II SA/Gd 683/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. i J. O. na postanowienie Starosty z dnia 3 września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. J. O. i J.O. wnieśli skargę na postanowienie Starosty z dnia 3 września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Przystępując do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem Starosty z dnia 3 września 2009 r. Nr [...] odmówiono skarżącym podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, pouczając o przysługującym na podstawie art. 101 § 2 kpa prawie zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania, do organu II instancji, w tym przypadku do Wojewody. Wskazać należy, iż obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego co do zasady przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. W szczególności zgodnie z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W § 2 tego przepisu podano, iż zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Z kolei sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły stronie skarżącej w postępowaniu przed organem administracji. Powyższe wynika z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Wyczerpanie toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania od decyzji, zażalenia na postanowienie) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą decyzji wydanej przez organ II instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego (patrz także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 października 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 536/09, niepublikowane). Skoro zatem od zaskarżonego postanowienia wydanego przez Starostę, działającego jako organ I instancji, przysługiwało (na podstawie powołanych powyżej przepisów kpa) stronom oraz uczestnikom postępowania zażalenie do Wojewody, to kontrola legalności tego postanowienia byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia postanowienia Wojewody, wydanego po rozpoznaniu zażalenia, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. W sytuacji zaś, gdy przedmiotem skargi jest wyłącznie postanowienie organu I instancji - Starosty L., z dnia 3 września 2009 r., nie może być ona merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanych Gdańsku na mocy powołanych wyżej przepisów skargę odrzucił.