II SA/Gd 675/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi H. W., B. G. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki oddala skargę. Decyzją z 22 sierpnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji nr [..] Wójta Gminy z dnia 1 sierpnia 2011 r. zatwierdzającej projekt podziału działki nr [..] o pow. 0,7873 ha położonej w miejscowości J. wpisanej do księgi wieczystej nr [..], w wyniku którego powstały działki nr [..] o pow. 0,1071 ha, nr [..] o pow. 0,1005 ha, nr [..] o pow. 0,1005 ha, nr [..] o pow. 0,1010 ha, nr [..] o pow. 0,1001 ha, nr [..] o pow. 0,1002 ha, nr [..] o pow. 0,1114 ha, nr [..] o pow. 0,0665 ha, razem - 0,7873 ha, zgodnie z mapą sytuacyjną nieruchomości, z projektowym podziałem przyjętym do zasobu powiatowego w dniu 11 lipca 2011r. pod nr [..]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wnioskiem z 21 lutego 2011r. skierowanym od Wójta Gminy M. B. wniosła na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. z 2016r. poz. 2147 ze zm.) wszczęcia postępowania o podział nieruchomości położonej w miejscowości J. oznaczonej jako działka nr [..] w obrębie J. k.m.2, w pierwszym etapie zażądała wydania opinii o zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w drugim etapie wniosła o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału opracowany przez geodetę uprawnionego Z. M. Wnioskodawczym określiła, iż podział tej nieruchomości jest wykonany w celu sprzedaży. Na podstawie tego wniosku, zgodnie z art. 93 ust. 4 i 5 w/w ustawy, Wójt Gminy wydał postanowienie nr [..] z dnia 11 kwietnia 2011r., w którym stwierdził zgodność podziału działki nr [..] obręb J. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi J., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr XXXV/348/10 z dnia 22 stycznia 2010r. W tym postanowieniu określono, że zgodnie z planem miejscowym nowo wydzielone działki budowlane z działki nr [..] których minimalna powierzchnia to 1000 m2, zaś działka nr [..] stanowić miała drogę wewnętrzną dojazdową z przeznaczeniem na poszerzenie drogi wewnętrznej [..]. Następnie decyzją [..] z dnia 1 sierpnia 2011r. Wójt Gminy zatwierdził projekt podziału działki nr [..] w miejscowości J. w wyniku którego powstały działki: nr [..] o pow. 0,1071 ha, nr [..] o pow. 0,1005 ha, nr [..] o pow. 0,1005 ha, nr [..] o pow. 0,1010 ha, nr [..] o pow. 0,1001 ha, nr [..] o pow. 0,1002 ha, nr [..]o pow. 0,1114 ha, nr [..] o pow. 0,0665 ha, razem - 0,7873 ha. W uzasadnieniu tej decyzji, Wójt Gminy podkreślił zgodność przeprowadzonego przez wnioskodawcę podziału działki nr [..] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi J. Decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności, jednakże w postępowaniu podziałowym nie brali udziału właściciele sąsiednich nieruchomości, w tym współwłaścicielki działki nr [..]. Wniosek z dnia 26 listopada 2014r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [..] Wójta Gminy z dnia 1 sierpnia 2011r. dot. tego podziału działki nr [..] przedstawiły do Kolegium, B. G., H. W. i E. K. - współwłaścicielki działki nr [..]. Po rozpatrzeniu tego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wójta Gminy. Powyższe rozstrzygnięcie Kolegium zostało zaskarżone przez wnioskodawczynie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który w wyroku z dnia 15 lutego 2017r. sygn. akt II SA/Gd 741 uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia 24 października 2016r. sygn. akt [..] i poprzedzające je postanowienie z dnia 29 stycznia 2016r. sygn. akt [..]. Skargi kasacyjne na to rozstrzygnięcie WSA w Gdańsku wniosło zarówno Kolegium jak i dwie ze współwłaścicielek działki nr [..] oraz M. B. (właścicielka działki nr [..]). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2017r. sygn. akt I OSK 1399/17 poza sprostowaniem oczywistej pomyłki w komparycji wyroku WSA w Gdańsku z 15.02.2017r. sygn. akt II SA/Gd 741/16, oddalił obie skargi kasacyjne. W powyższym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny w obszernej analizie dot. istnienia interesu prawnego w sprawie podziału działki nr [..] i tym samym stwierdzeniu, że powinny one brać udział w/w postępowaniu jako jego strony. Sąd kasacyjny zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy podział nieruchomości - co do zasady - ma być zgodny z planem miejscowym, a podział ten dokonany jest na wniosek osoby której przysługuje do tej nieruchomości