II SA/Gd 692/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: NSA Andrzej Przybielski (spr.) WSA Janina Guść Protokolant Barbara Kroczak po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia 18 stycznia 2001 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę. II SA/Gd 692/01 UZASADNIENIE Starosta decyzją z dnia 30 listopada 2000 r., na podstawie art. 59 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), udzielił D. P. S. w U. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczo - administracyjnego wraz z jego infrastrukturą techniczną oraz wyremontowanego pałacu w domu pomocy społecznej w U. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że inwestor, na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 19 sierpnia 1997 r., wykonał całość prac związanych z budową budynku administracyjno - gospodarczego oraz remontem przedmiotowego pałacu. Przeprowadzone w dniu 27 listopada 2000 r. oględziny potwierdziły, że prace wykonano zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwoleniem na budowę, a teren budowy został uporządkowany. Odwołanie od tej decyzji wniósł A. B., zarzucając, że inwestycja przeprowadzona została z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności ustawy o ochronie dóbr kultury, co spowodowało degradację zabytkowego zespołu pałacowo- parkowego w U. z uwagi na naruszenie układu przestrzennego zespołu i zniszczenie założenia parkowego autorstwa [...]. Odwołujący się wskazał, że w odrębnym postępowaniu wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego od decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania przed Sądem wstrzymano roboty budowlane, lecz inwestor, nie stosując się do tego zakazu kontynuował prace budowlane. A. B. wywodził, że zaskarżona decyzja legalizuje naruszenie prawa i wandalizm. Zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny i faktyczny jako posiadacza sąsiedniej nieruchomości w związku z poniesieniem przez niego określonych i udokumentowanych strat. Odwołujący powoływał się również na to, że przysługuje mu roszczenie reprywatyzacyjne oraz roszczenie o zwrot zespołu pałacowo -parkowego w U., wywłaszczonego w 1945 r. z rażącym naruszeniem dekretu PKWN. Nie uwzględniając tego odwołania Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w dniu 18 stycznia 2001 r., podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jej rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ administracji wskazał, że po zakończeniu robót budowlanych, prowadzonych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor wystąpił o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku administracyjno - gospodarczego D. P. S. [...] w U. Do wniosku załączył wszystkie dokumenty wymagane przepisami prawa, a w szczególności art. 57 ust 1 i 3 Prawa budowlanego. W dniu 27 listopada 2000 r. organ I instancji protokolarnie stwierdził na miejscu budowy zgodności wykonanych prac z warunkami zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę. W tej sytuacji, skoro inwestor spełnił wszystkie wymagane przepisami Prawa budowlanego warunki, co potwierdzają końcowy protokół odbioru inwestycji oraz oględziny przeprowadzone między innymi z udziałem kompetentnych pracowników Oddziału Państwowej Służby Ochrony Zabytków, Inspektora Nadzoru Sanitarnego, Państwowego Inspektora Pracy oraz Państwowej Straży Pożarnej, brak było podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku inwestora. Wojewoda wyjaśnił również, że skarga A. B. wniesiona do NSA OZ w Łodzi do dnia wydania niniejszej decyzji nie została ponownie rozpatrzona. Sąd nie wydał postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec czego decyzja o pozwoleniu na budowę i remont przedmiotowego obiektu budowlanego była ostateczna. Stosownie do art. 40 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 95, poz. 368 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. W tej sytuacji prawnej, gdy inwestor spełnił wymagania określone przepisami Prawa budowlanego brak było podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku inwestora. A. B. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której ponawiając zarzuty odwołania wskazywał, że przedmiotowa inwestycja przeprowadzona została z rażącym naruszeniem prawa, tj. ustawy o ochronie dóbr kultury, z uwagi na naruszenie układu przestrzennego zespołu pałacowo - parkowego w U. Wyjaśnił, że wniósł odrębną skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę oraz wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza jego interes prawny, jako posiadacza sąsiedniej nieruchomości oraz osoby legitymującej się roszczeniami reprywatyzacyjnymi w stosunku do wyżej wymienionego obiektu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z odwołaniem się do argumentacji faktycznej i prawnej zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewoda wyjaśnił również, że skarga A. B. na decyzję o pozwoleniu na budowę oddalona została wyrokiem NSA OZ w Łodzi z dnia 19 czerwca 1998 r., sygn. akt II S.A./Łd 2526/97. Ten sam Sąd postanowieniem z 30 marca 2001 r. w sprawie II S.A./Łd 1680/98 odrzucił wniosek A. B. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisanym wyżej wyrokiem w sprawie II S.A./Łd 2526/97. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do art. 56 i 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) inwestor, w stosunku do którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, jest obowiązany zawiadomić, zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów szczególnych, organy: 1) Inspekcji Ochrony Środowiska, 2) Inspekcji Sanitarnej, 3) Państwowej Inspekcji Pracy, 4) Państwowej Straży Pożarnej, o zakończeniu budowy obiektu budowlanego i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. 