II SA/Gd 660/98

oddala skargę w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień wdowy po kombatancie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /t.j. Dz.U. 1997 nr 142 poz. 950 ze zm./ pozbawia się uprawnień kombatanckich między innymi osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 - 1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej". Takie też uprawnienia posiadał zmarły mąż skarżącej. Zgodnie z cyt. przepisem uprawnienia te zachowują osoby, które uzyskały je z innych tytułów określonych w ustawie. Jednym z nich jest przepis art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy, którego naruszenie zarzuca skarga, gdyż ostatecznie podstawą odmowy przyznania skarżącej uprawnień wdowy po kombatancie było przyjęcie, że ORMO nie było zmilitaryzowaną służbą państwową. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd organu administracji w tym zakresie. ORMO było organizacją, której cele i charakter określała początkowo cyt. wyżej uchwała Rady Ministrów z dnia 21 lutego 1946 r., a następnie ustawa z dnia 13 czerwca 1967 r. o Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej /Dz.U. nr 23 poz. 108/. Była to organizacja społeczna zrzeszająca pełnoletnich obywateli /art. 3 ust. 1/ gotowych czynnie i w sposób zorganizowany uczestniczyć w ochronie ładu i porządku publicznego oraz w walce z rabunkami i innego rodzaju przestępstwami. Nie była to więc organizacja zmilitaryzowana, gdyż przynależność do niej była dobrowolna w odróżnieniu od Straży Obywatelskiej, w której pełnienie służby było obowiązkowe /po r. art. 5 dekretu z dnia 1 marca 1946 r. o Straży Obywatelskiej na Obszarze Ziem Odzyskanych - Dz.U. nr 10 poz. 71/. W świetle powołanych wyżej przepisów ORMO nie może być uznana za zmilitaryzowaną służbą państwową. Na marginesie wskazać należy, że mąż skarżącej ukończył 18 rok życia 28 czerwca 1947 r., a więc w okresie, za który przyznano mu uprawnienia z tytułu udziału w walce o utrwalenie władzy ludowej był osobą niepełnoletnią. Przeniesienie na wdowę po kombatancie uprawnień zmarłego małżonka na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy uzależnione jest od posiadania /zachowania/ tych uprawnień przez samego kombatanta. Skoro zatem istniały podstawy prawne do pozbawienia męża skarżącej dotychczas posiadanych uprawnień na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy, to uprawnień tych nie można było przenieść na skarżącą. Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, oddalił skargę.