II SA/Gd 683/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 października 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 7 czerwca 2006 r. na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717) i art. 104 k.p.a. odmówił M. K. ustalenia warunków zabudowy terenu działki nr [...] KM [...] przy ulicy [...] w G. dla nadbudowy budynku o poddasze użytkowe oraz zabudowy tarasu w poziomie II piętra. Uzasadniając organ stwierdził, że z analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej na obszarze wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury wynika, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w pkt 1 ust. 1 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tzn. żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu obiektów budowlanych. Warunek ten nie został spełniony w zakresie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, który jest budynkiem w zabudowie bliźniaczej i winien po wykonaniu nadbudowy gabarytami nawiązywać do istniejącego na działce bliźniaczej budynku, jak również budynków w obszarze analizowanym. Na podstawie przeprowadzonej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzono, że wysokość budynków nie przekracza trzech kondygnacji, zatem nadbudowa przedmiotowego budynku nie jest możliwa. W odwołaniu M. K. wskazała m.in., że nadbudowa należącego do niej budynku miała ujednolicić geometrię dachu w sposób analogiczny do sąsiedniej części budynku bliźniaczego. Podniosła również, że decyzja organu I instancji zawiera analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykonaną w sposób powierzchowny, gdyż podaje tylko nieprecyzyjne informacje na temat ilości kondygnacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 października 2006 r. nr [...] powołując się na art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3 ust. 1 i ust. 2, § 7, § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, ze organ I instancji nie dokonał wymaganej przez art. 53 ust. 3 ustawy analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jak również analizy stanu faktycznego i prawnego terenu. Ponadto z części graficznej stanowiącej składnik decyzji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy nie wynika, że obszar analizowany został wyznaczony w sposób określony w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Organ I instancji nie wyliczył również średniej wartości wysokości nieruchomości sąsiedniej, co jest niezgodne z § 7 ust. 3 rozporządzenia. Skargę na decyzję SKO wniósł A. Z. Wskazał, że budynek nr 18 jest znacząco wyższy od okolicznych budynków, a planowana nadbudowa tę dysproporcję jeszcze by zwiększyła. Spowoduje ona również naruszenie wspólnych fundamentów i zaburzy prawidłowe funkcjonowanie kominów. W odpowiedzi na skargę powtórzono argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji oraz wskazano, że kwestie ewentualnego naruszenia wspólnych fundamentów i funkcjonowania kominów będą mogły być przedmiotem ustaleń na etapie sporządzania projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a więc w sytuacji, która ma miejsce w sprawie, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust.1 wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz.1588), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, powinny być wyznaczone na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Ze znajdującej się w aktach sprawy części graficznej analizy przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji nie wynika, by obszar analizowany został wyznaczony w sposób określony w § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia. W ocenie Sądu brak wyznaczenia obszaru analizowanego na mapie stanowiącej integralną część decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi naruszenie art. 77 k.p.a. oraz § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ pierwszej instancji przeprowadził bowiem co prawda postępowanie wyjaśniające, ale z części graficznej nie wynika, by analizował on obszar wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, w którym brak analizy całego terenu wyznaczonego zgodnie z § 3 ust. 2 uznać należy za wadliwe w stopniu uniemożliwiającym jego uzupełnienie przez organ odwoławczy, który, zgodnie z art. 136 k.p.a., może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Organ drugiej instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, jak to ma miejsce w sprawie, może jedynie zastosować art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie zastosowało zatem w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. Na marginesie wskazać należy, że skarżący zarzuty podniesione w skardze będzie mógł podnieść w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie lub w ewentualnym wszczętym przez inwestora postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.