., a więc jeżeli w tym terminie przesyłka zawierająca decyzję zostanie nadana w urzędzie pocztowym. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, iż strona zachowuje termin do wniesienia danego środka prawnego, jeżeli w czasie określonym ustawą nada przesyłkę w urzędzie pocztowym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w przypadku art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, który posługuje się pojęciem wniesienia sprzeciwu, a nie jego doręczenia, przy ocenie czy organ zachował 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, celowe jest również nawiązanie do treści art. 57 § 5 k.p.a. Zobliguje to organ do terminowego podejmowania czynności, a z drugiej strony wydanie decyzji w terminie będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która z kolei będzie skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. (vide: Prawo budowlane Orzecznictwo sądów administracyjnych pod red. Andrzeja Glinieckiego WP LexisNexis Warszawa 2007 str.167-170) Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 445/06 (LEX Nr 341356). Zdaniem Sądu, przyjęcie takiej interpretacji, zasługuje na aprobatę, z punktu widzenia celu uregulowania 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie termin na wniesienie sprzeciwu został zatem zachowany, bowiem zgłoszenia dokonano 24 czerwca 2009 r., organ wydał decyzję o wniesieniu sprzeciwu w dniu 13 lipca 2009 r., z pieczęci Urzędu Pocztowego w W. na potwierdzeniu odbioru wynika, iż przesyłka znajdowała się w tym Urzędzie w dniu 16 lipca 2009 r. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, za dopuszczalną uznać należy interpretację treści art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, zgodnie z którą wymóg wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dotyczy wydania w tym terminie decyzji. Zdaniem Sądu, brzmienie art. 110 k.p.a. nie stoi na przeszkodzie takiej interpretacji. Przepis ten stanowi, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z treści tego przepisu nie wynika, by ustawodawca utożsamiał wydanie decyzji z jej doręczeniem stronie. Przeciwnie jego brzmienie wyraźnie rozróżnia wydanie decyzji oraz związanie organu wydaną już decyzją, które następuje z momentem wprowadzenia jej do obrotu poprzez doręczenie lub ogłoszenie. W ocenie Sądu, w świetle treści art. 110 k.p.a. jak i innych regulacji kodeksu postępowania administracyjnego brak jest podstaw do pozbawienia faktu wydania przez organ decyzji znaczenia prawnego i utożsamiania daty wydania decyzji z datą jej doręczenia. Z treści analizowanej normy wynika, iż wydana decyzja nie wywoła skutków, jeżeli nie zostanie wprowadzona do obrotu. Organ w takim przypadku będzie mógł wydać kolejną decyzję, którą doręczy stronom, i która będzie aktem obowiązującym w danej sprawie. Na gruncie treści art. 110 k.p.a. rozróżnić należy zatem dwie sytuacje. Sytuację nietypową, w której wydana decyzja nie zostanie wprowadzona do obrotu, nie stanie się decyzją wiążącą dla organu i nie wywoła żadnych skutków prawnych. Organ w celu zakończenia prowadzonego postępowania administracyjnego będzie musiał albo doręczyć wydaną wcześniej decyzję, albo wobec braku związania decyzją, która nie została wprowadzona do obrotu, będzie mógł wydać i doręczyć nową decyzję kończącą postępowanie. W takim przypadku, w istocie, data wydanej pierwotnie decyzji nie ma żadnego znaczenia prawnego, z uwagi na brak skuteczności decyzji, która nie została wprowadzona do obrotu. Odmiennie natomiast należy ocenić znaczenie prawne daty wydania decyzji w sytuacji typowej, w której wydana decyzja zostanie następnie wprowadzona do obrotu prawnego. Jeżeli bowiem wydana w określonej dacie decyzja została wprowadzona do obrotu, za datę jej wydania należy uznawać datę, w której została ona przez organ wydana czyli podpisana. Doręczenie decyzji stronie jest zatem warunkiem uznania, iż stała się ona decyzją skuteczną, nie jest natomiast tożsame z datą wydania decyzji. Przyjęcie interpretacji przeciwnej prowadzi w istocie do sprzeczności z innymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, iż to właśnie data wydania decyzji (następnie wprowadzonej do obrotu) ma wiążące znaczenie dla oceny prawidłowości działania organu z punktu widzenia norm prawnych dotyczących zasady praworządności oraz zasady szybkości postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy działają na podstawie przepisów prawa. Dla oceny prawidłowości zastosowania normy prawnej przyjmować należy jako obowiązujący stan prawny obowiązujący w dacie wydawania przez organ decyzji. Oczywistym jest, iż organ wydając decyzję nie może stosować normy prawnej, która nie weszła jeszcze w życie, a która