II SA/Gd 689/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 16 lipca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 4 marca 2013 r. orzekającą o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) o wydaniu nakazu wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnych robót budowlanych polegających na wybiciu sześciu otworów okiennych oraz pozostałych robót elewacyjnych wykonanych w zachodniej ściennie budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działek nr [...] przy A. [...] w P. przez inwestorów B. i K. D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, J. G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie znacznych szkód, jak też trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem skarżącego, zachodzi niebezpieczeństwo, że inwestorzy zechcą wykonać dalsze prace wykończeniowe, w tym tynk elewacyjny na ścianie graniczącej z działką skarżącego, a tym samym bezprawnie zająć dalszą część jego nieruchomości. Ponadto wskazał, iż pismo z lipca 2011 pt. "Ocena techniczna wykonanych robót budowlanych", która nie stanowi ekspertyzy, nie zawiera jakiejkolwiek wzmianki na temat wykonania przez inwestorów nadproży nad wykutymi otworami okiennymi w ścianie graniczącej z działka skarżącego. Tym samym znacznej zmianie uległ rozkład sił działających na tą ścianę, a co za tym idzie na cały budynek, co może doprowadzić do powstania katastrofy budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Na wnioskodawcy leży obowiązek wykazania, że w sprawie zachodzą przesłanki udzielenia tego środka ochrony przez sąd. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996 s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z decyzjami orzekającymi o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) o wydaniu nakazu wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnych robót budowlanych. Decyzja taka nie nakłada na strony żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu. Charakteryzuje się ona natomiast skutecznością, jej skutkiem jest ostateczne zakończenie postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zakończenie tego postępowania prowadzi do wygaśnięcia mocy postanowienia o wstrzymaniu robót wydanego na podstawie art. 50 Prawa budowlanego, co umożliwia inwestorowi ewentualne kontynuowanie prowadzonych robót budowlanych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie wykonalności decyzji rozumieć należy szeroko i dopuszcza się wstrzymanie wykonania decyzji charakteryzujących się jedynie skutecznością. W takim przypadku wstrzymanie wykonania decyzji pozbawia wydaną decyzję skutków prawnych. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał by brak wstrzymania skuteczności decyzji powodował skutki, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykonane przez inwestora samowolnie otwory okienne zostały w toku postępowania zamurowane pustakami szklanymi, a prace polegające na dociepleniu ściany zachodniej budynku zostały zakończone. Organ uznał, że wykonane roboty zrealizowano prawidłowo i wskazał, że kwestia przekroczenia granicy nieruchomości przy wykonaniu robót elewacyjnych jest sprawą cywilną. Skarżący nie wykazał, by kontynuowanie prac elewacyjnych – realizacja tynku mogła wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować skutki trudne do odwrócenia. Natomiast ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji nie wpłynęłoby w żaden sposób na stan zamurowanych otworów okiennych, postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie wywołałoby bowiem żadnych skutków odnośnie już zrealizowanych robót budowlanych. Skutek zamierzony przez skarżącego mogłoby wywołać jedynie wydanie decyzji administracyjnej nakładającej na stronę określone obowiązki w zakresie sposobu zamurowania otworów okiennych. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.