II SA/Gd 667/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na rozprawie przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Jacka Pilcha sprawy ze skargi D. W. i Z. W. na decyzję Wojewody z dnia 26 czerwca 2003 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżona przez D. i Z. małż. W. decyzja Wojewody z 26 czerwca 2003 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Na skutek wniosku A. K. - właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr [[...]] położoną w W. przy ul. K. zabudowaną budynkiem mieszkalno – pensjonatowym, organy architektoniczno budowlane prowadziły postępowanie administracyjne w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę poddasza w/w budynku. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany przewidywał uniesienie konstrukcji istniejącego dachu tak aby powstały dodatkowe pokoje mieszkalno – wczasowe. Planowany do przebudowy budynek wedle ówcześnie obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych był trzykondygnacyjny (suterena, parter i dwa piętra ). W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 8 maja 2008 r., która była podstawą udzielonego pozwolenia określono, że wysokość nowoprojektowanej części obiektu nie może przekroczyć wysokości usytuowanego na sąsiedniej działce nr [[...]] z boku budynku państwa W. oraz że części nowoprojektowane nie powinny zacieniać pomieszczeń w sąsiednich budynkach w stopniu wyższym niż dopuszczonym przez § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 10, poz. 46 z 1995 r. ). Nieruchomość będąca przedmiotem inwestycji ( działka nr [[...]] ) od strony południowej graniczy z działką nr [[...]] położoną przy ul. O. stanowiącą własność skarżących. Działka ta jest również zabudowana budynkiem mieszkalno – pensjonatowym wyższym od budynku inwestora obejmującym suterenę, parter, dwa piętra i poddasze użytkowe. Jak wynika z części opisowej projektu przebudowy, aby spełnić wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie zachowania warunków z § 13 przepisów techniczno – budowlanych inwestor zaprojektował tzw. dach łamany o różnych kątach nachylenia. W toku postępowania przedłożył również analizę ograniczenia dopływu światła naturalnego oraz słońca do budynku p. W. opracowaną przez rzeczoznawcę budowlanego A. D. W jej wnioskach stwierdzono, że projektowana przebudowa nie ogranicza ani dopływu światła naturalnego, ani dopływu światła słonecznego do pokoi mieszkalnych budynku p. W. Z analizy wynika, że rzeczoznawca uwzględnił wymogi zawarte w § 13 oraz § 60 w/w przepisów techniczno – budowlanych wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przyjął, że oba budynki przesłaniany i przesłaniający położone są w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej ( plombowej ) i z tego względu wymagane odległości wymienione w ustępie 1 § 13 mogły być zmniejszone. W analizie wskazano, że oba budynki usytuowane są od strony ulicy K. w odległości 9 metrów oraz na odcinku 10 m ( od strony przeciwnej ) w odległości 8 metrów. Poziom parapetu najniżej posadowionego okna w budynku p. W. znajduje się na wysokości 2,60 m. Wysokość mierzona do okapu budynku istniejącego do przebudowy wynosi 8,8 m i ten wymiar nie zmienia się wskutek nadbudowy. Całkowita wysokość budynku po przebudowie wyniesie natomiast 12,8 m. Należy wskazać, że sprawa była ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, a wydana 14 maja 2001 r. decyzja była uchylona w trybie art. 138 § 2 kpa właśnie z powodu nieprawidłowego wykonania pierwszej analizy zacieniania. W toku postępowania administracyjnego skarżący zgłaszali zastrzeżenia do projektowanej przebudowy, sprzeciwiali się tej inwestycji zarzucając m. in. ograniczenie światła słonecznego do pomieszczeń ich budynku. W tych okolicznościach po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta decyzją z 28 kwietnia 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę budynku położonego na działce nr [[...]] A. K. W podstawie prawnej organ wskazał na przepisy art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36. W uzasadnieniu przytoczył natomiast treść art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego i stwierdził, że po analizie rozwiązań technicznych zawartych w projekcie uznał, że są one zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazał na sporządzoną i załączoną do projektu analizę zacienienia. W odwołaniu skarżący sprzeciwili się wydanej decyzji twierdząc, że samo wzniesienie budynku inwestora nastąpiło "w sposób przestępczy", a zatem druga rozbudowa budynku może nastąpić dopiero po doprowadzeniu go do zgodności z prawem. Skarżący wskazywał, że ta zgodność z prawem powinna doprowadzić do rozbiórki obiektu inwestora aż "do samych ław fundamentowych", co zapewni mu normalny dopływ światła i słońca i uniemożliwi "zamurowanie go żywcem". W odwołaniu wskazano na decyzję z 20 stycznia 1986 roku nakazującą inwestorowi przywrócenie budowy do stanu zgodnego z projektem przez zdjęcie poddasza i I piętra i zalegalizowania budowy przez złożenie inwentaryzacji obiektu i projektu zmiennego. Ta decyzja, jak wynika następnie z dołączonego przez skarżącego pisma Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Architektury, została uchylona. Do kolejnego pisma skarżący dołączyli szereg dokumentów wśród których znajduje się decyzja Urzędu Wojewódzkiego z 17 kwietnia 1986 r. o uchyleniu decyzji organu I instancji z 20 stycznia 1986 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Urząd Miejski. Z jej uzasadnienia wynika, że decyzję o nakazaniu rozbiórki poddasza i piętra uchylono z przyczyn formalnych ( brak zawiadomienia strony o wizji ), a także z powodu