obowiązywać może w dacie doręczenia decyzji. Przyjęcie koncepcji, iż datą wydania decyzji jest data jej doręczenia, prowadziłoby do uznania za wadliwe decyzji wydanych w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji, które następnie uległy zmianie na etapie doręczenia decyzji. Także z punktu widzenia treści art. 35 k.p.a. dotyczącego terminów załatwiania spraw, istotne znaczenie ma data wydania przez organ decyzji, a nie data jej doręczenia adresatowi. Przewidziane w art. 35 § 3 k.p.a. terminy – miesięczny, na załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz dwumiesięczny na załatwienie sprawy szczególnie skomplikowanej dotyczą wydania przez organ decyzji i nie obejmują, zdaniem Sądu, jej doręczenia adresatowi. Wobec powyższego Sąd uznał, iż sprzeciw wniesiono w terminie 30 dniowym przewidzianym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Ocena zasadności skargi sprowadzała się w związku z tym do interpretacji czy zgłoszone roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgodnie z twierdzeniami skarżącego podlegały zgłoszeniu. Skarżący zgłosili zamiar realizacji dwóch wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2 wskazując, iż zgłoszenie to następuje w trybie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz indywidualnej biologicznej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5 m3 na dobę w trybie art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 1 w pkt od 1 do 3 Prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa : 1) obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: a) parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, b) płyt do składowania obornika, c) szczelnych zbiorników na gnojówkę lub gnojowicę o pojemności do 25 m3, d) naziemnych silosów na materiały sypkie o pojemności do 30 m3 i wysokości nie większej niż 4,50 m, e) suszarni kontenerowych o powierzchni zabudowy do 21 m2; 2) wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki; 3) indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę; Skarżący jako podstawę zgłoszenia budynków gospodarczych wskazali art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dotyczącego realizacji budynków gospodarczych na działkach budowlanych. Jednocześnie z treści pism skarżących – w tym jak i oświadczenia złożonego przez skarżącego na rozprawie wynikało, iż w istocie skarżący zamierzają prowadzić na nieruchomości działalność rolniczą, a działka ma mieć charakter działki siedliskowej. Przypadek budowy budynku gospodarczego na działce siedliskowej nie jest uregulowany w art. 29 ust. 1 pkt 2 lecz w art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż pozwolenie na budowę nie jest wymagane na budowę parterowych budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Realizacja takich budynków gospodarczych może zatem nastąpić na podstawie zgłoszenia wyłącznie w sytuacji gdy budynki te mają być wybudowane w ramach działki siedliskowej i uzupełniać zabudowę zagrodową. Brak wymogu uzyskania pozwolenia na budowę został zatem ograniczony do sytuacji, gdy nowe obiekty mają uzupełniać już istniejącą zabudowę. Natomiast realizacja budynków gospodarczych na działce o charakterze rolnym, która nie ma charakteru siedliskowego, i na której brak jest jakichkolwiek zabudowań, nie jest objęta dyspozycja art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i wymaga, zgodnie z art. 28 § 1 tego Prawa, uzyskania pozwolenia na budowę. Takie rozstrzygnięcie ustawodawcze jest skorelowane z uregulowaniami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Proces inwestycyjny wymaga sprawdzenia zgodności inwestycji z przepisami w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. W przypadku istnienia dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego sprawdzenia tego dokonuje organ wydający pozwolenie lub przyjmujący zgłoszenie, co wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w którym przewidziano, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ wnosi sprzeciw od zgłoszenia, jeżeli budowa lub wykonanie robót objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W takim przypadku, organ wydający pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie art. 50 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, iż nie wymagają decyzji o ustaleniu warunków zabudowy roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Uznanie, iż dane roboty budowlane, nie wymagają pozwolenia na budowę, skutkuje uznaniem, iż nie wymagają one również ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, pozostają one zatem poza kontrolą organów w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Analiza unormowania art. 29 Prawa budowlanego i