II SA/Gd 666/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielnia Rybołówstwa i Przetwórstwa w T. na uchwałę Zarządu Województwa z dnia 2 czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustanowienia obrębu ochronnego w ramach obwodu rybackiego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały Spółdzielnia A wniosła skargę na uchwałę Zarządu Województwa z dnia 2 czerwca 2009r. w sprawie ustanowienia obrębu ochronnego w ramach obwodu rybackiego rzeki Wisła nr 7. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Skarżąca uzasadniła ów wniosek koniecznością odłowu możliwie dużej liczby tarlaków celem pozyskania materiału zarybieniowego. Skarżąca wywodzi, iż ograniczenia połowów powodują automatycznie ograniczenie liczby tarlaków. Jest to bowiem ta sama metoda połowu z tym, że do pozyskania ikry przeznaczone są osobniki wyłowione w najlepszej kondycji. Skarżąca podniosła, iż jest największym producentem (około 85% udziału) ikry dzikiej formy troci wiślanej i łososia wstępującego do Wisły. Skarżąca ściśle współpracuje z zespołem ds. zarybiania polskich obszarów morskich pod przewodnictwem prof. Ryszarda Bartla. Wprowadzanie materiału pochodzącego z tarlaków dzikich zawsze będzie nadrzędnym w porównaniu do materiału pochodzącego od stad hodowlanych, ze względu na większą różnorodność genetyczną. Strat w materiale zarybieniowym powstających w każdym dniu w wyniku wejścia w życie uchwały nie można będzie odwrócić ani w żadnej formie naturalnej zrekompensować. Ponadto kwestia utrzymania drożności toru wodnego oraz bezpieczeństwa przeciwpowodziowego przemawia dodatkowo za natychmiastowym wstrzymaniem uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r. FZ 496/2004). W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania w/w uchwały. Skarżąca nie wykazała, iż w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały powstanie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Wartość ewentualnego materiału zarybieniowego oraz jego ilość, który mógłby zostać pozyskany nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Zaś same twierdzenia skarżącej nie mogą skutkować uwzględnieniem wniosku. Powstanie takich ewentualnych skutków nie wynika także z akt administracyjnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.