II SA/Gd 664/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z 17 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z 20 kwietnia 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z 21 października 2013 r. znak [..] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi: podziemną linią kablową średniego napięcia 15kV i stacją transformatorowo-pomiarową na działkach nr [..] i nr [..] w miejscowości G. Decyzja została podjęta w następującym stanie sprawy; Pismem z 3 sierpnia 2016 r. J. D. wniósł o stwierdzenie nieważności powyżej wskazanej decyzji Burmistrza wskazując, że istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia istotnej szkody oraz nieodwracalnych skutków dla środowiska, a w konsekwencji również dla lokalnej społeczności. Zdaniem wnioskodawcy sprawa jest złożona, a zatem istnieje konieczność szerokiej analizy wszystkich dokumentów związanych bezpośrednio i pośrednio z inwestycją, domagał się wnioskodawca wyznaczenia rozprawy administracyjnej celem weryfikacji stanowisk stron postępowania. Wnioskodawca podał, że dopiero w dniu 11 lipca 2016 r. udało mu się dotrzeć do pełnego materiału źródłowego, w oparciu o który RDOŚ wydał pozytywne opinie dla planowanego przedsięwzięcia. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko ze stycznia 2012 r. wykluczono w istocie lokalizację elektrowni wiatrowej na działce nr [..] z uwagi, na to że inwestycja przy tej lokalizacji znacząco mogła wpływać na życie mieszkańców. W raporcie z marca 2013 r. przedstawiono izofony w miejscu planowanej inwestycji w takiej formie, której nie sposób zweryfikować. Zarzucił wnioskodawca brak zamieszczenia danych obliczeniowych oraz szczegółowej analizy obliczeniowej, a także sposób przedstawienia na mapie, który jest nieczytelny. To same zarzuty podniósł pod adresem raportu z 2012 r. Zdaniem wnioskodawcy Burmistrz związany był obowiązkiem przeprowadzenia skumulowanego oddziaływania obu planowanych na tym terenie elektrowni. Stwierdzenie autorów raportu o braku oddziaływania negatywnego bez zamieszczenia analizy wraz z danymi umożliwiającymi ich weryfikację nie wyczerpuje znamion dowodu i stoi w sprzeczności z treścią zasad ujętych w art. 6-11 k.p.a. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Kolegium przytoczyło przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego gwarantujące trwałość decyzji ostatecznych (art. 16), przesłanki stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1) oraz tryb postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności. Podkreśliło Kolegium, że strona wnioskując o stwierdzenie nieważności opisanej na wstępie ostatecznej decyzji Burmistrza opiera się na naruszeniu -jej zdaniem rażącym - przepisu art. 6-11 k.p.a. oraz na domniemaniu uchybienia przy sporządzaniu raportu. Decyzją z 21 października 2013 r. Burmistrz, po rozpoznaniu wniosku S.H. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi: podziemną linią kablową średniego napięcia 15kV i stacją transformatorowo-pomiarową na działkach nr [..] i nr [..] w miejscowości G. Decyzja stała się ostateczna. Decyzja została wydana na podstawie przepisów art. 71 ust. 1 i ust.2 pkt 2; art. 72 ust. 1 pkt 3; art. 73 ust. 1; art. 74; art. 75 ust. 1 pkt 4; art. 77 ust. 1 i ust.2; art. 79 ust. 1; art. 80 art. 82 i art.85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn.zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż postępowanie toczyło się z udziałem społeczeństwa, także poprzez wymagane prawem obwieszczenia. Ponadto w jego toku został nałożony na inwestora obowiązek przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w trybie art. 59-70 wskazanej wyżej ustawy. Po zapoznaniu się z treścią sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z 25 września 2013 r., uzgodnił realizację przedsięwzięcia pn. Budowa elektrowni wiatrowej małej mocy na działce nr ew. gr. [..] i [..] w miejscowości G. o mocy maksymalnej 600kW i całkowitej wysokości nieprzekraczającej 110m z towarzyszącą infrastrukturą, tj. inwestycję określoną w § 3 pkt 6) lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn.zm.). Przepis tego rozporządzenia odnosi się do instalacji wykorzystujących do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Ten przepis rozporządzenia wskazuje na instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru o łącznej mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW oraz lokalizowane na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej. Uzgodnienie realizacji planowanego przedsięwzięcia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym nastąpiło postanowieniem z 6 maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że środowiskowa decyzja Burmistrza z 21 października 2013 r. nie narusza rażąco przepisów prawa na podstawie których została wydana. Wniosek inwestora, jak i sporządzony i oceniony w sposób pozytywny przez organ uzgadniający raport o oddziaływaniu inwestycji, w ramach postępowania oceniającego, wskazuje przedmiot inwestycji jako jedną elektrownię wiatrową posadowioną na terenie, na którym brak jest jakiejkolwiek posadowionej już elektrowni. Kolegium stwierdziło, że zarówno organ wydający "decyzję środowiskową", jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska mieli świadomość planowanej jeszcze jednej elektrowni wiatrowej (decyzja środowiskowa z 7 maja 2012 r.