II SA/Gd 662/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Gorski (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia A. Dominiak Sędzia A. Despot-Mładanowicz Protokolant H. Tarnawska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 15 stycznia 2001 r. nr [...] w przedmiocie przydziału osobnej kwatery stałej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 25.X.2000 r. Nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz S. S. 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. decyzje wymienione w pkt 1 nie mogą być wykonywane. 3 II SA/Gd 662/01 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 25 października 2000 r. Nr [...] przydzielającą S. S. osobną kwaterę stalą obejmującą 2 pokoje, kuchnię, przedpokój, wc, łazienkę i inne pomieszczenia przynależne do kwatery w tym piwnicę nr [...]., kwaterę wyposażoną w instalacje: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, gazową i ogrzewanie centralne. Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 § l pkt l K.p.a., a także art. 13 ust. 5 pkt 2 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86 poz. 433 z późn. zm.) oraz § 17 pkt 4 Statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nadanego rozporządzeniem Ministra Skarbu Państwa z dnia 16 czerwca 1998 r. (Dz. U. Nr 86. poz. 549 z późn. zm.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż już 22 września 1999 r. decyzją dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przydzielono skarżącemu osobną kwaterę stałą, którą przyjęcia skarżący odmówił, a ponieważ został oddelegowany do pełnienia misji pokojowej do października 2000 r., kwaterę tą przydzielono innemu żołnierzowi. Po otrzymaniu informacji o pozwaniu S. S. do służby wojskowej w Polsce podjęto działanie zmierzające do zrealizowania wniosku skarżącego o przydział kwatery stałej. Zdaniem organu II instancji przydzielona skarżącemu kwatera jest odpowiednia zarówno co do norm mieszkaniowych odpowiadających ilości osób składających się na rodzinę skarżącego jak również jest w odpowiednim stanie technicznym. Decyzję tę zaskarżył S. S.. Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzucał, iż kwatera nie nadaje się do zamieszkania, bowiem nie spełnia wymogów związanych ze stanem technicznym kwatery stałej. W szczególności mozaika podłogowa w dużym pokoju nadaje się do wymiany, a w małym pokoju na mozaice podłogowej znajduje się duży zaciek. Okna są nieszczelne i po 30 latach eksploatacji winny zostać wymienione podobnie jak zużyty w 100% zlewozmywak. Nadto łazienka z WC i kuchnia są zbyt małe jak na obowiązujące obecnie standardy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie wskazując na to, iż przed rozpatrzeniem odwołania kompetentni przedstawiciele WAM dokonali dodatkowego sprawdzenia stanu przygotowania do zasiedlenia przydzielonej kwatery i stwierdzili, że zgłoszone w odwołaniu zarzuty są bezzasadne. Wobec nie objęcia kwatery przez skarżącego w dniu 26 lutego 2001 r. stwierdzono wygaśnięcie decyzji o przydziale. Na rozprawie skarżący oświadczył, iż ma interes prawny w podtrzymywaniu skargi mimo wygaśnięcia decyzji o przydziale, bowiem decyzja ta pociągnęła za sobą konsekwencje związane z uzyskaniem decyzji o przydziale kwatery stałej w tym naliczenie czynszu za półtora miesiąca, który to czynsz ściągnięto. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy ogranicza się do decyzji oraz kserokopii decyzji wydanych w sprawie, a także pism skarżącego. Na podstawie tak zebranego materiału w żadnym razie nie można stwierdzić, iż wyczerpane zostały przesłanki z ary. 32 ust. l ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - publ. jak wyżej. Przepis ten jednoznacznie stanowi, iż dyrektor oddziału terenowego Agencji jest obowiązany przekazać kwaterę lub lokal mieszkaniowy wyremontowany wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz sprawnie działającą instalacją z urządzeniami technicznymi należącymi do wyposażenia. Kwatera, co jest oczywiste, musi odpowiadać nie tylko przysługującej żołnierzowi powierzchni mieszkalnej ale znajdować się w odpowiednim stanie technicznym. Stosownie do § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z dnia 14 czerwca 1996 r.) podstawę zajęcia kwatery stanowi wydana decyzja o przydziale oraz protokół zdawczo-odbiorczy, którego w aktach nie ma. Od dnia doręczenia decyzji o przydziale kwatery osoba uprawniona zgodnie z treścią § 21 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia obowiązana jest uiszczać czynsz z góry i opłaty z dołu, płatne do dnia piętnastego każdego miesiąca. Brak jakichkolwiek danych na temat stanu technicznego kwatery mimo powoływania się przez organ II instancji w odpowiedzi na skargę na ustalenie kompetentnych przedstawicieli WAM nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że kwatera Nr [...] przy ul. [...] spełniała wymogi kwatery stałej. Wygaszenie zaskarżonej decyzji po złożeniu skargi pociągnęło za sobą określone dla żołnierza skutki i nie można wykluczyć, że pociągnąć może następne. Z tego względu niezbędnym jest rozpoznanie zasadności skargi, tym samym legalności zaskarżonej decyzji, mimo jej wygaśnięcia. Wygaśnięcie decyzji w następstwie decyzji, którą orzeczono jej wygaśnięcie nie jest wyeliminowaniem skutków decyzji już zaistniałych, co zdaniem Sądu nie wyklucza możliwości rozpoznania skargi i orzeczeniu o legalności wygaszonej decyzji. Jak już to wyżej powiedziano brak jakichkolwiek danych wskazujących na stan techniczny kwatery oraz lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia zakwestionowanie zarzutów skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § l ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Z uwagi na skutki jakie wywołały i mogły by wywołać w przyszłości uchylone decyzje, Sąd na mocy art. 152 cytowanej wyżej ustawy orzekł, iż nie mogą być one wykonywane. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.