II SA/Gd 660/11

Dnia 15 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2011 roku, nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania lokalu postanawia: odmówić stronie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2011 roku, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 21 lipca 2010 roku, którą organ I instancji nałożył na skarżącą Spółkę obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku przy ul. N. [...] klatka [...] w G. jako lokalu wyłącznie mieszkalnego. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na duże prawdopodobieństwo, że jej wykonanie spowoduje dla skarżącego wyrządzenie trudnych do odwrócenia skutków, zarówno majątkowych, jak i prawnych. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w tym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Podkreślić przy tym należy, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i zgodnie z art. 61 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń Lex nr 527673). W doktrynie wyrażono pogląd, który Sąd w pełni podziela, że "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, LexPolonica nr 402376). Brak należytego uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, niepubl., zob. także - J. P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3 – str. 218). Ocena rozpoznawanego w niniejsze sprawie wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Skarżąca oprócz stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w jej ocenie "wyrządzenie trudnych do odwrócenia skutków, zarówno majątkowych, jak i prawnych" nie podała żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie sprecyzowała jaka konkretnie szkoda, oraz jakich rozmiarów, powstanie w jej majątku w wyniku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, jak również nie sprecyzowała jakiego rodzaju "trudne do odwrócenia skutki prawne" powstaną w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Również z akt administracyjnych przedmiotowego postępowania trudno wywieść aby wykonanie zaskarżonej decyzji prowadziło do powstania trudnych do odwrócenia skutków lub groziło skarżącej wyrządzeniem znacznej szkody. Wskazać bowiem należy, że ewentualne skutki przywrócenia poprzedniego (mieszkalnego) sposobu użytkowania lokalu, zdaniem Sądu, nie spowodują powstania stanu określonego w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skutku takiego nie sposób uznać za nieodwracalny, skoro - w razie uwzględnienia skargi, skarżąca będzie miała możliwość kontynuowania dotychczasowego sposobu użytkowania lokalu. Ponadto nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, albowiem ewentualna konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w przedmiotowym lokalu nie uniemożliwia skarżącej podjęcia tej działalności z siedzibą w innym miejscu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.