II SA/Gd 694/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Starszy Referent Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Prezydent Miasta na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. w G., decyzją z dnia 13 kwietnia 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. pozwolenia na budowę pawilonu usługowo - handlowego, wewnętrznego układu drogowego, sieci kanalizacji deszczowej z przyłączami, przyłącza kanalizacji sanitarnej, sieci wodociągowej z przyłączem i przyłącza kablowego energetycznego na terenie nieruchomości dz. nr przy ul. [...] w G. Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 lipca 2006 r., wydaną na podstawie art. 104 i 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 36a ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), na wniosek inwestora uchylił swoją decyzję z dnia 13 kwietnia 2005 r. w części dotyczącej planu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno - budowlanego pawilonu oraz przebiegu przyłączy i zatwierdził zamienny projekt budowlany oraz udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę tego pawilonu handlowego na terenie działki nr. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotowy projekt został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz uzyskał wymagane opinie i zgody. W kolejnej decyzji z dnia 2 października 2006 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 104 i 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 40 ust. 1 i 3, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przeniósł powyższe pozwolenie na rzecz B Spółka Akcyjna w K. Działając na podstawie art. 50 § 1 i art. 53 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Prokurator Prokuratury Okręgowej zaskarżył decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2006 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 5 ust 1 pkt 2 lit "b" ustawy Prawo budowlane w zw. z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) oraz art. 144 Kodeksu cywilnego. Zdaniem skarżącego treść projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją pozwala na stwierdzenie, iż wskutek zatwierdzenia tego projektu został naruszony przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. poprzez niewskazanie w projekcie miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Skarżący podniósł, iż właściciele działki nr (Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...]) znajdują się w obszarze oddziaływania wiaty do składowania odpadów - oddalonej o 3 m od granicy z działką nr i 8,5 m od okien usytuowanego na tej działce budynku mieszkalnego nr 16, oraz zostali ograniczeni w możliwościach jej zagospodarowania, gdyż nie mogą wybudować na swojej działce obiektu mieszkalnego z oknami i drzwiami bliżej niż 10 m od północnego narożnika pawilonu, co wynika z przepisu § 23 ust. 1 przytoczonego rozporządzenia wykonawczego. Ponadto w projekcie zagospodarowania działki, na której ma powstać inwestycja nie wskazano, gdzie zostaną ustawione kontenery i pojemniki na odpady opisane w projekcie architektonicznym, wobec czego skarżący wskazał, iż wszystkie sąsiednie nieruchomości znajdują potencjalnie w obszarze oddziaływania obiektu. Wskazano również, że wzniesienie pawilonu handlowego o powierzchni zabudowy ponad 1246 m² powinno być uzasadnione przepisem prawa miejscowego znacznie bardziej precyzyjnym niż przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod "handel detaliczny". W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wskazał, iż powołany w skardze przepis § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) nie stosuje się do miejsc wymienionych w § 22 ust. 2 pkt 2) tego rozporządzenia, tj. wyodrębnionych pomieszczeń w budynku, mających posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, a takie właśnie pomieszczenie przewiduje projekt zatwierdzony zaskarżoną decyzją. Organ wskazał również na przepis art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) stanowiące podstawę oceny kompletności projektu budowlanego. Powołując się na powyższą regulację prawną, organ stwierdził, że projekt technologii usuwania odpadów nie stanowi elementu projektu budowlanego i jako taki nie podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Opierając się na części opisowej i rysunkowej planu zagospodarowania terenu, opisie technicznym projektu architektonicznego oraz rysunkach zawartych w tej części, organ wskazał, iż odpady stałe gromadzone będą w wewnętrznej wiacie śmietnikowej, zaś wewnętrzna wiata śmietnikowa jest pomieszczeniem wyodrębnionym w budynku pawilonu, posiadającym pełne ściany