II SA/Gd 678/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi T.K. i Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia 21 maja 2013 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących T.K. i Z. K. kwotę 1014 (jeden tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Gd 678/13 Uzasadnienie T. K. i Z. K. wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 17 lipca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia 21 maja 2013 r. umarzającą postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robot budowlanych przez A. B. i Z. B. związanych z zamontowaniem płacht brezentowych na istniejących obiektach budowlanych nad istniejącym betonowym utwardzeniem terenu na działce nr [...] w U. przy ul. K. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy: T. K. właścicielka nieruchomości położonej w U. stanowiącej działkę nr [...] w 2008 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta [...] o zbadanie zgodności z prawem zmiany sposobu użytkowania sąsiedniej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w U. przy ul. K., wskazując, że na nieruchomości podjęto działalność polegającą na prowadzeniu myjni samochodowej. Jednocześnie wystąpiła ona do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z wnioskiem o zbadanie zgodności z prawem funkcjonowania na nieruchomości obiektu myjni samochodowej. Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia 12 lipca 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie uznając, że na nieruchomości nie doszło do zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości i brak jest podstaw do zastosowania normy art. 59 ust. 1-3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 sierpnia 2012 r. Natomiast wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 616/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił obie wydane decyzje, jako naruszające art. 7, 77 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i nakazał organowi dokonanie ustaleń w zakresie zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości i funkcji terenu oraz oceny jej zgodności z przepisami. Organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie w sprawie samowolnej realizacji obiektu budowlanego, polegającej na zawieszeniu płacht brezentowych nad wybetonowanym placem na nieruchomości znajdującym się między budynkami usytuowanymi, do których to budynków zostały przytwierdzone kotwy mocujące plandekę. Organ ustalił, że A. i Z. B. pomiędzy budynkiem mieszkalnym a budynkiem gospodarczo-garażowy zamontowali z materiału brezentowego zadaszenie utwardzonej nawierzchni betonowej o wymiarach 6,70 x 8,90 a od strony działki nr [...] stanowiącej własność T. i Z. K. pomiędzy budynkami zamontowali osłonę brezentową o długości 6,70 i wysokości 2,26 d 2,91 m. Organ ten decyzją z dnia 14 października 2010 r. orzekł o braku podstaw do wydania decyzji w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.), dotyczącej wzniesienia obiektu budowlanego – myjni samochodowej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w G. decyzją z dnia 29 grudnia 2011 r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ ustalił, w wyniku przeprowadzonych dwukrotnie oględzin, że zadaszenie brezentowe, przytwierdzone do ścian wsporniki i linki mocujące zadaszenie zostały zdjęte. Organ uznał, że inwestorzy rozebrali wykonane roboty budowlane i doprowadzili obiekt budowlany do stanu poprzedniego. Postępowanie stało się zatem bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 105 k.p.a. T. i Z. K. we wniesionym odwołaniu podnieśli zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i 10 § 1 k.p.a. Wskazali oni, że stan faktyczny został ustalony błędnie, elementy konstrukcyjne myjni nie zostały bowiem zdjęte. Zakwestionowali oni prawidłowość przeprowadzenia oględzin i wskazali, że dwukrotnie nie zostali powiadomieni o przeprowadzeniu tego dowodu, co uniemożliwiło im udział w postępowaniu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia 17 września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu i instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 28 ust. 1 oraz 3 pkt 2, 4 i 7 Prawa budowlanego. Organ ustalił, że A. i Z. B. wykonali na terenie swojej działki roboty budowlane polegające na montażu wcześniej przygotowanych elementów wykonanych z brezentu z wykorzystaniem istniejących uprzednio ścian budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo –garażowego oraz utwardzonej części nieruchomości, w wyniku takiego wydzielenia przestrzeni powstała myjnia samochodowa W miejscach łączących oba elementy – płachty brezentowe i ściany budynków wraz z podłożem od strony działki nr [...] zostały wykonane specjalne elementy konstrukcyjne umożliwiające przytwierdzenie płach brezentowych. Organ ocenił, że prace te nie doprowadziły do powstania nowego obiektu budowlanego, lecz miały charakter robót budowlanych podlegających przepisom art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Z protokołu oględzin z dnia 25 lipca 2012 r. wynika, że zadaszenie brezentowe wraz z linkami mocującym zostało zdjęte, nie zostały zdemontowane wsporniki zadaszenia brezentowego. Natomiast, zgodnie z protokołem kontroli nieruchomości z dnia 9 kwietnia 2013 r. inwestorzy zdemontowali także wsporniki, pozostały tylko wsporniki na lampy oświetleniowe i tablicę reklamową. Brak było zatem, zdaniem organu, podstaw do prowadzenia postępowania dotyczącego myjni samochodowej, a decyzja o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. jest prawidłowa. Organ stwierdził, że stronom zapewniono czyny udział w postępowaniu, o czym świadczą zawiadomienia z dnia 5 września 2012 r. i 11 kwietnia 2013 r. Organ wskazał nadto, że istnienie uchwytów przytwierdzonych do budynków nie przesądza jednoznacznie o tym, że w przyszłości możliwe jest zawieszenie płacht