prawa rzeczowe. W kwestii dotyczącej podnoszonego przez skarżących kasacyjnie braku istnienia interesu prawnego po stronie skarżących (współwłaścicielek działki nr [..]), Sąd kasacyjny zwrócił uwagę na to, że przedmiot postępowania podziałowego, o którym mowa w art. 92 i nast. ustawy, jest co do zasady wyłącznie ten, któremu do dzielonej nieruchomości przysługuje tytuł prawno - rzeczowy, a więc właściciel, współwłaściciel czy użytkownik wieczysty. Jednakże Sąd kasacyjny stwierdził dalej, że biorąc pod uwagę treść przepisu art. 97 ust. 1 u.g.n. oraz art. 28 k.p.a. nie są zwykle stroną takiego postępowania osoby, którym nie przysługuje do dzielonej nieruchomości żaden z tytułów prawnych, np. właściciel sąsiedniej nieruchomości, ale też podkreślił Sąd kasacyjny, że takie stanowisko jest uprawnione tylko wówczas, gdy dokonany podział nieruchomości nie ingeruje - czy też nie wskazuje, że może dojść do takiej ingerencji -swoim działaniem w prawa właścicieli gruntów sąsiednich. Nie można tej kwestii sprowadzać również wyłącznie do niebezpieczeństwa naruszenia granic sąsiedniej nieruchomości przy podziale danej nieruchomości. Chodzi bowiem o wszelkie sytuacje, w których dochodzi do wpływu na prawa lub obowiązki właściciela sąsiedniej nieruchomości. W takich warunkach w postępowaniu o wydanie decyzji podziałowej (decyzji o zatwierdzeniu podziału - art. 96 ust. 1 u.g.n.) mogą wziąć udział jako strony również właściciele sąsiednich (w tym bezpośrednio sąsiadujących) nieruchomości - zrekapitulował Sąd kasacyjny. W powyższym wyroku, odnosząc się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie drogi wewnętrznej [..] oraz istnienia decyzji zezwalającej na zjazd z drogi wojewódzkiej nr [..] stwierdził, że nie ma to znaczenia w sprawie bo stanowi tylko potwierdzenie statusu drogi i nie wpływa na kreowanie tego statusu jako przeznaczenia gruntu. Odnośnie wskazania skutków wydzielenia działki nr [..] NSA w/w wyroku stwierdził na str. 14 wyroku, cyt.: " Istotne jest to, że wydzielenie działki nr [..] w wyniku zaopiniowania projektu podziału nieruchomości (w drodze postanowienia), a następnie jego zatwierdzenia (w drodze decyzji), nie spowodowało skutku przewidzianego w obowiązującym planie miejscowym (§ 101), który stanowi, że na terenie, na którym znajdują się działki nr [..] i [..], drogę wewnętrzną [..] o docelowej szerokości 10 m. Skoro, zaś wyodrębnienie działki nr [..] umożliwi utworzenie drogi wewnętrznej zgodnej z postanowieniami planu miejscowego, to tym samym bezpośrednio wpływa na status działki nr [..], która właśnie wespół z działką nr [..] będzie tworzyła drogę wewnętrzną [..]." Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w/w wyroku na str. 14-17 podkreślił, iż w planie miejscowym jest mowa o jednej drodze wewnętrznej [..] o szerokości 10 m, nie zaś o dwóch odrębnych, przylegających do siebie drogach. Według Sądu kasacyjnego postanowienie opiniujące, o którym mowa w art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. jak również decyzja, o której mowa w art. 96 ust. 1 u.g.n. w bezpośredni sposób prowadzą do urzeczywistnienia skutku przewidzianego w planie miejscowym, co do przeznaczenia terenu działki nr [..] wraz z częścią dawnej działki nr [..] (tj. w wyniku podziału - z działką nr [..]) pod drogę wewnętrzną. "Podział ten, urzeczywistniając postanowienia planu miejscowego co do przeznaczenia terenu i utworzenia drogi wewnętrznej nr [..], która w swym docelowym kształcie będzie przebiegała po jednej z nowo wydzielonych działek (dz. nr [..]) oraz po działce sąsiedniej (dz. nr [..]), bezpośrednio wpływa na wykonywanie prawa własności tej działki sąsiedniej" cyt. ze str. 16 uzasadnienia wyroku. W konsekwencji osoby domagające się wszczęcia postępowania nadzwyczajnego (skarżące) posiadają interes prawny, który powinien być chroniony w postępowaniu podziałowym i legitymację procesową w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 1 sierpnia 2011r. wydanej w przedmiocie podziału działki nr [..]