II SA/Gd 690/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA W. Antończyk po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w Ł. – G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 sierpnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Opisaną wyżej decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając skargę na rozstrzygnięcie Wójta Gminy o określeniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kwatery składowej B2 w miejscowości Ł. na dz. nr ewid. 7/60 i 7/62 obręb Ł., gmina W., uchyliło w części zaskarżoną decyzję organu I instancji obejmującej pkt 1 lit. A tiret drugie i pkt 1 lit. B tiret pierwsze i orzekło o ustaleniu warunku korzystania z terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję. W skardze tej zawarło także wniosek o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając go tym, że decyzja może być podstawą do wydania pozwolenia na budowę i wobec niezbadania wpływu na środowisko całego zamierzenia inwestycyjnego może dojść do nieodwracalnych szkód dla środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, w której zapadła decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie nadaje się do wykonania jako decyzja samoistna, gdyż stanowi ona dopiero załącznik (etap poprzedzający wydanie) do wniosku o wydanie właściwej decyzji merytorycznej, jaką będzie pozwolenie na budowę lub inna decyzja enumeratywnie wymieniona w art. 46 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – Dz. U. nr 62, poz. 627, ze zm. (art. 46 ust. 4b ustawy Prawo ochrony środowiska, dalej – ustawy POŚ). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest decyzją, w toku której dokonywana jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Nie ustanawia ona żadnych uprawnień dla inwestora, stanowiących podstawę do podjęcia właściwych działań inwestycyjnych. Służy ona jedynie ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i stanowi etap poprzedzający uzyskanie pozwolenia na budowę, bądź innych decyzji inwestycyjnych, wymienionych w art. 46 ust. 4 i 4a ustawy POŚ. Także, nałożone w decyzji obowiązki na inwestora staną się aktualne dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę (lub innej, o której mowa w art. 46 ust. 4 lub 4a ustawy POŚ), a strona będzie mogła skorzystać ze wszystkich środków zaskarżania tej decyzji, włącznie z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania – na etapie ewentualnego jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.