brezentowych i kontynowania działalności myjni, a organy podejmują rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny istniejący w dacie wydawania decyzji. T. K. i Z. K. w skardze na powyższą decyzję wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący podnieśli zarzut błędnego ustalenia, że inwestorzy doprowadzili obiekt do stanu poprzedniego, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym. Wskazali oni, że organ nie zrealizował obowiązków nałożonych decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 grudnia 2011 r., nie poczynił ustaleń, kiedy wprowadzono funkcję myjni i czy podjęcie działalności w postaci myjni wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, nie nakazał on również przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót, ocen i ekspertyz w celu ustalenia czy zrealizowane roboty są wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie dla środowiska. Skarżący wskazali, że organ w toku ponownie przeprowadzonego postępowania ograniczył się do oświadczeń inwestorów o demontażu elementów myjni oraz dwukrotnych oględzin, przeprowadzonych bez zawiadomienia i udziału strony skarżącej. Wbrew ustaleniom organu, nie zostały zdemontowane wszystkie wsporniki zadaszenia brezentowego, co potwierdzała dokumentacja zdjęciowa załączona do odwołania. Istnienie uchwytów przytwierdzonych do budynku mieszkalnego i gospodarczego pod tablicą reklamową a także zbiornik na ścieki przemysłowe i inne wyposażenie terenu wskazują, że nadal pozostały efekty wykonanych robót budowlanych zmieniających charakter i sposób wykorzystania istniejącego uprzednio obiektu budowalnego. Skarżący zarzucili, że organ naruszył treść art. 10 k.p.a. dwukrotnie przeprowadzając oględziny bez powiadomienia stron postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w niniejszej sprawie przestał istnieć przedmiot postępowania, jakim były prawa i obowiązki stron, a stronom umożliwiono czynny udział w postępowaniu, zapewniając możliwość zaznajomienia się z aktami postępowania i zajęcia stanowiska w sprawie. Organ wskazał, że istnienie uchwytów przytwierdzonych do budynku nie przesądza o możliwości zawieszenia w przyszłości płacht brezentowych i kontynuowania działalności myjni, a organy nadzoru budowlanego podejmują rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny istniejący na dzień wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), polega na ocenie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Kontrolą legalności w przedmiotowej sprawie objęta jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 17 lipca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z w powiecie [...] z dnia 21 maja 2013 r., umarzającą postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robot budowlanych przez A. B. i Z. B. z wiązanych z zamontowaniem płacht brezentowych na obiektach budowlanych, nad betonowym utwardzeniem terenu na działce nr [...] w U. przy ul. K. Organy obu instancji prowadziły w niniejszej sprawie postępowanie na podstawie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w sprawie samowolnie wykonanych robót budowalnych polegających na montażu płacht brezentowych nad utwardzonym placem położonym między budynkami mieszkalnym i gospodarczo-garażowym. Skarżący zasadnie zakwestionowali w skardze prawidłowości dokonania przez organ istotnych dla jej rozstrzygnięcia ustaleń na podstawie wadliwie przeprowadzonego dowodu - protokołu oględzin nieruchomości. Zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. (art. 79 § 2 k.p.a.) W prowadzonym postępowaniu organ naruszył ten obowiązek, bowiem skarżący nie zostali powiadomieni o terminach oględzin, w związku z czym nie mogli wziąć udziału w przeprowadzeniu tego dowodu. W takiej sytuacji dowód z oględzin stanowi dowód przeprowadzony wadliwie. Skoro okoliczności faktyczne wskazane w protokole z oględzin zostały przez stronę zakwestionowane, organ nie powinien dokonywać ustaleń na jego podstawie, lecz ponowić dowód z zachowaniem wymogów art. 79 § 1 k.p.a. Wydane w sprawie decyzje podjęto z naruszeniem art. 80 k.p.a., dotyczącym oceny materiału dowodowego. Organ ocenił bowiem jako prawidłowy dowód przeprowadzony sprzecznie z art. 79 § 1 k.p.a., z naruszeniem zasady wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a. Stan faktyczny sprawy wskazuje na dokonanie przez A. B. i Z. B. zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, jakim jest utwardzony plac znajdujący się na nieruchomości. A. B. i Z. B. zaczęli bowiem prowadzić na tym placu myjnię samochodową. Kwalifikując charakter przedmiotowego placu z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego wskazać należy, że przepis art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego stanowi, że przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, przy czym do urządzeń budowlanych zalicza się urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym place postojowe (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Przedmiotowy plac powiązany z budynkiem stanowi zatem jako urządzenie techniczne część obiektu budowlanego. Fakt, że plac utwardzony jest kwalifikowany przez przepisy Prawa budowlanego w kategoriach obiektu budowlanego potwierdza także treść art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 Prawa budowlanego, z którego wynika, że innego rodzaju utwardzone place stanowią obiekty budowlane w postaci budowli. Istotą niniejszej sprawy nie był fakt istnienia na budynkach ewentualnych wsporników umożliwiających montaż płacht brezentowych, ani też zawieszenie takich płacht, lecz rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej w postaci myjni samochodowej. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego regulowana jest przez art. 71 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana na nieruchomości polegająca na rozpoczęciu działalności gospodarczej w postaci myjni samochodowej, zmianę taką stanowi. Okoliczności sprawy wskazują, że poprzednio na nieruchomości prowadzona działalność gospodarcza polegała na prowadzeniu warsztatu samochodowego, która była realizowana w budynku, a plac przed budynkiem pełnił funkcję placu postojowego. Zmiana charakteru tego placu na obiekt, na którym prowadzona jest myjnia samochodowa stanowi zmianę sposobu użytkowania placu, prowadzi bowiem do zmiany warunków wskazanych w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 71 ust. 2 i 4 zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, zgłoszenia tego należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części a zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Jednocześnie art. 71 ust. 6 Prawa budowlanego przewiduje, że w sytuacji, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych 1) objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę, 2) objętych obowiązkiem zgłoszenia - do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ust. 2-4. Z przepisu tego wynika, że w istocie wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, podlegających zgłoszeniu nie skutkuje obowiązkiem zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania oraz zgłoszenia planowanych robót budowlanych, lecz wyłącznie obowiązkiem zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania. W takich przypadkach prowadzi się jedno postępowanie w sprawie dotyczącej zmiany sposobu użytkowania powiązanej z wykonaniem robót budowalnych. Inwestor ma obowiązek bądź zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania z odpowiednim zastosowaniem art. 30 ust. 2-4 Prawa budowlanego. Natomiast jeżeli planowane roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę Wątpliwości budzić może w niniejszej sprawie charakter wykonanych robót i ocena czy wymagały one pozwolenia na budowę, zgłoszenia, czy też nie podlegały w ogóle ocenie w świetle przepisów prawa budowlanego. Organy obu instancji nie dokonały oceny w tym zakresie. Ocena ta miała zasadnicze znaczenie dla ustalenia, w jakim trybie organ nadzoru budowlanego winien prowadzić niniejsze postępowanie. Prace polegające na realizacji zadaszenia z płachty brezentowej można zakwalifikować jako wykonanie tymczasowego obiektu budowlanego - przekrycia namiotowego, o jakim jest mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Takie obiekty zwolnione są z uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego) i podlegają zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszeniu. Pozostałe przekrycia namiotowe – przewidziane do dłuższej eksploatacji wymagają, zgodne z ogólną reguła wynikająca z art. 28 Prawa budowlanego, uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, wykonane w niniejszej sprawie prace polegające na montażu zadaszenia brezentowego zakwalifikować należy, analogicznie do wykonania markizy na obiekcie budowlanym, jako montaż urządzenia na obiekcie budowlanym, w tym przypadku na budynkach, odnośnie zamocowania zadaszenia oraz na placu betonowym odnośnie zamocowania płachty bocznej. Takie prace zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego nie wymagają pozwolenia na budowę. Instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku urządzeń o wysokości powyżej 3 m (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Taka kwalifikacja wykonanych robót prowadziłaby do wniosku, że ich montaż nie podlega ocenie z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, zważywszy na wielkość płachty brezentowej, fakt, że nie stanowi ona pełnego przekrycia namiotowego oraz jej ścisłe powiązanie z obiektami budowlanymi w niniejszej sprawie należy jej wykonanie zakwalifikować jako montaż urządzenia związanego z obiektem budowlanym, które nie wymagało zgłoszenia. Organ wszczął w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie w sprawie myjni samochodowej. Postępowanie to prowadzone jest od 2008 r. Organ w tak wszczętym postępowaniu powinien dokonać oceny, w jakim kierunku winno zostać przeprowadzone postępowanie i na podstawie jakich przepisów należy wydać w sprawie rozstrzygnięcie, zarówno bowiem sprawy uregulowane w art. 48-51 jak i art. 71 a Prawa budowlanego należą do jego kompetencji. Ocena całokształtu okoliczności sprawy winna prowadzić do wniosku, że organ winien przeprowadzić postępowanie pod kątem samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Konsekwencje samowolnej zmiany sposobu użytkowania przewiduje art. 71a Prawa budowlanego, który stanowi, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, właściwy organ, w drodze postanowienia wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części i nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2. Po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i - w przypadku stwierdzenia jego wykonania - w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej, do której stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Samowolna zamiana sposobu użytkowania winna zatem prowadzić do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego przez podjęcie na nim działalności w postaci myjni samochodowej. Organ niewłaściwie prowadził postępowanie w przedmiocie samowolnie wykonanych robót budowlanych, zamiast samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien zatem dokonać ustaleń w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania i zakończyć postępowanie decyzją wydaną w tym przedmiocie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ uwzględni dokonaną przez sąd interpretację i wskazania, co do dalszego toku postępowania. Na podstawie art. 200, 202 § 2 i 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od organu na rzecz skarżących kwotę 1014 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania - uiszczonego wpisu i kosztów zastępstwa procesowego.