. Kolegium nieprawidłowo zastosowało te przepisy, nie biorąc pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, które wskazywały na posiadanie przymiotu strony postępowania przez skarżące domagające się wszczęcia postępowania nieważnościowego - wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny. " Nie ma też znaczenia dla sprawy, że działka nr [..] już jest użytkowana jako droga wewnętrzna, bowiem niewątpliwie dopiero w wyniku wydzielenia działki nr [..] z działki nr [..] powstanie jedna wspólna droga wewnętrzna [..], służąca skomunikowaniu z drogą publiczną innych działek, położonych po obydwu stronach drogi wewnętrznej". Z tego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że aby doprowadzić do wykonania ustalenia zawartego w planie miejscowym w zakresie powstania wspólnej drogi wewnętrznej [..] - ma być wydzielony pas drogi o szerokości 10 m składający się z działki nr [..] oraz z działki nr [..]. Uznało Kolegium, że jego zadaniem jest przeanalizować kwestię dot. ustalenia czy decyzja podziałowa Wójta Gminy z dnia 1 sierpnia 2011r. spełnia lub nie spełnia którąkolwiek z przesłanek nieważnościowych zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Wnioskodawczynie podniosły, że działka nr [..] w J. została podzielona błędnie na siedem działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (działki nr [..]-[..]) oraz jedną działkę nr [..] o szerokości 4,0 m, która stanowi "drogę wewnętrzną dojazdową z przeznaczeniem na poszerzenie drogi wewnętrznej [..]". Wnioskodawczynie podnoszą też, że zgodnie z § 101 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi J. zatwierdzonego uchwałą Nr XXXV/348/10 z dnia 22 stycznia 2010r. (Dz. Urz. Woj. Nr 48 poz. 848 z 2010r.), obsługa w zakresie komunikacji działek w J. ma się odbywać z drogi wewnętrznej oznaczonej w tym planie symbolem [..]o szerokości 10m. Obecnie według wnioskodawczyń - istnieje tylko jedna droga wewnętrzna posiadająca połączenie z drogą publiczną - drogą wojewódzką nr [..] przez działkę nr [..] stanowiącą ich współwłasność. Według wnioskodawczyń potwierdzeniem tego faktu jest wydana decyzja Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia 11 lipca 2013r. w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi publicznej - wojewódzkiej nr [..](dz. nr [..]) na drogę wewnętrzną w J. tj. na działkę nr [..] stanowiącej ich własność; nie ma możliwości wjazdu bezpośredniego na tę działkę bez wykorzystania ich działki. Wnioskodawczynie podają, że nie wyrażają zgody na nieodpłatne korzystanie z ich drogi za którą płacą podatki, zaś wszelkie próby porozumienia się z właścicielami działek nr [..]-[..] polegające na propozycji wykupienia udziałów w drodze wewnętrznej stanowiącej ich własność, nie przyniosły rezultatów. Natomiast stan prawny jest taki, że wydzielone działki (na podstawie zaskarżonego postanowienia i decyzji) nr [..]-[..] we wsi J. nie posiadają prawnie zapewnionego dostępu do drogi publicznej; wnioskodawczynie przytaczają na tę okoliczność przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz postanowienia planu miejscowego. W reasumpcji wniosku - wnioskodawczynie stwierdzają, że Wójt Gminy zatwierdzając projekt podziału działki nr [..] w J., niezgodnie z obowiązującym prawem doprowadził do sytuacji, że nowo wydzielone działki nie posiadają prawnie zapewnionego dostępu do drogi publicznej, a plan miejscowy stanowi, że zarówno działki stanowiące ich własność jak i nowo wydzielone działki budowlane mają być obsługiwane przez jedną drogę wewnętrzną połączoną z drogą publiczną, co nie jest możliwe obecnie, do zrealizowania. Odnosząc się do tego wniosku współwłaścicielek działki nr [..] Kolegium stwierdziło, iż zarzuty dot. w/w decyzji podziałowej i poprzedzającego ją postanowienia Wójta Gminy dotyczą przesłanki nieważnościowej zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wnosić należy, iż wnioskodawczyniom chodzi o przesłankę rażącego naruszenia prawa, co oznacza, że kwestionowane rozstrzygnięcia Wójta gminy S. są zaprzeczeniem normy prawnej na podstawie, której dokonano tych rozstrzygnięć. Przywołując przepisy stanowiące podstawę wydania kwestionowanych decyzji Kolegium wskazało, że według art. 93 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. z 2017r. poz. 1509 ze zm.) dalej określoną jako u.g.n. - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek (art. 93 ust. 2 u.g.n.). Natomiast art. 93 ust. 3 u.g.n. stanowi, że podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielone drogi wewnętrzne wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiącej część nieruchomości o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. (poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej). Według art. 93 ust. 4 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze dla którego jest brak