II SA/Gd 673/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi D. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2004 r. sygn. akt [...] w przedmiocie prawa do zasiłku rodzinnego oddala skargę Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia 31 maja 2004 r., na podstawie art. 4 ust 2, art. 6 ust. 1, art. 8 ust 4 i ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228 poz.2255 ze zm.) odmówił przyznania D. T. – M. zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że stosownie do art. 6 ust 1 cyt. wyżej ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy - tj. rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie uczącej się - do ukończenia przez dziecko: 1) 18 roku życia lub 2) nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21 roku życia, albo 3) 24 roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych, organ stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek warunkujących prawo do zasiłku rodzinnego określonych w art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż córka A. ukończyła 22 rok życia i nie legitymuje orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wobec powyższego nie przysługuje jej zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, ponieważ zgodnie z art. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wyżej wymienione dodatki przysługują wyłącznie do zasiłku rodzinnego. D. T. wniosła odwołanie od tej decyzji, w którym wywodziła, iż czuje się nią skrzywdzona, albowiem samotnie wychowuje córkę i nie posiada środków niezbędnych do jej utrzymania. Wskazała również, iż poszukuje pracy, ale ma trudności z jej dostaniem. Odebranie jej jedynego źródła dochodu spowoduje również przerwanie nauki przez jej córkę. Nie uwzględniając zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w dniu 4 października 2004 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jego podjęcia. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że odwołująca się samotnie wychowuje córkę A. T.-M. Córka odwołującej się urodziła się 1 sierpnia 1981 r. i w związku z tym w dacie orzekania przez organ I instancji w niniejszej sprawie skończyła 22 lata. Wyżej wskazane przepisy ustawy nie przewidywały w takiej sytuacji możliwości przyznania zasiłku rodzinnego i właściwych do niego dodatków. Bez znaczenia jest fakt, iż córka odwołującej się kontynuuje naukę w Studium Usług Kosmetycznych w G. Dla przyznania zasiłku rodzinnego i dodatków wymagane jest by przy przekroczonym kryterium wieku legitymowała się dodatkowo orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności. Odwołująca się takiego orzeczenia nie przedstawiła. Kolegium w związku z tym uznało, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. D. T. wniosła skargę do Sądu na powyższe rozstrzygnięcie, w której ponowiła zarzuty odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 6 ust 1 obowiązującej w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) stanowił, że zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 (a więc rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka lub opiekunowi faktycznemu dziecka), do ukończenia przez dziecko: 1) 18. roku życia lub 2) nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21. roku życia, albo 3) 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Z akt sprawy wynika, iż córka skarżącej w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia miała 22 lata. Ponadto uczyła się ona w Studium Usług Kosmetycznych w G. Nie legitymowała się jednak orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Z brzmienia wyżej wskazanego przepisu jasno wynikało, iż zasiłek taki przysługiwał w przypadku, gdy dziecko kontynuowało naukę do 24 roku życia i jednocześnie legitymowało się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Warunki te należało spełnić równolegle. Ze względu na to, iż w przedmiotowej sprawie córka skarżącej nie spełniła tych wszystkich przesłanek łącznie organ administracji nie mógł przyznać jej świadczenia w postaci zasiłku rodzinnego, ani tez przysługujących do niego dodatków. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Sąd nie może brać pod uwagę innych okoliczności, w tym trudnej sytuacji materialnej skarżącej. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił. Na marginesie wskazać należy, iż ustawą z dnia 30 lipca 2004 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych dodano do art. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych ust. 1a, stanowiący, iż zasiłek rodzinny przysługuje osobie uczącej się w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie dłużej niż do ukończenia 24. roku życia. W tej sytuacji prawnej skarżąca powinna zwrócić się z ponownym wnioskiem do organów administracji o przyznanie jej przedmiotowego świadczenia.