zakresu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę winna uwzględniać fakt, iż na gruncie ustawy Prawo budowlane zasadą jest obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przed realizacją robót budowlanych. Przepis normujący zwolnienia w tym zakresie ma charakter wyjątku od zasady, nie powinien być zatem interpretowany rozszerzająco. Nadto przeciwko rozszerzającej wykładni tego przepisu przemawia fakt zwolnienia objętych nim robót z obowiązku uzyskania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które to zwolnienie w świetle art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, również ma charakter wyjątku od zasady wprowadzającej obowiązek uzyskania takich warunków w razie realizowania robót budowlanych na trenie, na którym nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, inwestor, który planuje zrealizować budynek gospodarczy na terenie niezabudowanej działki, którą zamierza przeznaczyć na siedlisko, winien w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie wystąpić o uzyskanie pozwolenia na budowę. Natomiast w sytuacji istnienia planu winien on wystąpić o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, i w toku tego postępowania organ sprawdzi zgodność inwestycji z ustaleniami tego planu. Interpretacja dopuszczająca możliwość realizacji takiej inwestycji na podstawie zgłoszenia pozostaje w oczywistej sprzeczności z językowym brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz, zdaniem Sądu, prowadzi do skutków sprzecznych z wolą ustawodawcy, polegających na braku kontroli zgodności obiektów budowlanych z przepisami obowiązującymi w zakresie zagospodarowania przestrzennego, w razie braku planu miejscowego. Podkreślić należy, iż rozwiązanie polegające na zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wyłącznie obiektów uzupełniających już istniejącą zabudowę i towarzyszących jej funkcjonalnie jest celowe i uzasadnione i nie powoduje niebezpieczeństwa dowolności i chaosu w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Noworealizowana zabudowa stanowi bowiem konsekwencję wcześniej określonego sposobu zagospodarowania nieruchomości. Inwestorzy dokonując interpretacji art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, uznali, iż przepis ten w przeciwieństwie do art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie wprowadza wymogu, by zgłaszane obiekty budowlane stanowiły uzupełnienie już istniejącej zabudowy i dokonali zgłoszenia na jego podstawie. Zdaniem Sądu, takie działanie uznać należałoby za obejście przepisu prawa - art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z okoliczności sprawy niewątpliwie wynika bowiem, iż ich zamiarem była realizacja obiektów gospodarczych w ramach siedliska rolniczego, a w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, prawidłowa interpretacja treści art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego winna prowadzić do wniosku, iż przepis ten umożliwia budowę wskazanych w nim obiektów jako uzupełniających zabudowę działki budowlanej. Ustawodawca nie wyraził tego warunku expresis verbis w treści przepisu, niemniej, zdaniem Sądu, wniosek taki wynika z pozajęzykowych reguł wykładni. Przepisy prawa zgodnie z regułą wykładni systemowej należy interpretować w sposób zapewniający zgodność i spójność uregulowań ustawodawczych, w tym spójność uregulowań Prawa budowlanego z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego winien być interpretowany w taki sposób, iż brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i w konsekwencji brak obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotyczy realizacji tylko takich inwestycji, które są związane z już istniejącą zabudową. Wyłącznie taka interpretacja zapewnia prawidłową realizację celów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bowiem zagospodarowanie danego terenu przesądzone jest w taki przypadku przez wcześniejszą inwestycję, zrealizowaną w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego lub wydaną decyzję o warunkach zabudowy. Interpretacja, zgodnie z którą realizacja obiektów wskazanych w art. 29 ust. 2 – w tym budynków gospodarczych o powierzchni do 25 m 2 nastąpić może na podstawie zgłoszenia w każdy przypadku, także działki niezabudowanej, prowadzi do sytuacji, w której inwestor planujący taką inwestycję w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie musi uzyskać decyzji o warunkach zabudowy. Może on zatem wybudować takie obiekty poza jakakolwiek kontrolą organów w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Może to prowadzić do chaosu w zakresie zagospodarowania przestrzennego i skutkować powstawaniem takich obiektów mimo braku wynikających