planu miejscowego, opinia dotyczy warunków o których mowa w art. 94 ust. 1. Opinię o której mowa w ust. 4 wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 u.g.n.). Zgodnie z art. 96 ust. 1 u.g.n., podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza, prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Szczegółowo w sposób techniczny dokonywanie podziałów nieruchomości reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziału nieruchomości (Dz. U. z 2004r. nr 268 poz. 2663). Natomiast art. 99 u.g.n. stanowi, że jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności o których mowa w art. 93 ust. 3 podziału dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie tego warunku uważa się też sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Odnosząc te przepisy do przedmiotowej decyzji oraz przedmiotowego postanowienia opiniującego podział działki nr [..] na osiem działek (z których 7 działek ma powierzchnię powyżej 1000 m2, zaś ósma działka ma szerokość 4 m i pow. 675 m2) określono w tym rozstrzygnięciu, że "zgodnie z załączonym projektem podziału, nowo wydzielona działka nr [..] stanowi drogę wewnętrzną z przeznaczeniem pod poszerzenie drogi wewnętrznej [..]" (§101 pkt 2 lit. a planu miejscowego). Działka ta biegnie bezpośrednio wzdłuż wydzielonych działek nr [..]-[..], wymaga zatem oceny czy ten podział spełnia wymagania w/w przepisów ustawy oraz przytoczonych wyżej warunków ustanowienia drogi wewnętrznej w planie miejscowym. Z mapy projektu podziału nieruchomości (działki nr [..]) wynika, że wzdłuż wydzielonej działki nr [..], biegnie działka nr [..] o szerokości 6m do której przylegają działki nr [..]-[..]. Na działce nr [..] w jej części urządzona jest droga dojazdowa do niektórych z w/w działek wnioskodawczyń. Powyższe ustalenia faktyczne potwierdza też protokół z czynności przyjęcia przebiegu granic nieruchomości z dnia 15 czerwca 2011r. wykonany przez geodetę Z. M., który także przygotował projekt dokumentacji podziałowej. Zarówno część graficzna planu miejscowego jak i jego część opisowa w § 101 pkt 2 lit. a przewiduje, że szerokość w liniach rozgraniczających dla drogi oznaczonej symbolem [..] wynosi 10 m. Z tej dokumentacji geodezyjnej stanowiącej załącznik do decyzji podziałowej wynika, że szerokość drogi wewnętrznej przewidzianej w planie miejscowym symbol [..] po zsumowaniu szerokości działek nr [..] i nr [..] wynosi 10 m, czyli odpowiada ustaleniom planu miejscowego. Dokonując dalszej oceny i analizy przedmiotowej sytuacji i poprzedzającego ją postanowienia za zasadne uznało Kolegium przytoczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2016r. sygn. II SA/Gd 222/16, w którym dokonano oceny zgodności projektu podziału nieruchomości z postanowieniami planistycznymi. Sąd stwierdził, że "Opiniując zgodność projektu podziału z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie czy projekt podziału stanowi hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek które miałyby powstać na skutek podziału". Podobnie w kwestii zależności podziału nieruchomości od postanowień planu miejscowego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2012r. sygn. I OSK 507/11. Zatem z przytoczonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że podział nieruchomości dotyczy hipotetycznej (przyszłej) możliwości realizacji celu i przeznaczenia terenu, dla każdej z działek która miałaby powstać wskutek podziału. Organ uprawniony do podziału nieruchomości bada więc zgodność podziału z planem miejscowym i ewentualnie z przepisami odrębnymi, ale nie odnosi się do zagospodarowania terenu (nieruchomości) w postaci budowy czy eksploatacji drogi wewnętrznej. Z oceny zawartej we wniosku współwłaścicielek działki nr [..] wynika jednoznacznie, że przedmiotowy podział działki nr [..] nie jest zgodny z § 101 planu miejscowego, bo w wyniku tego podziału nie powstała choćby hipotetycznie, droga o szerokości 10 m, a faktyczne połączenie wydzielonych w przedmiotowej decyzji i poprzedzającym ją postanowieniu z drogą publiczną zapewnia obecnie tylko działka nr [..]