II SA/Gd 662/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł skarżąca, wnioskiem z dnia 1 września 2013 r. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF ustalono, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, ma 78 lat, jest właścicielką mieszkania o powierzchni 28 m2, nie dysponuje zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3 000 euro. Źródłem jej utrzymania jest emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w wysokości 1813 zł miesięcznie. Oświadczyła wnioskodawczyni, że eksploatacja mieszkania kosztuję 29 zł miesięcznie, energia elektryczna 80 zł, opał na ogrzewanie 320 zł, zakup niezbędnych lekarstw to około 90 zł, butla gazu 60 zł. Do tego musi jeszcze zapłacić za dowóz do lekarza czy wynajęcie kogoś do drobnych prac co pochłania kwotę 200 zł miesięcznie. Posiadane dochody pozwalają jedynie na skromne utrzymanie i zaspokojenie niezbędnych potrzeb. Analizując oświadczenie skarżącej, złożone na urzędowym formularzu referendarz uznał, że wnioskodawczyni wykazała dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Za powyższym stanowiskiem przemawia wysokość deklarowanych dochodów wnioskodawczyni w stosunku do niezbędnych kosztów utrzymania oraz brak jakichkolwiek oszczędności. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia