II SA/Gd 687/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 maja 2011 r. nr [[...]], nakładającą na W. W. obowiązek: rozbiórki samowolnie wybudowanego tarasu drewnianego z zadaszeniem, wykonanym na dachu budynku usługowego na działkach nr [[...]] i [[...]] w Ł. przy ul. P. oraz tarasu drewnianego z zadaszeniem, dobudowanym do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [[...]] w Ł. przy ul. K., które stanowią jednorodną funkcję gastronomiczną o łącznej powierzchni użytkowej 220,33 m². W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie pełnomocnika skarżącego wniosek jest w pełni uzasadniony, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji jest kosztowne, a rozebranie obiektu, którego charakter został błędnie określony, może spowodować znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej ustawą, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw. Na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, gdyż sąd powinien zostać przekonany o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezbędne. Nie jest wystarczające złożenie wniosku jedynie z powołaniem się na jedną z przesłanek określonych przytoczonym przepisem. Rozpatrując wniosek skarżącego i stosując kryteria przewidziane w art. 61 § 3 ustawy sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Pełnomocnik skarżącej nie przytoczył okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody dla skarżącego. Wskazane przez pełnomocnika okoliczności stanowią jedynie przypuszczenie zaistnienia pewnych sytuacji, które niczym nie zostały poparte. Trudno w sposób oczywisty przyjąć za skarżącym, że rozbiórka drewnianych tarasów będzie tak szczególnie kosztowna, iż w rezultacie wywoła znaczną szkodę w majątku wnioskodawcy. W przepisie mowa jest bowiem o "znacznej szkodzie", a nie szkodzie, która wywoła jakikolwiek uszczerbek w majątku wnioskującego. Natomiast błędne, jak twierdzi się w skardze, określenie obiektu przez organ, stanowi zarzut merytoryczny w stosunku do zaskarżonej decyzji i nie może być przyczyną wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ponieważ nie uzasadniono w sposób dostateczny zaistnienia przesłanek wymaganych przez art. 61 § 3 ustawy, uniemożliwia to sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.