. Wnioskodawczynie, podają też, że nie zgadzają się na nieodpłatne korzystanie z ich drogi (działki nr [..]). Potwierdzeniem ich żądania ma być decyzja Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia 10 lipca 2013r. dotycząca zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Dla pełnej oceny tego wniosku należy stwierdzić, iż w kwestii tego zezwolenia na zjazd z drogi publicznej wypowiedział się NSA w cyt. na wstępie wyroku na str. 14 stwierdzając, że to zezwolenie nie ma doniosłego znaczenia prawnego, bo stanowi tylko potwierdzenie statusu drogi i nie wpływa na kreowanie tego statusu jako przeznaczenia gruntu. Powyższy stan faktyczny i prawny w kontekście analizowanego wniosku współwłaścicielek działki nr [..] żądających stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji podziałowej działki nr [..] i poprzedzającego ją postanowienia oceniającego podział, pozwala przyjąć; że: 1) zgodnie z przywoływanymi przepisami ustawowymi i postanowieniami planu miejscowego zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma charakter hipotetyczny, przedmiotowy podział jest podziałem geodezyjnym, a nie prawnym, 2) ten ewidencyjny podział stwarza możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym, 3) dostęp hipotetyczny do drogi publicznej ma być zapewniony w sposób wskazany w art. 93 ust. 1, 2,3 i 4 oraz art. 99 przez drogę wewnętrzną składającą się z dwóch działek wydzielonych do tego celu tj. działek nr [..] i nr [..] czyli w zakresie przeznaczonym pod drogę wewnętrzną wskazaną w planie miejscowym ([..] - szerokości 10m), 4) przedmiotem decyzji podziałowej i poprzedzającego ją postanowienia oceniającego, nie jest decydowanie o faktycznym zagospodarowaniu i urządzeniu drogi wewnętrznej, 5) w świetle powyższych ustaleń należy dokonać ponownej oceny czy podział dokonany w przedmiotowej decyzji i poprzedzającym ją postanowieniu jest czy nie jest zgodny z planem miejscowym. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż przedmiotowa decyzja i poprzedzające ją postanowienie nie ustalają w sposób kategoryczny dostępu do drogi publicznej w zgodności z planem miejscowym (§101 planu) dla działek, które powstały w wyniku podziału działki nr [..]. Ustawodawca nakazuje bowiem w art. 99 u.g.n. organowi zatwierdzającemu podział zawrzeć w treści decyzji warunek zobowiązujący do ustanowienia służebności o których mowa w art. 93 ust. 3, w przypadku zbycia nieruchomości w wyniku podziału (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 listopada 2008r. II SA/Rz 477/08 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2007r. I SA/Wa 192/07. Dodało Kolegium, iż decyzja zatwierdzająca podział nie wskazuje konkretnego sposobu zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Ten nakaz ustalenia tego warunku wynikający z w/w przepisów nie został ustalony w tej decyzji. Ów warunek odnosi się jednak do chwili, gdy wydzielone działki będą zbywane. Zatem nie ma wątpliwości, iż decyzja Wójta Gminy z dnia 1 sierpnia 2011r. orzekająca zatwierdzenie podziału działki nr [..] w miejscowości J. gm. S. i poprzedzające ją postanowienie z dnia 11 kwietnia 2011r. o zgodności tego podziału z planem miejscowym - nie są zgodne z art. 99 w zw. z art. 93 ustawy. Rozważenia i ustalenia wymaga dalsza część normy prawnej wynikającej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dot. ustalenia czy to naruszenie prawa miało rażący charakter. W orzecznictwie sądowo administracyjnym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji lub braki zawarte w tej treści pozostają w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia jest nie do zaakceptowania przez organ praworządnego państwa. Nie jest takim rażącym naruszeniem błędna wykładnia prawa. Natomiast takim rażącym naruszeniem jest niedopuszczalne przekroczenie prawa. Inne konkretyzujące określenie "rażącego naruszenia prawa" o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polega na konieczności łącznego zaistnienia trzech przesłanek: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz ekonomiczne i gospodarcze skutki tego naruszenia prawa. Ten kwalifikowany (rażący) charakter naruszający prawo w tej sprawie nie zaistniał, gdyż nie można przyjąć, że zaistniały łącznie wszystkie trzy przesłanki do przyjęcia takiej kwalifikacji naruszenia prawa. Z dużą dozą pewności należy stwierdzić, iż naruszenie art. 93 ust. 3 i 5 ustawy w kontekście zapewnienia dostępu do drogi publicznej zgodnie z § 100 planu miejscowego, ma hipotetyczny a nie realny, faktyczny charakter. Według Kolegium, nie zaistniała też przesłanka rażącego naruszenia prawa w zakresie racji ekonomicznych czy gospodarczych (skutków) kwestionowanej decyzji, skoro zapewnienie faktyczne i realne dostępu do drogi publicznej strony mogą zapewnić na działkach nr [..] i [..] w drodze porozumienia lub w postępowaniu cywilnym. W reasumpcji Kolegium stwierdziło brak w kwestionowanej decyzji zastrzeżonego warunku zawartego w art. 99 ustawy jako współudziału przez każdego w właścicieli działek wydzielonych z działki nr [..] - w dojeździe który stanowi działka nr [..], która zgodnie z postanowieniami planu miejscowego ma pełnić wraz z działką nr [..] funkcję drogi wewnętrznej [..] - do drogi publicznej tj. działki nr [..]