z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przesłanek do przeznaczenia danego terenu pod taką zabudowę. Za przyjęciem takiej interpretacji przemawia fakt, iż w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ może zakazać budowy obiektu, z uwagi na jej sprzeczność z planem na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 Prawa budowlanego. Natomiast w razie braku planu, organ byłby pozbawiony jakiejkolwiek możliwości kontroli takiej zabudowy. Sytuacja taka jest niewątpliwie niepożądana z punktu widzenia zabezpieczenia ładu w zakresie zagospodarowania przestrzennego i musiałaby być oceniona jako luka w przepisach prawa. Niewątpliwie celowym byłoby usunięcie wątpliwości w tym zakresie przez ustawodawcę przez jednoznaczne określenie treści przepisu. Zdaniem Sądu, zastosowanie reguł wykładni celowościowej i systemowej umożliwia dokonanie właściwej interpretacji przepisu art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego. Dodatkowo wskazać należy, iż ustawodawca w treści przepisu w jednej jednostce redakcyjnej zamieścił wolnostojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty, altany i przydomowe oranżerie. Określenie "przydomowe" zostało użyte w odniesieniu do oranżerii, niemniej brak jest jakichkolwiek uzasadnionych przesłanek do zróżnicowania wymienionych w tym przepisie obiektów i uznania, iż oranżerie mogą być wybudowane bez pozwolenia na budowę, jedynie w sytuacji gdy stanowią one uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej, a pozostałe wymienione w przepisie obiekty nie muszą spełniać tego wymogu. W takim przypadku ustawodawca winien zamieścić oba odmienne uregulowania w odrębnych jednostkach redakcyjnych, czego nie uczynił. Zdaniem Sądu, przemawia to za przyjęciem, iż w istocie wszystkie wymienione w przepisie obiekty mają ten sam charakter. Nadto, zdaniem Sądu, nie znajduje uzasadnienia zróżnicowanie sytuacji inwestorów w treści art. 29 ust. 2 w stosunku do normy art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Brak jest racjonalnych podstaw do uznania, iż obiekty gospodarcze związane z produkcją rolną mogą być realizowane bez pozwolenia jedynie w sytuacji, gdy stanowią one uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej, a inne budynki gospodarcze mogą powstać bez pozwolenia na budowę, niezależnie od warunku uzupełniania dotychczasowej zabudowy. Podobną argumentację zastosować należy do realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków, o której jest mowa w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepis ten posługuje się pojęciem oczyszczalni przydomowych, co oznacza, iż ich powstanie ma służyć budownictwu mieszkaniowemu. Możliwość realizacji oczyszczalni na podstawie samego zgłoszenia winna być zatem związana z istnieniem budynku mieszkalnego na nieruchomości. Zaznaczyć należy, iż w przypadku nieobowiazywania dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest jakiejkolwiek możliwości ustalenia, czy inwestor, który zamierza na podstawie zgłoszenia zrealizować oczyszczalnię, będzie mógł wybudować na nieruchomości dom mieszkalny. Jeżeli nie uzyska on pozwolenia w tym zakresie, oczyszczalnia nie będzie miała charakteru oczyszczalni przydomowej, nie będzie zatem spełniała warunku art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. W przypadku jej uprzedniej realizacji, nie jest zatem możliwa ocena spełnienia przesłanki jaką jest przydomowy charakter oczyszczalni. Odnosząc się do treści § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z 2002 r. ze zm.), zawierającego definicję budynku gospodarczego, wskazać należy, iż pojęcie budynku gospodarczego zostało w nim zdefiniowane na potrzeby tego rozporządzenia, w granicach delegacji ustawowej określonych w art. 7 ust. 2 pkt. 1 Prawa budowlanego i zdaniem Sądu nie stanowi definicji legalnej budynku gospodarczego z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zarzuty skarżącego w tym zakresie zasługują zatem na uwzględnienie. Jednak okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wydana decyzja, mimo zastosowania przez Sąd odmiennej argumentacji, nie popartej treścią § 3 pkt 8 rozporządzenia, lecz treścią ustawy i reguł wykładni, odpowiada bowiem prawu. Podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienia. Dokonane przez organ ustalenia były wystarczające dla podjęcia decyzji, a skarżący nie przytoczył w skardze, ani w toku postępowania sądowoadministracyjnego żadnych nowych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na odmienną ocenę prawną stanu faktycznego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, iż wydana decyzja o wniesieniu sprzeciwu jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.