sprzeczności "polegającej na tym, że orzeczono rozbiórkę piętra i doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem gdy projekt przewidywał budowę piętra" Przedłożone przez skarżących dokumenty wskazują jednoznacznie, że w odniesieniu do budynku inwestora w przeszłości prowadzono postępowanie legalizacyjne z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Z dokumentów tych wynika również, że obiekt p. K. jest wzniesiony na podstawie pozwolenia na budowę z 17 września 1983 roku. Wojewoda utrzymując zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdził, że nie ma podstaw do jego uchylenia. Warunki realizacji inwestycji wynikają z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. oraz zostały ustalone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 8 maja 2001 r. utrzymanej w mocy przez SKO decyzją z 22 października 2002 r. Na podstawie sporządzonej analizy zacienienia przyjął, że przebudowa poddasza budynku przy ul. K. nie ograniczy w sposób niedopuszczalny dopływu światła naturalnego i dopływu światła słonecznego do pokoi mieszkalnych, a zatem spełnia wymagania zawarte w § 13 ust. 4 i § 60 ust. 2 warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 15, poz. 140 ). W skardze Z. i D. W. podnieśli szereg różnych okoliczności m. in. że przed wydaniem zaskarżonej decyzji odmówiono mu rozmów z kierownictwem i Wojewodą, zażądali przeprowadzenia urzędowej wizji i dokonania pomiarów geodezyjnych. W ich ocenie "projektowany strop – płyta balkonowa i balustrada to przestępcze elementy konstrukcji, które mają istotny wpływ na zacienianie" Zażądali ich usunięcia z projektu. Z wywodów skarżących zawartych w skardze ( wyrażanych w bardzo obraźliwy sposób w stosunku do uczestnika i urzędników zajmujących się sprawą ) można wysnuć, że skarżący kwestionują możliwość wydania pozytywnej dla inwestora decyzji z dwóch zasadniczych powodów 1/ z powodu niezakończenia prowadzonego w roku 1986 postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do budynku inwestora ( w taki sposób Sąd zrozumiał zarzuty skargi sformułowane jako budowanie bezkarnego przestępstwa na mniejszym przestępstwie ), 2/ z powodu niezgodności decyzji z przepisami techniczno – budowlanymi w zakresie odnoszącym się do ograniczenia oświetlenia w pomieszczeniach budynku p. W. ( z tym, że skarżący zarzuty te odnoszą do całości obiektu inwestora i nieprawidłowości związanych z jego usytuowaniem na sąsiedniej działce w tzw. "mijankę" i twierdzą, że wyłącznie rozbiórka całości budynku "do samych fundamentów" zapewni ich pomieszczeniom gwarantowane przez przepisy prawa oświetlenie ). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postępowanie sądowoadministracyjne na skutek śmierci skarżącego pozostawało przez kilka lat zawieszone. Po jego podjęciu z udziałem następców prawnych skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wniesioną w 2003 roku skargę za niezasadną z następujących względów: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa obowiązujących w dacie jej podjęcia. Została wydana stosownie do obowiązujących wówczas art. 32 ust. 4 i 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ prawidłowo przyjął, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny zarówno z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną dla planowanej inwestycji, jak również z obowiązującymi w dacie sporządzenia tego projektu przepisami techniczno – budowlanymi. Jedynym zarzutem jaki można w ocenie Sądu postawić organowi odwoławczemu to brak odniesienia się do zarzutów odwołania dotyczących braku zakończenia postępowania legalizacyjnego prowadzonego w 1986 roku i wyjaśnienia tej sprawy. Okoliczność ta jednak w ocenie Sądu nie rzutuje na prawidłowość rozstrzygnięcia i nie skutkuje koniecznością uchylenia decyzji organu odwoławczego. Sąd uznał bowiem, że nawet gdyby w istocie prowadzone w 1986 roku postępowanie w trybie obowiązującego wówczas art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku nie zostało zakończone to fakt ten nie uniemożliwiał wydania pozwolenia na przebudowę poddasza, skoro z przedłożonej przez skarżącego decyzji z 17 kwietnia 1986 roku jednoznacznie wynikało, że pierwotny projekt budynku inwestora przewidywał istnienie piętra. Niezależnie jednak od powyższego należy wskazać, że na rozprawie inwestor wyjaśnił, że postępowanie legalizacyjne zostało zakończone decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Kserokopię tej decyzji z 13 czerwca 1987 roku uczestnik dołączył do akt sprawy już po wydaniu wyroku. Wskazuje ona że skarżący również byli w jej posiadaniu. Świadczy to oczywiście o niezasadności tych zarzutów skargi, które odnosiły się – jak ujmowali to skarżący – do budowania kolejnego przestępstwa na przestępstwie. Zdaniem Sądu znajdująca się w aktach administracyjnych analiza ograniczenia dopływu światła naturalnego oraz słońca do budynku p. W. sporządzona przez rzeczoznawcę A. D. potwierdza zgodność projektowanej przebudowy z przepisami techniczno – budowlanymi, jakie należało wówczas stosować tj. z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ). Jak wynika z ustaleń planowana przebudowa powoduje, że obiekt inwestora będzie miał wysokość 12,8 m, zaś poziom parapetu najniżej posadowionego okna w budynku skarżących znajduje się na wysokości 2,60 m. Z kolei odległości obu budynków wynoszą na różnych odcinkach 8 – 9 metrów. Powyższe wskazuje, że warunek, o którym mowa w § 13 ust. 1 przy możliwości przewidzianej w ustępie 4 tego przepisu jest spełniony. Również jak wynika z analizy zachowane zostały wymogi zawarte w § 60 ust. 2 w/w przepisów. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. )