. Zważywszy, że na etapie podziału ta niezgodność, podobnie jak przy rozstrzygnięciach planistycznych (decyzjach o warunkach zabudowy czy planach miejscowych), ma jedynie charakter hipotetyczny (planowany) mający zostać zapewniony tak prawnie jak i faktycznie w przyszłości dostęp do drogi publicznej. Zatem, nie można uznać, że brak tego warunku w kwestionowanej decyzji, stanowi wyraz rażącego naruszenia prawa. Dostrzegło Kolegium, że prawo realnego dostępu zapewniającego tytuł prawny do obu działek (nr [..] i nr [..]) ocenia się na etapie postępowania dot. uzyskania pozwolenia na budowę. Na marginesie podkreśliło dodatkowo, że ewentualne spory między stronami na tle korzystania z dojazdu przez działkę nr [..], będą sporami cywilnoprawnymi i na etapie wydawania decyzji o zatwierdzeniu podziału działki, a tym bardziej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji, nie może być rozpatrywane i oceniane w tym postępowaniu. Zmianie uległ stan faktyczny sprawy, gdyż działki nr [..]-[..] zostały zbyte na rzecz nowych nabywców wraz z udziałem w prawie własności w działce nr [..] w 1/7 cz. każdy. Po uzyskaniu prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę dla nowego właściciela działki nr [..] (po zaskarżeniu decyzji Starosty wraz z postępowaniem kasacyjnym zakończonym wyrokiem NSA z dnia 19 kwietnia 2018r. (sygn. akt II OSK2212/17), prowadzone postępowanie nieważnośćiowe nie spowodowało uchylenia tego pozwolenia z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), choć dotyczyło stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania w/w decyzji Wójta Gminy (4 m szerokości działki nr [..], wystarczy zdaniem NSA do zapewnienia dostępu do drogi publicznej). Skargę na powyższą decyzję wniosły H. W., E. K. oraz B. G. zarzucając : - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że szerokość drogi [..] należącej do skarżących wynosi 6m, w sytuacji gdy w rzeczywistości szerokość wynosi 8 m i konsekwentnie brak wyjaśnienia tej kwestii w trakcie postępowania, pomimo notorycznego podnoszenia tego przez uprawnione, jako istotniej dla rozstrzygnięcia sprawy i tym samym także naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj.: - 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w celu zweryfikowania istnienia podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 1 sierpnia 2011r. orzekającej zatwierdzenie projektu podziału działki nr [..] zgodnie z mapą sytuacyjną nieruchomości i z projektowanym podziałem przyjętym do zasobu powiatowego w dniu 11 lipca 2011r. pod numerem [..] i naruszenie w tym zakresie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie braku istnienia rażącego naruszenia przepisów prawa; - oparcie ustaleń faktycznych, co do kwestii szerokości drogi [..] o okoliczności, które wystąpiły po dniu wydania przez Wójta opinii (w tym m.in. o protokół przyjęcia przebiegu granic z dnia 15 czerwca 2011 r.); - braku wyjaśnienia rozbieżności dotyczących postanowień części opisowej MPZP dla wsi J. z projektem podziału. W MPZP bowiem wskazano, iż szerokość drogi wewnętrznej nr [..] wynosi w planie 10 metrów, natomiast łączna szerokość działek nr [..] (8 metrów szerokości) oraz [..] (4 metry szerokości) wynosi 12 m, zatem działka nr [..] powinna mieć szerokość 2 metrów, aby ewentualnie stanowić poszerzenie drogi [..]; - braku wyjaśnienia odmiennych stanowisk Wójta Gminy w przedmiocie tego, co stanowi drogę wewnętrzną [..]. Jak wynika bowiem z pisma z dnia 24 września 2014 r., droga wewnętrzna na działce [..], została wydzielona z przeznaczeniem na poszerzenie drogi [..] i nie została wydzielona jako ciąg pieszo jezdny a jak wynika z pisma z dnia 2 września 2016 r., zdaniem gminy nie jest prawdą, ażeby działka nr [..] kiedykolwiek stanowiła samodzielnie drogę wewnętrzną [..], albowiem stanowi ją łącznie z działką nr [..]