- przyp. Kolegium). W konsekwencji został nałożony na inwestora obowiązek przeanalizowania oddziaływania skumulowanego dwóch elektrowni wiatrowych na środowisko. Dlatego też nie mogło Kolegium uznać za uzasadniony zarzut braku dokonania przez organ oceny ryzyka kumulowania się oddziaływań więcej niż jednej elektrowni wiatrowej. Żądanie wnioskodawcy o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem stron z uwagi na złożoność zagadnienia uznano za nieuzasadnione, albowiem w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji dokonuje się oceny tej decyzji i ewentualnie postępowania organu poprzedzającego jej wydanie w zakresie zgodności z przepisami prawa, bez przeprowadzania postępowania przez organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji. Zarzuty strony dotyczące braku zamieszczenia danych obliczeniowych oraz szczegółowej analizy obliczeniowej oraz sposobu przedstawienia na mapie przebiegu izofon nie uznał organ za ciężkie wady w postaci rażącego naruszenia prawa. Analizując pozostałe przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium nie stwierdziło, aby którakolwiek z nich zaistniała w niniejszej sprawie. W ocenie organu decyzja nie narusza w sposób rażący przepisów prawa, ani nie zawiera innych wad tkwiących w samej decyzji. Nie została wydana wbrew nakazowi ustanowionemu w powołanych przepisach prawa i nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią tych przepisów prawa. Twierdzenia zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, dotyczące negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na środowisko oraz prawdopodobieństwa wystąpienia istotnej szkody oraz nieodwracalnych skutków dla środowiska, a w konsekwencji dla lokalnej społeczności nie zostały w żaden sposób wykazane i nie mogą stanowić o uznaniu, że decyzja ustalająca uwarunkowania środowiskowe obarczona jest ciężką wadą uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Po dokonaniu analizy treści złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności, a także zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa Kolegium stwierdza, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, a w/w decyzja nie wyczerpuje znamion żadnej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza brak podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję wywiódł J. D. domagając się jej uchylenia. Wskazał, że domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z 21 października 2013 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 3, 6 i 7 k.p.a. w związku z naruszeniem m.in. art. 77, art. 80 i art. 85 k.p.a., jak również naruszeniem art. 79 ust. 1, art. 4; art. 5 oraz art. 30 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a nadto wskazując na rażące naruszenie art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska, co skutkuje zastosowaniem nakazu ujętego w treści art. 11 w/w ustawy, jak również zasad ujętych w art. 6 -11 k.p.a. Zaznaczył skarżący, że podstawą pozytywnego rozstrzygnięcia był raport o oddziaływaniu na środowisko z marca 2013 r., w którym to został w istocie pominięty fakt, iż na działce nr [..], sąsiedniej, także planowana jest elektrownia wiatrowa. Natomiast w raporcie o oddziaływaniu na środowisko ze stycznia 2012 r. w oparciu, o który wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w dniu 7 maja 2012 r. wykluczono w istocie lokalizację elektrowni wiatrowej na działce nr [..] z uwagi, iż (cyt.) . inwestycja przy tej lokalizacji znacząco mogłaby wpływać na życie mieszkańców ". Brak zamieszczenia w opracowaniach będących podstawą wydania decyzji danych z zakresu obliczenia przebiegu izofon w sposób umożliwiający jego weryfikację oraz brak przeprowadzenia analizy skumulowanego oddziaływania źródeł hałasu (w tym infradźwięków) doprowadził do wydania wadliwych decyzji. Samo stwierdzenie zamieszczone przez autorów raportów o braku oddziaływania negatywnego bez zamieszczenia analizy wraz z danymi w sposób umożliwiający weryfikację nie wyczerpuje znamion dowodu. Powyższe stoi w sprzeczności z treścią zasad ujętych w art. 6-11 k.p.a. Zdaniem skarżącego w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Kolegium pominęło w istocie zarzut, iż Burmistrz w momencie wydawania w/w decyzji miał wiedzę świadomość o rzeczywistych zamiarach inwestora, a w szczególności tego, że planowana jest inwestycja składająca się z kilku elektrowni (przynajmniej 2 sztuki). Inwestor w istocie w porozumieniu z organem dokonał swoistego obejścia prawa w celu uzyskania korzystnych dla siebie decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 -j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W tak zakreślonych granicach kontroli Sąd uznał, że wniesiona skarga podlega oddaleniu. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję z 17 lipca 2017 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję własną z 20 kwietnia 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z 21 października 2013 r. znak [.] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi: podziemną linią kablową średniego napięcia 15kV i stacją transformatorowo-pomiarową na działkach nr [..] i nr [..] w miejscowości G. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Art. 156 § 2 k.p.a. stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, w związku z poddaniem kontroli sądu decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym, że postępowanie to podlega specyficznym regułom, a jego zakres istotnie różni się od postępowania zwyczajnego. Celem postępowania nieważnościowego nie jest bowiem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego tylko punktu widzenia - czy decyzja ta jest dotknięta wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Wszczęcie takiego postępowania możliwe jest zarówno na żądanie strony, jak i z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji niewątpliwego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1954/13, LEX nr 1654675). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, skutkujące koniecznością wyeliminowania decyzji ostatecznej z obrotu prawnego, decyduje więc przede wszystkim oczywistość naruszenia prawa, prowadząca do przyznania bądź odmowy przyznania prawa wbrew przesłankom przepisu. Ze względu na pierwszeństwo stabilności obrotu prawnego zaostrzono kryteria pozwalające na stwierdzenie czy doszło do rażącego naruszenia prawa, wskutek czego za niewystarczające uznano wykazanie, że doszło do oczywistego naruszenia prawa. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa oczywistość tego naruszenia musiała wywołać skutki społeczno-gospodarcze, niedające się zaakceptować ze względu na wymogi zasady praworządności. Analiza dokumentacji zgromadzonej w rozpoznawanej sprawie, jak również podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć i ich uzasadnień, doprowadziła sąd do wniosku, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Burmistrza z 21 października 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi nie wystąpiły okoliczności pozwalające uznać, że wystąpiło naruszenie prawa mającego charakter rażący jak również pozostałe przesłanki skutkujące stwierdzeniem nieważności określone wart. 156 § 1 k.p.a. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - zwana dalej "ustawą", na podstawie których wydano ostateczną decyzję, o której wyżej mowa. Zanim Sąd przywoła treść tych przepisów wskazać należy, że organ nadzoru, dokonując oceny czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., uwzględnia stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanej decyzji. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Stosownie natomiast do ustępu 2 powyższego artykułu właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. W ocenie sądu decyzja Burmistrza z 21 października 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi: podziemną linią kablową średniego napięcia 15kV i stacją transformatorowo-pomiarową na działkach nr [..] i nr [..] w miejscowości G. odpowiada warunkom określonym w powołanym wyżej przepisie. W szczególności zauważyć należy, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej zarówno w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pkt 7.7.5, str. 29) jak również w toku uzgodnień dokonywanych w toku postępowania (pismo RDOŚ z 21 maja 2013 r. - k. 29 akt administracyjnych) dostrzeżono fakt, iż w sąsiedztwie planowanej inwestycji planowana jest również budowa innej elektrowni wiatrowej. Także w decyzji Burmistrza z dnia 21 października 2013 r. (pkt 1 lit. b uzasadnienia) wskazano, że ... Z danych znajdujących się w posiadaniu tut. Organu wynika, że Inwestor na przedmiotowym terenie planuje budowę jeszcze jednej elektrowni wiatrowej, stad wskazane jest przeanalizowanie oddziaływania skumulowanego dwóch elektrowni wiatrowych na środowisko". Pozostałe okoliczności przemawiające zdaniem skarżącego za koniecznością stwierdzenia nieważności powyższej decyzji nie stanowią w ocenie sądu którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym miejscu powtórzyć należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, unormowana w art. 156 k.p.a. oraz przepisach następnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Z tego względu przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji muszą być interpretowane w sposób ścisły czy wręcz ścieśniająco (wyrok NSA z 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1380/97, LEX nr 47894; wyrok NSA z 10 listopada 1998 r., sygn. akt IV SA 912/97, LEX nr 45693; zob. także wyrok NSA z 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1889/97, LEX nr 47887; wyrok NSA z 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1066/97, LEX nr 48675). W orzecznictwie stwierdza się, że ich zaistnienie powinno być bezsporne i mieć oczywisty charakter, co podkreśla wyjątkowość tej instytucji. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji mają co do zasady charakter materialnoprawny. Nie są one związane z postępowaniem, w którym wydano decyzję, ale wynikają z samej decyzji (wyrok NSA z 16 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 339/98, LEX nr 44548; wyrok NSA z 16 października 1998 r., sygn. akt sygn. akt II SA 1241/98 "Jurysta" 1998, nr 12, s. 27; wyrok NSA z 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1079/98, LEX nr 41821; wyrok NSA z 8 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1646/97, LEX nr 48679). W świetle powyższego nie mogą stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności w przedmiotowej sprawie podniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące oceny danych przedstawionych w sporządzonym przez wnioskodawcę raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym bardziej w odpowiednim raporcie sporządzonym dla innej inwestycji ze stycznia 2012 r. Okoliczności te dotyczą bowiem w istocie postępowania dowodowego, to jest kwestii procesowej, która nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. W tym stanie rzeczy nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.