od strony posesji wspólnot i od strony elewacji północnej, co w ocenie organu świadczy o bezpodstawności skargi. Podniesiono także, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. w G., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 20 marca 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Nr 20, poz. 62 z dnia 05 czerwca 1997 r.), teren inwestycji mieści się w strefie mieszanej usługowo - mieszkaniowej 32, natomiast zaprojektowany pawilon handlowy jest typowym obiektem towarzyszącym zabudowie mieszkaniowej i ze względu na powierzchnię handlową, nie można go utożsamiać z wielkopowierzchniowymi obiektami handlowymi o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m². Ponadto, zdaniem organu, współwłaściciele działki nr w żaden sposób nie zostali ograniczeni w możliwości zabudowy swojej nieruchomości, ponieważ została ona już zabudowana w sposób uniemożliwiający realizację dodatkowego budynku mieszkalnego na jej terenie, a nabywcy tej nieruchomości zostali poinformowani o zamiarach inwestycyjnych na działce, o czym świadczą stosowne zapisy w aktach notarialnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organy administracji publicznej postępowania oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Sąd administracyjny nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obowiązany jest do badania z urzędu, czy zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu skutkującym uchylenie zaskarżonego aktu. Badając zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta narusza prawo. W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego iż decyzja ta jest sprzeczna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Zgodnie z § 22 ust. 2 wskazanego rozporządzenia wykonawczego miejsca na pojemniki przeznaczone do czasowego gromadzenia odpadów stałych mogą stanowić: - zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi (pkt 1); - wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświetlenie (pkt 2); - utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi (pkt 3). Jednocześnie w przepisie § 23 ust. 1 rozporządzenia wprowadzono ograniczenia dotyczące minimalnych odległości między miejscami na pojemniki i kontenery na odpady stałe a oknami i drzwiami do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz granicami sąsiednich działek. Zgodnie z powyższym przepisem miejsca te muszą zostać usytuowane w odległości co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Wymogi te nie dotyczą jedynie miejsc na odpady wymienionych w § 22 ust. 2 pkt 2), tj. wyodrębnionych pomieszczeń w budynku, mających posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady. Należy wskazać, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczą lokalizacji miejsc na pojemniki czy kontenery na odpady, a nie lokalizacji samych pojemników czy kontenerów. Bezsprzeczne jest, iż kontenery i pojemniki na odpady stałe stanowią w świetle ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obiekty małej architektury, które to cechują się mobilnością i związku z tym mogą zostać rozmieszczone w dowolny sposób. Nie ma to natomiast znaczenia w świetle przepisów rozporządzenia wykonawczego, które wyraźnie mówi o miejscach, na których będą te pojemniki lub kontenery ustawione. Ustalenie usytuowania tych miejsc na planie zagospodarowania terenu ma na tyle istotne skutki prawne, iż można wówczas określić obszar oddziaływania obiektu, który odnosi się m.in. do odległości między obiektami budowlanymi, a zbiornikami na odpady stałe. Z kolei ustalenie obszaru oddziaływania pozwala na ustalenie w myśl przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane kręgu osób zainteresowanych dla postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Należy przy tym zwrócić szczególną uwagę, iż zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta z dnia 13 kwietnia 2005 r. projekt budowlany zakładał w projekcie zagospodarowania terenu przy południowo - zachodniej ścianie obiektu miejsce na śmietnik. Natomiast zatwierdzony następnie przez organ decyzją z dnia 14 lipca 2006 r., zamienny projekt budowlany takiego miejsca już nie przewiduje. Jak wynika z opisu technologii zamiennego projektu budowlanego "składowanie odpadów pochodzących z opakowań przewidziano w kontenerach z zamykanym otworem wrzutowym, które zostaną ustawione na zewnątrz sklepu". Również na zewnątrz znajdować ma się pojemnik przeznaczony do odpadów powstających w części socjalnej budynku. Natomiast do gromadzenia odpadów organicznych "zaprojektowano izolowane pomieszczenie z wejściem z zewnątrz". Z analizy projektu