II SA/Gd 686/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. i S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości oddala skargę. J. K. oraz S. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2016 r., Nr [..], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 23 sierpnia 2016 r., Nr [..], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 kwietnia 2007 r. zatwierdzającej podział nieruchomości stanowiącej działkę nr [..] położonej w s. przy ul.N. Zaskarżone postanowienie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. Prezydent Miasta rozpoznając wniosek J. K. z dnia 7 czerwca 2016r. o uchylenie w całości decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 kwietnia 2007r. znak [..], zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym [..] Miasta przy ul. N., odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Wniosek uzasadniono tym, że przedmiotowa decyzja jest w zasadniczej części błędna oraz nie uwzględnia wcześniejszych decyzji administracyjnych i wyroków sądowych. Ponadto, decyzja ta naraziła wnioskodawczynię na stratę finansową będącą skutkiem niewłaściwej kontroli operatu geodezyjnego oraz pozbawiła jej posesję drogi koniecznej od zaplecza. W kolejnych pismach z dnia 27 lipca 2016r. oraz z 11 sierpnia 2016r. J. K. podtrzymała wniosek o uchylenie w całości decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 kwietnia 2007r. wskazując jako podstawę prawną swojego żądania art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 oraz art. 154 § 1 k.p.a. Badając sprawę w świetle wskazanych przesłanek Prezydent Miasta za niedopuszczalne uznał prowadzenie postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia 4 kwietnia 2007r. w trybie art.145 § 1 k.p.a., gdyż w sprawie tej wydano już rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięciem tym jak wyjaśniono, jest ostateczna decyzja z dnia 17 kwietnia 2008 r. znak [..], w której Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku Państwa J. i S. K., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 4 kwietnia 2007 r. Powodem odmowy było stwierdzenie, iż J. K. i S. K. nie będąc stronami postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 kwietnia 2007 r. nie posiadają legitymacji procesowej do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w trybie wynikającym z art. 145 § 1 k.p.a. Stanowi to uzasadnioną przeszkodę do ponownego podjęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji w tym trybie. Wyjaśniono, że wnioskodawcy nie będąc stronami postępowania podziałowego zakończonego decyzją z dnia 4 kwietnia 2007r. nie posiadają również interesu prawnego do zmiany lub uchylenia przedmiotowej decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Wyjaśniono przy tym, że uruchomienie postępowania nadzwyczajnego na podstawie art. 154 k.p.a. nie mogłoby zmierzać - jak oczekuje tego wnioskująca - do przeprowadzenia ponownego merytorycznego postępowania podziałowego dla działki nr [..]. Innymi słowy, Prezydent Miasta w ramach tego postępowania nie byłby uprawniony do ponownego badania zgromadzonych w sprawie dokumentów i w jego wyniku do uchylenia wcześniejszej decyzji. Ten tryb uchylenia decyzji ostatecznej możliwy jest tylko w ramach postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie Państwo K. zarzucili naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 7 oraz art 154 § 1 i 2 k.p.a. kwestionując odmowę wszczęcia postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 kwietnia 2007 r. W szczególności zakwestionowali odmowę uznania ich za uprawnionych do inicjowania postępowania wznowieniowego. Rozpoznając zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 28 października 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia wskazano, że zasadność odmowy wszczęcia postępowania dotyczy powagi rzeczy osądzonej. Sprawa wznowienia, w tym legitymacji prawnej do inicjowania postępowania, była już przedmiotem rozpatrzenia Kolegium, które decyzją z dnia 21 maja 2008r., nr [..], utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta z dnia 17 kwietnia 2008r. nr [..] odmawiającą, wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją ostateczną nr [..] z dnia 4 kwietnia 2007r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału ww. nieruchomości. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, iż powodem odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia było ustalenie, iż Państwo K. nie mają przymiotu strony, a zatem że wniosek J. K. nie mógł inicjować skutecznie postępowania dotyczącego wznowienia sprawy zakończonej decyzją nr [..] z dnia 4 kwietnia 2007r. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 613/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Państwa J. i S. K. od powyższej decyzji Kolegium, który wiąże również w niniejszej sprawie uzasadniając odmowę wszczęcia postępowania na wniosek J. K. Z uwagi na ten wyrok bezzasadnym byłoby orzekanie o odmowie wznowienia postępowania. Wobec tego zażalenie nie podlegało uwzględnieniu, biorąc pod uwagę procesową przyczynę odmowy wszczęcia postępowania. Kolegium nie miało podstaw do rozpatrzenia merytorycznych zarzutów strony dotyczących podstaw wznowienia postępowania i wadliwości w tym zakresie powoływanej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 kwietnia 2007r. Wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nie miały również pisma złożone przez stronę do Kolegium po złożeniu zażalenia. Wskazano jednak, że w piśmie z dnia 1 września 2016 r. Prezydenta Miasta (w jego imieniu działającego Kierownika Referatu Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Wydziału Geodezji i Katastru Urzędu Miasta) poinformowano, że na wniosek J. K. prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany powierzchni działki nr [..] położonej w S. przy ul. N., w trybie art. 24 ust. 2b i 2 c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 520 ze zm.). W związku z tym Kolegium nie znalazło podstaw do innego nadania biegu wnioskowi J. K. o wznowienie postępowania mając na uwadze jego podstawę prawną w tym przesłanki wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie Państwo K. zarzucili naruszenie przepisów postępowania prowadzące do pozbawienia ich możliwości obrony praw oraz nie rozpoznania zarzutów zażalenia. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu nowych środków dowodowych pozyskanych z Prokuratury Okręgowej oraz dowodów załączonych do skargi. Zawnioskowali również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano na liczną korespondencję skarżących oraz pisma organów, które obrazują sytuację faktyczną spawy i potwierdzają wadliwość decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości – działki nr [..], z dnia 4 kwietnia 2016r. Wskutek błędów w operacie geodezyjnym skarżącym sprzedano grunt o powierzchni większej o 4,97m2 niż rzeczywiście przejęta we władanie, z czym wiążą się wyższe koszty np. podatkowe. W piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2016 r. skarżący uzupełnili skargę wnioskując o zasądzenie na ich rzecz opłaty sądowej w wysokości 300 zł oraz o kosztów podróży w wysokości 300 zł. Wnieśli również o uchylenie decyzji z dnia 4 kwietnia 2007 r. oraz o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Podobnie w piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2017 r. skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kwoty 444,35 zł tytułem zwrotu kwoty uiszczonej za wirtualnie sprzedany im grunt, o zasądzenie zwrotu podatku gruntowego wraz z odsetkami od tej części nieruchomości oraz o zasądzenie na ich rzecz kwoty tytułem zadośćuczynienia za utratę praw majątkowych i moralnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji (aktów lub czynności) organu administracji publicznej z punktu widzenia zgodności z obowiązującym prawem materialnym i procesowym. W niniejszym postępowaniu kontroli sądowoadministracyjnej poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 4 kwietnia 2007 r. zatwierdzającą podział działki nr [..] na działki o nr [..] i [..], stanowiącej własność Gminy Miejskiej. Postanowienie podjęte zostało na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Kontrolowane postępowanie wszczęte zostało wnioskiem skarżącej J. K. z dnia 7 czerwca 2016 r. dążącej do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 kwietnia 2007 r. zatwierdzającą podział działki nr [..] w oparciu o podstawy określone w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. oraz art. 154 k.p.a. i uchylenia tej decyzji. Wyjaśnić należy, że wniosek o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie administracyjne stwarzając możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją (postanowieniem) ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Na pierwszym, wstępnym etapie badania podania o wznowienie postępowania organ administracji ocenia przedmiotowe i podmiotowe podstawy dopuszczalności wznowienia postępowania oraz zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. W przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., bądź niezachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a., organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie oparły kwestionowane rozstrzygnięcia na przepisie art. 61a § 1 k.p.a., dodanym przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18) zmieniającej k.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (wszczęcia postępowania administracyjnego: przypis sądu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 marca 2012 r., II SA/Kr 1814/11, LEX nr 1138565; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2012 r., VII SA/Wa 813/12, LEX nr 1225814). Dyspozycja art. 61a § 1 k.p.a. znajduje zastosowanie również do postępowania wszczynanego podaniem o wznowienie postępowania i uzupełnia wachlarz przedmiotowych podstaw niedopuszczalności wznowienia postępowania objętych przepisem art. 149 § 3 k.p.a. W doktrynie przyjmuje się, że niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn przedmiotowych będzie miała miejsce, gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie prawnej, np. umowy cywilnej, czynności materialno-technicznej, w formie zaświadczenia, gdy sytuacja jednostki kształtowana jest z mocy prawa, gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną, gdy strona opiera swoje żądanie wznowienia postępowania na podstawach wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. bądź gdy strona żąda wznowienia postępowania w innej sprawie, aniżeli zakończonej decyzją ostateczną (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 575). Niedopuszczalność wznowienia postępowania zachodzi również wówczas, gdy wcześniej wszczęte postępowanie w tożsamym przedmiocie zostało już ostatecznie zakończone. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Podkreślić bowiem należy, że skarżący zwrócili się z podaniem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 4 kwietnia 2007r. już w dniu 18 stycznia 2008r. Wówczas ich podanie rozpoznano wydając decyzję z dnia 17 kwietnia 2008 r., o odmowie wznowienia przedmiotowego postępowania, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 maja 2008 r. utrzymało w mocy. Organy uznały bowiem, że w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości prowadzonej w trybie art. 97 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami skarżącym jako właścicielom nieruchomości sąsiadującej z działką nr [..] podlegającą podziałowi nie przysługuje przymiot strony postępowania. Wobec tego nie są również materialnie legitymowani do wszczynania postępowań nadzwyczajnych odnoszących się do decyzji z dnia 4 kwietnia 2007 r. Kontrolując te rozstrzygnięcia pod względem legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r., w