II SA/Gd 672/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Skarżący P. O. wniósł skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 czerwca 2013 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 lipca 2012 r. o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z 3 lipca 2009 r. Z akt sprawy, a także faktów znanych Sądowi z urzędu, wynikają następujące jej istotne okoliczności. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 3 lipca 2009 r. nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku mieszkalnego, znajdującego się na terenie Ogrodu Działkowego przy ul. D., na działce nr [[...]]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 września 2009 r. Skarga skarżącego od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 września 2009 r. została prawomocnie oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 10 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 649/09. Wyrok ten uprawomocnił się 25 stycznia 2012 r. na skutek oddalenia skargi kasacyjnej skarżącego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z tego dnia w sprawie II OSK 2099/10. W dniu 11 maja 2012 r. doręczono skarżącemu upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Następnie postanowieniem z 10 lipca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na to upomnienie oraz na art. 119 § 1 i art. 121 § 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 37.260,90 zł. oraz wezwał go do uiszczenia w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia nałożonej grzywny i wykonania w tym terminie obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym, a także zagroził, że w razie niewykonania w terminie tego obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Uzasadniając wysokość nałożonej grzywny organ administracji stwierdził, że powierzchnia zabudowy obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki wynosi 45,11 m2, zaś cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszona przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych w komunikacie z 23 maja 2012 r. za pierwszy kwartał 2012 r. wynosi 4.130 zł. Skarżący od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 lipca 2012 r. wniósł zażalenie, w którym zarzucił, że wadliwie określono termin wykonania obowiązku, że termin ten oraz termin zapłacenia grzywny jest zbyt krótki oraz że wadliwie określono powierzchnię zabudowy, będącą podstawą określenia wysokości grzywny. Pierwszy zarzut sprowadzał się do twierdzenia, że termin wykonania obowiązku powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się postanowienia, a nie jego doręczenia. Zdaniem skarżącego jest to uzasadnione tym, że postanowienia, od których służy zażalenie, tak jak decyzje, wchodzą do obrotu prawnego dopiero od uprawomocnienia się. Drugi zarzut sprowadzał się po pierwsze, do twierdzenia, że siedmiodniowy termin wykonania obowiązku i zapłaty grzywny jest nierealny, jeżeli uwzględni się zakres prac koniecznych do wykonania oraz to, że skarżący stale pracuje za granicą, po drugie do twierdzenia, że termin ten powinien być oznaczony poprzez wskazanie określonej daty. Trzeci zarzut sprowadzał się do twierdzenia, że powierzchnia zabudowy została zawyżona, gdyż niezasadnie zaliczono do niej 11 m2 tarasu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 26 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 lipca 2012 r. Uzasadniając postanowienie organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 136 k.p.a. pracownicy organu pierwszej instancji w dniu 14 stycznia 2013 r., w obecności pełnomocnika skarżącego – M. O., ponownie sprawdzili wymiary obiektu budowlanego, objętego nakazem rozbiórki. W wyniku tego ustalono, że powierzchnia zabudowy przyziemia tego obiektu wynosi 25,82 m2, zaś powierzchnia zabudowy poddasza wynosi 47,85 m2. Ustalono też, że grubość muru wykonanego z bloczków gazobetonowych wynosi 24 cm, zaś grubość styropianu, którym mur jest obłożony, wynosi 10 cm. Wskazano, że pomiary te zostały udokumentowane protokołem, szkicem oraz zdjęciami, a także że pełnomocnik skarżącego odmówiła podpisania protokołu. W oparciu o te ustalenia zauważono, że powierzchnia zabudowy budynku, objętego nakazem rozbiórki zwiększyła się w stosunku do powierzchni ustalonej w postępowaniu zakończonym decyzjami z 3 lipca 2009 r. oraz 9 września 2009 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że zdaniem organu powodem tej zmiany jest to, że budowa była kontynuowana po wydaniu tych decyzji, w szczególności budynek został ocieplony. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że mimo ustalenia w postępowaniu zażaleniowym większej powierzchni zabudowy, nie zmienił postanowienia organu pierwszej instancji, gdyż byłaby to zmiana na niekorzyść wnoszącego zażalenie. W skardze skarżący twierdził, że wysokość grzywny w celu przymuszenia została obliczona z naruszeniem prawa. Zarzucił też, że nie jest prawdą, iż w obecności jego pełnomocnika został sporządzony protokół oraz szkic z oględzin przeprowadzonych 14 stycznia 2013 r. Ponadto twierdził, że obiekt budowlany, którego dotyczą decyzje z 3 lipca 2009 r. oraz 9 września 2009 r., został rozebrany i w tym samym miejscu pobudowano nowy obiekt budowlany. Ten ostatni zarzut uzasadniał tym, że w tych decyzjach mowa jest o obiekcie budowlanym, którego ściany zostały zbudowane z bloczków gazobetonowych o grubości 18 cm, zaś w postępowaniu zażaleniowym ustalono, iż ściany budynku mają grubość 24 cm. W ocenie skarżącego wynika z tego, że obiekt budowlany, objęty nakazem rozbiórki został rozebrany i w tym samym miejscu został postawiony inny obiekt budowlany. Zarzut dotyczący wysokości grzywny w celu przymuszenia uzasadniono tym, że "altany murowane ponadnormatywne nie powinny być traktowane tak samo jak budynki mieszkalne". Z kolei uzasadniając zarzut związany z oględzinami przeprowadzonymi 14 stycznia 2013 r. skarżący twierdził, że protokół został sporządzony przez urzędnika w samochodzie, zaś jego pełnomocnik miała go podpisać bez czytania. Natomiast szkic został sporządzony w biurze Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jednocześnie w skardze przyznano, że szkic ten pełnomocnik skarżącego widziała 16 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarzut polegający na twierdzeniu, że obiekt budowlany, którego dotyczą decyzje z 3 lipca 2009 r. oraz 9 września 2009 r., został rozebrany jest w istocie wytknięciem organom administracji niedokładności w ustaleniu sposobu jego zbudowania, które nie mają jednakże istotnego znaczenia dla wyniku rozpoznawanej sprawy. Przede wszystkim jest oczywiste, że zarzut ten nie może być rozumiany jako rzeczywisty zarzut wykonania obowiązku. Ponadto różnice w powierzchni zabudowy organ administracji uwzględnił na korzyść skarżącego. Wysokość grzywny w celu przymuszenia obliczył bowiem przyjmując mniejszą powierzchnię zabudowy. Jeżeli chodzi o zarzut sprowadzający się do twierdzenia, że "altany murowane ponadnormatywne nie powinny być traktowane tak samo jak budynki mieszkalne", to należy zauważyć, że nie jest jasne, co skarżący ma na myśli. Zauważyć jednak należy, że z protokołu oględzin przeprowadzonych 14 stycznia 2013 r. oraz załączonych do niego szkicu i zdjęć, wynika, że pomiar powierzchni zabudowy został wykonany prawidłowo. Wykonano go po obrysie zabudowy i do tej zabudowy prawidłowo zaliczono także część terenu, która została zabudowana w ten sposób, że znajduje się nad nią część poddasza wsparta na słupach i ścianie. W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) nie wyjaśniono jak obliczać powierzchnię zabudowy, w tym także poprzez odwołanie się do Polskich Norm. Należy więc przyjąć powszechne rozumienie tego zwrotu i w ocenie Sądu takiemu rozumieniu odpowiada uznanie, że do powierzchni zabudowy należy zaliczyć teren, nad którym znajduje się część obiektu budowlanego wsparta na słupach i ścianie. W ocenie Sądu dowód z oględzin, które przeprowadzono 14 stycznia 2013 r., jest wiarygodny. Został on udokumentowany poprzez sporządzenie protokołu i dodatkowych dokumentów, takich jak szkic oraz zdjęcia. Pełnomocnik skarżącego była, czego skarżący nie kwestionuje, obecna podczas przeprowadzania tego dowodu i odmowa podpisania przez nią protokołu nie ma w tej sytuacji znaczenia. Ponadto skarżący przyznaje (nadto wynika to z protokołu), że jego pełnomocnik kopię protokołu oraz szkic otrzymała 16 stycznia 2013 r. Miała więc możliwość zapoznania się z wynikami oględzin i zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń. Mimo tego nie podniosła żadnych konkretnych zarzutów wobec tego dowodu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podniesionych w postępowaniu zażaleniowym i dotyczącym terminu uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania obowiązku należy zauważyć, że zgodnie z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym należy wskazać, że w myśl art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Termin uiszczenia grzywny oraz wykonania obowiązku mógł być więc ustalony w ten sposób, że jego początkiem był dzień doręczenia postanowienia o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Ustalonego terminu nie można też uznać za nierealny, jeżeli uwzględni się wielkość obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki. W końcu zauważyć należy, że podnoszone przez skarżącego zarzuty, w szczególności zarzut dotyczący tego, że obiekt budowlany, którego dotyczy sprawa, został rozebrany i w jego miejscu postawiono nowy budynek, świadczą o tym, że skarżący za wszelką cenę stara się uniknąć wykonania decyzji, która jest ostateczna i prawomocna już od stycznia 2012 r. Jego twierdzenia nie są w związku z tym wiarygodne. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, zaś skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.