zamiennego projektu budowlanego wynika zatem, że pomieszczenie w północno - zachodnim narożniku pawilonu handlowego (boks) przeznaczone jest jedynie na odpady organiczne. Pominięcie w planach zagospodarowania terenu miejsc na kontenery na odpady z opakowań i na odpady powstające w części socjalnej obiektu narusza przepis § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten stanowi, że na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z uwzględnieniem możliwości ich segregacji.. W ocenie Sądu niewskazanie w projekcie miejsca czasowego gromadzenia odpadów stałych stanowi nruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy i jest przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nadto przewidziany w północno - zachodnim narożniku pawilonu handlowego boks na odpady organiczne nie spełnia wymogów co do uznania go za wyodrębnione pomieszczenie w rozumieniu § 22 ust. 2 pkt 2) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w związku z tym projekt nie spełnia wymogów dotyczących minimalnej odległości tego pomieszczenia od sąsiedniego budynku mieszkalnego nr wniesionego na działce nr. Słusznie, zdaniem Sądu, podniesiono w skardze, że wskazanego boksu nie można traktować jako wyodrębnionego pomieszczenia w rozumieniu § 22 ust. 2 pkt 2) powyższego rozporządzenia. Z projektu wynika, że miejsce to jest osłonięte ścianami jedynie z dwóch stron a z pozostałych dwóch stron oddzielone metalową siatką, w związku z czym nie spełnia warunku wydzielenia z przestrzeni. Brak przegród budowlanych ze wszystkich stron uniemożliwia uznanie omawianego miejsca za pomieszczenie wyodrębnione w budynku, miejsce to można określić słowem "wiata’. Zaprojektowana w północno - zachodniej części pawilonu wiata na odpady organiczne znajduje się w odległości zaledwie 8,5 m od okien usytuowanego na tej działce budynku mieszkalnego nr 16, a nie jak wymaga akt - 10 m. Należy również wskazać, iż nie zachodzi inna okoliczność wyłączająca stosowanie wskazanych powyżej wymagań. Zgodnie z § 23 ust. 1 przytoczonego rozporządzenia zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej, a z analizy zebranego materiału takie usytuowanie obiektów nie ma miejsca. Organ w stanowisku wyrażonym w odpowiedzi na skargę powołał się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) określające szczegółowy zakres i formę projektu. Zdaniem organu, zgodnie z wskazanymi przepisami, projekt technologii nie stanowi elementu projektu budowlanego i jako taki nie podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym projekt ten nie podlega weryfikacji i sprawdzeniu przez organ administracji architektonicznej. Należy wskazać, iż uznanie przez organ części projektu architektoniczno - budowlanego zatytułowanej "opis technologii" za niepodlegające weryfikacji i sprawdzeniu w toku postępowania jest błędne. Projekt technologiczny stanowi przedmiot opracowania opisu technologii, będącego jednocześnie integralną częścią projektu architektoniczno - budowlanego. Z przepisu art. 34 ustawy Prawo budowlane bezpośrednio wynika, że projekt budowlany składa się z projektu architektoniczno - budowlanego, w którym to należy umieścić m.in. informacje dotyczące niezbędnych rozwiązań technicznych, a także materiałowych, ukazujących zasady nawiązania do otoczenia. Pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy lokalizacji miejsc na kontenery i pojemniki na odpady stałe w planie zagospodarowania terenu, uniemożliwiło prawidłowe określenie zakresu obszaru oddziaływania obiektu, co z kolei stanęło na przeszkodzie właściwemu określeniu kręgu osób zainteresowanych w tym postępowaniu w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Stanowi to w ocenie Sądu naruszenie przepisów k.p.a. poprzez uniemożliwienie udziału w postępowaniu administracyjnym mieszkańców działek znajdujących się w rzeczywistości w obszarze oddziaływania obiektu. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powinien w sposób wnikliwy przeanalizować przedłożony projekt budowlany, w tym głównie projekt zagospodarowania terenu pod względem gospodarki odpadami, lokalizacji miejsc przeznaczonych na kontenery na odpady stałe oraz ich odległości do granic zarówno sąsiednich działek jak i okien i drzwi wzniesionych na nich budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Stosownie do dokonanych ustaleń organ powinien umożliwić udział w postępowaniu administracyjnym mieszkańcom sąsiednich działek w szczególności Wspólnotom Mieszkaniowym ul [...]. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Ponadto stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.