sprawie o sygn. II SA/Gd 613/08, oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2008 r. Wskutek powyższych rozstrzygnięć kwestia dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 kwietnia 2007 r. została ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta przez powołane do tego organy. Wobec powyższego kolejne podanie skarżącej z dnia 7 czerwca 2016r. dotyczące wznowienia postępowania zakończonego tą samą decyzją z dnia 4 kwietnia 2007r., oparte na tych samych podstawach wznowienia co podanie z dnia 18 stycznia 2008r., jako niedopuszczalne z powodów przedmiotowych nie mogło doprowadzić do wznowienia postępowania. W przeciwnym bowiem razie organ naraziłby się na zarzut nieważności z powodu orzekania w sprawie, w której poprzednio rozstrzygnięto inną decyzją (postanowieniem) ostatecznym (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Analizując tylko tą przesłankę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania należy zgodzić się z organami, że na przeszkodzie wszczęcia postępowania w następstwie podania skarżącej z dnia 7 czerwca 2016r. stało funkcjonujące w obrocie prawnym poprzednio wydane rozstrzygnięcie ostateczne Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2008 r. utrzymujące w mocy decyzję z dnia 17 kwietnia 2008r. o odmowie wznowienia postępowania w tożsamych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Analizując materialnoprawną legitymację procesową skarżących do inicjowania postępowań nadzwyczajnych zarówno w trybie wznowienia z art. 145 k.p.a., jak i w trybie wnioskowanego art. 154 k.p.a., sąd przychylił się do stanowiska organów, że skarżący nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. do tego, ażby skutecznie wszcząć postępowanie zmierzające do ponownej weryfikacji decyzji ostatecznej wydanej w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości bądź do jej uchylenia z przyczyn określonych w art. 154 k.p.a. Zgodnie z art. 96 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 2147), zwanej dalej u.g.n., podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. W myśl art. 97 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że poza wyjątkami przewidzianymi w ustawie, podmiotami uprawnionymi do złożenia wniosku o podział nieruchomości i udziału w tym postępowaniu w charakterze strony są wyłącznie właściciele i wieczyści użytkownicy przedmiotowej nieruchomości podlegającej podziałowi. Podział nieruchomości bowiem w żaden sposób nie może wykraczać poza jej granice. Oznacza to, że jakkolwiek, co do zasady, właściciel nieruchomości sąsiadującej z dzieloną działką nie może ingerować w sam sposób dokonanego na gruntach sąsiednich podziału, to jednak może skutecznie szukać ochrony prawnej w postępowaniu podziałowym lub nadzorczym, jeżeli podział wykracza poza granice dzielonej nieruchomości i narusza prawo własności właściciela sąsiedniej nieruchomości, z czym w niniejszej sprawie nie mieliśmy jednak do czynienia. W świetle powyższego skarżący nie są materialnie legitymowani do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, ani do zainicjowania postępowania w trybie art. 154 k.p.a., co dodatkowo uzasadniało kwestionowane w sprawie rozstrzygnięcie. Na marginesie wyjaśnić należy w odniesieniu wskazanej przez skarżących równocześnie z art. 145 k.p.a. podstawy wszczęcia postępowania określonej w art. 154 k.p.a., że w tym trybie można domagać się wyłącznie uchylenia bądź zmiany decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. W wyroku z dnia 19 listopada 2008 r. (II OSK 1402/07, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że pojęcie "nabycie prawa" należy w tym przypadku rozumieć szeroko. Przyjmuje się, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabywa prawa". Oznacza to, że także w sytuacji, gdy ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę określone obowiązki, ma ona znamiona prawne decyzji, z której strona "nabywa prawa", bowiem decyzja ta kształtuje sytuację prawną strony przez określenie czy i jakie obowiązki oraz w jakim zakresie na niej ciążą. Ocena, czy strona nabyła lub nie nabyła praw z decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana na podstawie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Zdaniem Sądu zagadnienie nabycia praw z decyzji ostatecznej powinno być rozważane na płaszczyźnie przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę (warunek) decyzji oraz w świetle treści (osnowy) decyzji ostatecznej. Ustalenie, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania wymaga stwierdzenia, że z treści rozstrzygnięcia strony nie mogą wywieść dla siebie żadnych korzyści prawnych, nie mogą wywieść ani uprawnień ani też sprecyzowania swoich obowiązków bądź obowiązków innych podmiotów, które byłyby korelatem ich uprawnień (por. J.Borkowski (w:) B. Adamiak J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck,1996, s. 680, s. 691). Takiego charakteru nie ma decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości. W świetle przedstawionych okoliczności i prawidłowych ustaleń organów obu instancji sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego i doprowadziło do właściwego zastosowania przepisów prawa administracyjnego. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), oddalił skargę jako niezasadną. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. tylko w przypadku uwzględnienia skargi sąd zobligowany były do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zgodnie z wnioskiem skarżących, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Przy czym podkreślić należy, że brak jest podstaw prawnych do zadośćuczynienia żądaniom skarżących o zasądzenie zwrotu uiszczonego podatku od tej części nieruchomości, którą wskutek ich zdaniem wadliwego podziału, nie dysponują oraz ceny za tą część działki, a także do zasądzenia zadośćuczynią za szkody z tym związane.