2. Niezajęcie stanowiska przez organy, wymienione w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, traktuje się jak niezgłoszenie sprzeciwu lub uwag. Art. 57. 1. Do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć: 1) oryginał dziennika budowy, 2) oświadczenie kierownika budowy: a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami, b) o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu, 3) oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania, 4) protokoły badań i sprawdzeń, 5) inwentaryzację geodezyjną powykonawczą. 2. W razie zmian nie odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony. 3. Inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku, o którym mowa w ust. 1, oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56. 4. Inwestor jest obowiązany uzupełnić dokumenty wymienione w ust. 1-3, jeżeli, w wyniku ich sprawdzenia przez właściwy organ, okaże się, że są one niekompletne lub posiadają braki i nieścisłości. 5. Inwestor jest obowiązany zawiadomić właściwy organ o zakończeniu robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, w terminie 14 dni od dnia ich zakończenia. Stosując się do wymagań określonych w przytoczonych wyżej przepisach prawa, inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, załączając do niego wszystkie niezbędne dokumenty, w tym oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego zgodnie z projektem, warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami. Do wniosku załączono również oświadczenie o powiadomieniu organów wymienionych w art. 56 ust 1 Prawa budowlanego o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą. Zgodnie z art. 59 ust 1 cytowanego wyżej Prawa budowlanego właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1) zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2) uporządkowania terenu budowy. Z akt sprawy wynika, że właściwy organ architektoniczno - budowlany w dniu 27 listopada 2000 r., z udziałem stron postępowania, a w szczególności z udziałem uprawnionych pracowników Oddziału Państwowej Służby Ochrony Zabytków, przeprowadził oględziny na miejscu budowy, które potwierdziły zarówno zgodność wykonania obiektu z pozwoleniem na budowę, jak i uporządkowanie terenu budowy. Spełnienie przez inwestora wszystkich warunków, określonych w wyżej wymienionych przepisach Prawa budowlanego zobowiązywało organ do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Omówionych wyżej dokumentów oraz protokołów oględzin nie mogą podważyć ogólne zarzuty skargi, iż inwestycja została wykonana z rażącym naruszeniem prawa, powodując degradację zabytkowego zespołu pałacowo - parkowego. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma, wynikająca z art. 59 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego kwestia zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. Wskazać bowiem należy, iż opisanymi wyżej wyrokami NSA OZ w Łodzi w sprawach II S.A./Łd 2526/97 i II S.A./Łd 1680/98 oddalono skargę A. B. na decyzję o pozwoleniu na budowę oraz odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego w tej sprawie. Ocena prawna wyrażona w wyżej wymienionym wyroku Sadu, oddalającym skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę wiąże w tej sprawie zarówno Sąd, jak i organ administracji publicznej. Skoro zgodność wykonania robót budowlanych z warunkami wyżej wymienionego pozwolenia na budowę wynika zarówno z oświadczenia kierownika budowy, dziennika budowy, jak z protokołu oględzin przeprowadzonych na miejscu budowy z udziałem stron, to brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż budowa była realizowana mimo wstrzymania przez Sąd wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, po wniesieniu skargi, wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Łodzi, przed merytorycznym rozpatrzeniem skargi, w dniu 8 maja 1998 r. zmienił postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę w ten sposób, że oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Od tego dnia inwestor był uprawniony do kontynuowania budowy (por. postanowienia i wyroki znajdujące się w aktach sprawy). Sąd nie rozważał kwestii interesu prawnego skarżącego do udziału w charakterze strony w tym postępowaniu administracyjnym, jako posiadacza sąsiedniej nieruchomości, w sytuacji, gdy został on uznany za stronę postępowania administracyjnego zarówno w sprawie pozwolenia na budowę, jak i pozwolenia na użytkowanie oraz podmiot uprawniony do wniesienia skarg do NSA w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę. Wskazać jednak należy, że A. B. w skardze wniesionej w sprawie niniejszej nie wykazał na czym miałoby polegać naruszenie jego interesu prawnego przez wydanie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jeżeli skarżącemu przysługują uprawnienia reprywatyzacyjne bądź roszczenia o zwrot nieruchomości (zespołu pałacowo - parkowego w U.), to może dochodzić ich zarówno w postępowaniu przed sadem powszechnym, jak i w postępowaniu przed organami administracji lecz w odrębnych postępowaniach, a nie w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Skarżący nie wykazał, ani nawet nie powoływał się na to, aby toczyły się postępowania przed sądem powszechnym lub organami administracji o zwrot na jego rzecz przedmiotowego zespołu pałacowo - parkowego w U., co mogłoby uzasadniać zawieszenie postępowania w sprawie o pozwolenie na użytkowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.