II SA/Gd 681/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 sierpnia 2012 r. [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia programu gospodarki odpadami postanawia pozostawić wniosek B. J. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wnioskiem z dnia 20 grudnia 2012 r. B. J. osobiście i reprezentując A. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o zwolnienie z opłat sądowych. Zgodnie z zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 8 lutego 2013 r. wnioskującej doręczono urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia i nadesłania do sądu - w termin 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przesyłkę zawierającą wezwanie wraz z urzędowym formularzem PPF wnioskująca odebrała w dniu 26 lutego 2013 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru karta 38) a tym samym termin na jego wykonanie upływał w dniu 5 marca 2013 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku, zarządzeniem z dnia 19 marca 2013 r. pozostawił wniosek B. J. z dnia 20 grudnia 2012 r. bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nienadesłanie prawidłowo wypełnionego urzędowego formularza PPF. Pismem procesowym z dnia 5 marca 2013 r. B. J. oświadczyła, że scedowała sprawę wyłącznie na A. (pismo k. 40), a sama pozostaje jedynie osobą zainteresowaną. Następnie na zarządzenie Referendarza sądowego B. J. reprezentując A. wniosła sprzeciw wskazując, że A. doręczyła wymagane dokumenty przed doręczeniem jej zaskarżonego zarządzenia (pismo k. 58). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu udokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). W literaturze przedmiotu podkreśla się, że wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego urzędowego formularza podyktowane jest potrzebą stosowania jednolitych kryteriów dla wszystkich podmiotów ubiegających się o prawo pomocy, a ponadto wymuszeniem na wnioskodawcy zawarcia we wniosku informacji niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia (B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis 2009, s. 651) Zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania ma miejsce wówczas, gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku np. pozostawiła niewypełnione rubryki, uniemożliwiając tym samym ocenę jej możliwości płatniczych lub zakresu wniosku (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. II, Zakamycze 2006, s. 570). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż wnioskodawczyni B. J., pomimo wezwania nie złożyła w wyznaczonym terminie tj. do dnia 5 marca 2013 r. wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, mimo że została pouczona o treści art. 252 i art. 257 P.p.s.a. (pismo karta 36). Wyjaśnić przy tym należy, że wniosek złożony przez B. J. o przyznanie prawa pomocy jest odrębnym wnioskiem od wniosku złożonego przez A., reprezentowaną przez B. J. Zgodnie bowiem z art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek. Do wystąpienia więc z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy uprawniona jest każda ze stron postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też dokumenty złożone przez A. nie czyniły zadość wezwaniu skierowanemu do wnioskodawczyni B. J., która wprawdzie w piśmie nadanym w dniu 12 marca 2013 r. (które wpłynęło do sądu w dniu 12 marca 2013 r. i w oryginale znajduje się przy sprawie II SA/Gd 678/12) oświadczyła o "scedowaniu" sprawy na A., niemniej na etapie złożonego w dniu 20 grudnia 2012 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy skarga w niniejszej sprawie była zarejestrowana jako wniesiona przez B. J. i A. Należy też nadmienić, że sprzeciw od zarządzenia z dnia 19 marca 2013 r. jak wynika z jego treści dotyczy pozostawienia "wniosku B. J. reprezentującej A. bez rozpoznania". Wskazać należy, że wniosek A., z dnia 20 grudnia 2012 r. został rozpoznany postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 15 kwietnia 2013 r. i podlegał odrębnemu zaskarżeniu. Natomiast sprzeciw B. J., jako uczestniczki postępowania sądowego, podlega niniejszemu rozpoznaniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 257 w związku z art. 252 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.