II SA/Gd 686/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. i S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości postanawia przyznać radcy prawnemu K. J. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) za sporządzenie dwóch opinii o braku podstaw do skargi kasacyjnej. Postanowieniami referendarza sądowego z 3 kwietnia 2017 r. skarżącej J. K. oraz skarżącemu S. K. przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w pismach z 12 kwietnia 2017 r. poinformowała, że wyznaczyła pełnomocnikiem obu skarżących w niniejszej sprawie radcę prawnego K. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 1 marca 2017 r. w niniejszej sprawie oddalił skargę. W pismach z 2 maja 2017 r. pełnomocnik skarżących poinformował, że nie widzi podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, wobec czego przedłożył dwa egzemplarze opinii prawnej uzasadniającej to stanowisko. Jednocześnie, pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one pokryte w żadnej części. W tym stanie uznano, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przedmiotowej sprawie zastosowanie będzie mieć rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715, zwanego dalej rozporządzeniem), które weszło w życie w dniu 2 listopada 2016 r. Rozporządzenie to reguluje szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Zgodnie z treścią § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. Wniosek o przyznanie tych kosztów musi zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zasady ustalania opłat określa § 4 rozporządzenia, w którego wynika, że opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ogólną zasadą jest, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem: 1) nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartości przedmiotu sprawy; 3) wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Jednocześnie, rozporządzenie stanowi, że opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Z kolei, z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia wynika, że opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy się w wysokości 50% opłaty określonej w pkt 1 (tj. 240 zł – vide § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W realiach niniejszej sprawy, wyznaczony radca prawny wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem dwóch opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w ramach reprezentowania zarówno skarżącej J. K. jak i skarżącego S. K. Za tego rodzaju czynność (vide: § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia), w sytuacji gdy pełnomocnik nie brał udziału w postępowaniu przed sądem I instancji, opłata wynosi 75 % opłaty podstawowej (240 zł), a więc 180 zł. W analizowanych okolicznościach, wnioskodawca został ustanowiony pełnomocnikiem dwóch skarżących, którzy złożyli jedną, wspólną skargę. Biorąc pod uwagę przedmiot postepowania, w okolicznościach niniejszej sprawy mamy zatem do czynienia ze współuczestnictwem materialnym, właściwym dla sytuacji, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, tożsame. W takich okolicznością skarżący ci uiszczają m. in. jeden wpis od skargi (art. 214 § 2 P.p.s.a.). Nieusprawiedliwione byłoby w takiej sytuacji przyznawanie ze środków publicznych wynagrodzenia w kwocie dwukrotnej opłaty podstawowej za sporządzenie dwóch jednobrzmiących opinii pełnomocnikowi, który podejmował te same działania, reprezentując skarżących posiadających wspólne uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem sprawy. Biorąc jednak pod uwagę dyspozycję § 4 rozporządzenia, referendarz uznał za zasadne zasądzenie na rzecz wnioskodawcy, w okoliczności niniejszej sprawy, wynagrodzenia w stawce podwyższonej, tj. 100 % opłaty, uwzględniając fakt, że reprezentując dwóch skarżących nakład pracy pełnomocnika, związany chociażby z koniecznością przygotowania większej liczby fotokopii pism, był zwiększony. W konsekwencji powyższego, w warunkach niniejszej sprawy za zasadne uznano przyznanie wyznaczonemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za sporządzenie powyższej opinii w kwocie 240 zł, co po powiększeniu o należny podatek od towarów i usług stanowi kwotę 221,40 zł brutto. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.