. Organ wskazał, iż przedmiotowa działka stanowi część planowanej drogi wewnętrznej nr [..]; - nie odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wyroku NSA z dnia 13 grudnia 2017r., sygnatura akt: I OSK 1398/17, zgodnie z którym wyodrębnienie działki [..] bezpośrednio wpływa na status działki numer [..], która wespół z działką numer [..] faktycznie tworzyła drogę [..]. Podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny, pozwala na uznanie iż, na skutek podziału nieruchomości nr [..] poprzez wydzielenie działki nr [..] o szerokości 4 metrów i braku zlokalizowania zjazdu dla tej drogi, uszczerbku doznało prawo własności wnioskodawczyń, przez których działkę faktycznie odbywa się dojazd do działek nr [..]-[..]. Tym samym projekt podziału nie spełniał wymogów zapewnienia odpowiedniego dostępu wydzielonym działkom do drogi publicznej oraz naruszał postanowienia MPZP w postaci wydzielenia działki [..] w sposób niezgodny z MPZP. - naruszenia prawa materialnego tj. art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami poprzez kwalifikację drogi [..] w sposób dowolny i niezgodny ze stanem faktycznym i rzeczywistym przeznaczeniem, podczas gdy kwalifikacja drogi w planie zagospodarowania przestrzennego nie ma charakteru uznaniowego i nie może abstrahować od rzeczywistego przeznaczenia tej drogi. W MPZP bowiem wskazano, iż szerokość drogi wewnętrznej nr [..] wynosi w planie 10 metrów, natomiast łączna szerokość działek nr [..] (8 metrów szerokości) oraz [..] (4 metry szerokości) wynosi 12 m, zatem działka nr [..] powinna mieć szerokość 2 metrów, aby mogła stanowić ewentualne poszerzenie drogi [..], zgodnie z MPZP. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, Sąd skargę oddala w całości lub w części. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie, należycie ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie stwierdzenia nieważności Wójta Gminy z dnia 1 sierpnia 2011 r. zatwierdzającej projekt podziału działki nr [..] o pow. 0,7873 ha położonej w miejscowości J. wpisanej do księgi wieczystej nr [..], w wyniku którego powstały działki nr [..] o pow. 0,1071 ha, nr [..] o pow. 0,1005 ha, nr [..] o pow. 0,1005 ha, nr [..] o pow. 0,1010 ha, nr [..] o pow. 0,1001 ha, nr [..] o pow. 0,1002 ha, nr [..] o pow. 0,1114 ha, nr [..] o pow. 0,0665 ha, razem - 0,7873 ha, zgodnie z mapą sytuacyjną nieruchomości, z projektowym podziałem przyjętym do zasobu powiatowego w dniu 11 lipca 2011r. pod nr [..]. Wywody Sądu powinna rozpocząć uwaga, iż postępowanie nieważnościowe, prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a., stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem w nowej sprawie, w której zadaniem organu wyższego stopnia jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy wystąpiły – określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. – przesłanki nieważności. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie jest merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie to jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 roku, sygn. III ARN 570/95, publ. OSNP 1996/18/258, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 roku, sygn. II GSK 1617/12; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck 2012, s. 623). Odnosząc się merytorycznie do sprawy należy wyjaśnić, że strona skarżąca kierując do organu wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy zatwierdzającej podział nieruchomości, jako jego podstawę wskazała przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zatem okoliczność, iż decyzja została wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Druga wymieniona przesłanka, czyli m.in. rażące naruszenie prawa zachodzi natomiast wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią obowiązującego prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie chodzi tutaj o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty. Nie można stwierdzić nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, gdy istnieje wątpliwość co do naruszenia prawa, wyrażająca się odmiennymi poglądami orzekających organów, szczególnie, jeżeli poglądy organów obu instancji na daną sprawę kształtuje rozbieżne orzecznictwo sądowe (por. wyroki NSA: z dnia 20 października 2011 roku, sygn. II GSK 1056/10; z dnia 8 września 2011 roku, sygn. I OSK 1566/10). W sprawie autor skargi uważa, iż decyzja Wójta Gminy dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa, czyli