II SA/Gd 68/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Akademii A na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 19 maja 2009 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku B SA w G., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku Hotelu C przy ul. S. [...] wraz z budową przyłączy oraz przebudową wjazdów na teren z ulicy S. Odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do zastrzeżeń podniesionych przez Rektora Akademii A reprezentującego właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, organ I instancji podniósł, że projekt obsługi komunikacyjnej inwestycji został uzgodniony przez Wydział Inżynierii Ruchu, a zmiana organizacji ruchu została zaakceptowana przez zarządcę drogi oraz Komendę Miejską Policji. Z treści uzgodnień wynika, że proponowana organizacja ruchu przyczyni się do zapewnienia bezpieczeństwa drogowego, a planowana ilość miejsc postojowych zapewni obsługę rozbudowanego hotelu. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynikało również, że budynek po nadbudowie nie będzie przesłaniał budynków sąsiadujących, jak również nie będzie ograniczał wymaganego czasu nasłonecznienia. W odwołaniu od powyższej decyzji Akademia A w G. zarzuciła jej naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który w sposób zasadniczy utrudni skarżącej korzystanie z nieruchomości sąsiedniej – Studenckiego Domu Marynarza nr [...] przy ul. S. [...] w G. oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że przewidziana w projekcie liczba 33 miejsc postojowych jest niewystarczająca na potrzeby obiektu. W związku z tym osoby przebywające w budynku będą zmuszone do parkowania pojazdów m.in. na odcinku ulicy S. przed Studenckim Domem Marynarza nr [...]. W tym stanie rzeczy planowana zmiana organizacji ruchu na odcinku ulicy S. przed Studenckim domem Marynarza nr [...] polegająca na ustanowieniu zakazu parkowania w sposób zasadniczy utrudni korzystanie z Domu Studenckiego, w którym odbywają się zajęcia dydaktyczne w ramach studiów prowadzonych przez Uczelnię, natomiast w okresie letnim wykorzystywany jest na wynajem pokojów. Zdaniem skarżącej organ I instancji nie poparł jakąkolwiek analizą stwierdzenia, że planowana ilość miejsc postojowych zapewni obsługę rozbudowanego hotelu. Decyzją z dnia 30 listopada 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że inwestycja planowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym dla hoteli ustala się minimum 2 miejsca parkingowe na 100 mkw. powierzchni usługowej. W projekcie zagospodarowania terenu przedmiotowego budynku hotelowego określono bilans miejsc postojowych – 33 miejsca na 1606,7 mkw. powierzchni użytkowej, zgodny z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w miejscowym planie obsługująca planowaną inwestycję ulica S. oznaczona jest jako ulica dojazdowa o szerokości 10 m, szerokości jezdni 5 m i szerokości chodnika jednostronnego min. 1,5 m. Wojewoda wskazał, że inwestor uzyskał wymagane prawem uzgodnienia dotyczące reorganizacji ruchu na ulicy S., a miejscowy plan nie dopuszcza miejsc parkingowych w pasie drogowym ulicy S. Z analizy materiału dowodowego wynika, że wysokość przesłaniania budynku po planowanej rozbudowie wynosi 17 m, po uwzględnieniu różnicy terenu. Zachowana została normatywna odległość pomiędzy budynkami. W skardze na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Akademia A w G. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który w sposób zasadniczy utrudni skarżącej korzystanie z nieruchomości sąsiedniej; art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w związku z postanowieniami punktu 10d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 22 czerwca 2005 r., a mianowicie postanowień dotyczących zasad wymagań parkingowych, zgodnie z którymi dla hoteli ustala się minimum 2 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni usługowej, poprzez zatwierdzenie projektu pomimo uwzględnienia mniejszej ilości miejsc parkingowych niż wymagane. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto wskazano, że projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji powinien przewidywać 34, nie zaś 33 miejsca postojowe, bowiem plan miejscowy ustala 2 miejsca postojowe na każde rozpoczęte 100 mkw. powierzchni usługowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. pełnomocnik uczestnika postępowania B SA w G. wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, że Akademia A w G. nie ma interesu, ponieważ nie jest właścicielem nieruchomości, tylko Gmina Miasta G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Skarga Akademii A w G. podlegała zatem oddaleniu jako bezzasadna. Okoliczności zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ ustalone prawidłowo. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące ilości miejsc parkingowych (niewystarczającej zdaniem Akademii oraz sprzecznej z ustaleniami planu) a także kwestia zacienienia budynku Domu Studenckiego Marynarza skutkiem nadbudowy budynku Hotelu C przy ul. S. [...] były przedmiotem rozpatrzenia przez organy obu instancji, bowiem zgłoszone zostały przez stronę skarżącą w toku niniejszego postępowania administracyjnego, a następnie powtórzone w odwołaniu. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania przy rozpatrzeniu wniosku inwestora – B SA w G., a wyjaśnienia organu odnośnie braku naruszenia chronionego prawem uzasadnionego interesu skarżącej zasługują na aprobatę. W szczególności, jak trafnie wykazuje organ II instancji, inwestowane działki (nr [...], [...], [...], km [...] w G.) objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr XXXII/754/05 z dnia 22 czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 18 maja 2005 r., Nr 79, poz. 1587) i znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem 05 U. Postanowienia szczegółowe (karta terenu Nr 1201, pkt 10d) odnośnie zasady wymagań parkingowych przewidują minimum 2 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni usługowej. Prawidłowe jest zatem ustalenie, że przewidziana w projekcie zagospodarowania terenu (pkt 4.0.g) liczba miejsc postojowych – 33 miejsca (23 w terenie i 10 na parkingu podziemnym) na 1.606,7 m2 powierzchni użytkowej jest zgodna z wymogami obowiązującego planu. Obliczenie właściwej liczby przedstawia się następująco: (33:2)x100=1.650, co oznacza, iż liczba 33 miejsc postojowych jest właściwa dla powierzchni usługowej wielkości o 1.650 m2 (większej niż inwestowana). Błędne jest więc wyliczenie przedstawione w skardze, według którego miejsc postojowych powinno być 34. Ponadto trzeba wskazać, że subiektywna, niczym nie poparta ocena skarżącej Akademii, iż projektowana liczba miejsc postojowych jest zbyt mała, pozostając przy tym w sprzeczności do postanowień miejscowego planu, nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Niezasadny jest w tym kontekście zarzut skargi naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ponieważ chroniony tym przepisem uzasadniony interes osób trzecich nie może być naruszony poprzez działanie (projektowanie i budowę obiektów budowlanych) pozostające w zgodzie z prawem, czyli w tym przypadku z planem miejscowym. Plan jest aktem prawa miejscowego (patrz: art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 80 poz. 717, z późn. zm.) i jako prawo miejscowe ustanowione przez właściwy organ i obowiązujące na obszarze działania tego organu wymienione jest wśród źródeł prawa w Konstytucji RP (patrz: art. 87 ust. 2). Wymaga także podkreślenia, że obowiązkiem organu architektoniczno - budowlanego, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, jest między innymi sprawdzenie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (na terenie, gdzie taki plan obowiązuje). Zdaniem Sądu, rozstrzygające sprawę organy dokonując kontroli zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem, zatwierdzonym opisaną wyżej uchwałą Rady Miasta, dokonały trafnej oceny co do zgodności tego projektu z postanowieniami planu, prawidłowo wypełniając normę wynikającą z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tym samym chybiony jest zarzut skargi naruszenia przez organy administracji wymienionego wyżej przepisu. Szeroko opisywane w skardze a uprzednio w odwołaniu możliwe utrudnienia parkowania pojazdów przy Domu Studenckim, związane ze zmianą organizacji ruchu na ul. S. i zakazem parkowania w pasie drogowym tej ulicy także nie mieszczą się, zdaniem Sądu, w ochronie wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Jak słusznie wskazuje Wojewoda, to obowiązujący miejscowy plan, w którym ul. S. oznaczona jest symbolem 68 KD-D ½ (jako ulica dojazdowa), z oznaczonymi w pkt 6 parametrami, nie przewiduje w pasie drogowym tej ulicy miejsc postojowych. Tym samym przedmiotowe rozwiązanie (wynikające z treści prawa miejscowego), które może mieć wpływ na sytuację faktyczną skarżącej Akademii, nie stanowi o istnieniu chronionego prawem interesu strony, gdyż obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje rozwiązań komunikacji i ruchu na drodze publicznej (gminnej) – ul. S., przyjętych w planie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, odnosząc się szczegółowo do wszystkich zarzutów odwołania wypełnia normy wynikające z art. 107 § 3 kpa, przedmiotowa sprawa została wyjaśniona w sposób wszechstronny, odpowiadając zasadom wynikającym z art. 7-10 kpa, a stan faktyczny sprawy oceniony stosownie do reguły określonej w art. 80 kpa. Prawidłowo także ocenił organ II instancji, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi – rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), stosując przy tym zasadnie w okolicznościach niniejszej sprawy (z uwagi na wysokość obiektów i odległość między nimi) § 13 tego rozporządzenia, w związku z zarzutem Akademii dotyczącym pogorszenia dostępu do naturalnego oświetlenia. W konsekwencji Sąd ocenia, że orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej rozpatrując wniosek inwestora prawidłowo zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku Hotelu C przy ul. S. [...] wraz z budową przyłączy oraz przebudową wjazdów na teren z ulicy S., dokonując przy tym trafnej oceny co do zgodności planowanej inwestycji z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie powyższe i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.