art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n.. Pozostałe zarzuty dotyczą naruszenia przepisów postępowania i mogłyby co najwyżej spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji, jednak w ocenie Sądu stan sprawy został ustalony prawidłowo. Podkreślenia wymaga, że szerokość drogi [..] należącej do skarżących nie ma żadnego znaczenia dla prawidłowości decyzji Wójta Gminy z dnia 1 sierpnia 2011 r. Kwestionowana przez skarżące decyzja nie odnosiła się do tej działki. Kwestia pism Wójta Gminy co do statusu drogi [..] także nie rzutuje na kwestie rażącego naruszenia prawa przez decyzje z 1 sierpnia 2011 r. Treść przepisu art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., którego rażące naruszenie podnoszą skarżące, brzmi 1. Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94; 2. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Analizując pierwszy przepis to podkreślenia wymaga, że opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie miejscowym, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, czyli każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. W ocenie Sądu podział zatwierdzony kwestionowaną decyzją z 1 sierpnia 2011 r. pozwala na realizacje zabudowy na wydzielonych działkach i zapewnia działkom i zrealizowanym na obecną chwilę na nich budynkom dostęp do drogi publicznej. Wynika to także z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2212/1, który co prawda wskazał, że "dostęp do drogi (wydzielonym wskutek podziału działkom – przypis własny) zapewniony jest przez zaplanowaną w planie drogę wewnętrzną. Okoliczność ta, w ocenie NSA, nie świadczy jednakże o tym, że decyzja Starosty wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Należy bowiem uwzględnić fakt, że działka nr [..] przylega do działki nr [..], która to łączy się z drogą publiczną - drogą wojewódzką nr [..] (działka nr [..]), na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Działka nr [..] jest współwłasnością właścicieli działki inwestowanej nr [..]. Działka ta ma szerokość 4 m. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r., poz. 926) do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Ponadto, zgodnie z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka nr [..] nie może być wykorzystana pod inną funkcję niż pod funkcję drogową (drogę wewnętrzną)". W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że zatwierdzony decyzją podziałową z 1 sierpnia 2011 r. podział jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego bądź uniemożliwia przeznaczenie i wykorzystanie wydzielonych działek zgodnie z planem. W świetle jednoznacznej treści art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., badanie możliwości zagospodarowania dotyczy tylko wydzielanych działek. Brak jest podstaw, aby wymagać badania możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Sprawa administracyjna o podział nieruchomości jest ograniczona przestrzennie do dzielonej nieruchomości. Ocenie podlega tylko dopuszczalność podziału w świetle regulacji planu miejscowego, względnie w przypadku braku planu w świetle przesłanek określonych w art. 94 u.g.n. Ocena ta jest dokonywana w odniesieniu do dzielonej nieruchomości. Nie ma więc jakiegokolwiek znaczenia dla przedmiotowego podziału ewentualny przebieg drogi wewnętrznej na sąsiednich nieruchomościach. W istocie skarżące dążą do spowodowania urządzenia drogi na obu wydzielonych drogach wewnętrznych, jednak jest to możliwe jedynie poprzez wspólne i zgodne działanie wszystkich korzystających z tej drogi czy też z obu dróg wewnętrznych. Jakiekolwiek spory na tym tle mają charakter cywilnoprawny i w sądzie powszechnym mogą znaleźć swoje rozstrzygnięcie. Z pewnością nie prowadzi do tego zwalczanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości na działki budowalne z wydzieloną działką służącą do dojazdu do nich. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja nie zawiera żadnej z wadliwości określonej w art. 156 k.p.a., upoważniającej do stwierdzenia jej nieważności - stanowiącej wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a. - co też oznacza, iż zasadnym było zakończenie wszczętego postępowania poprzez podjęcie orzeczenia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 1 sierpnia 2011 r. W ocenie Sądu, kwestionowana przez stronę skarżącą decyzja Kolegium nie została podjęta z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji wyroku.