II SA/Gd 695/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia WSA Wanda Antończyk Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lutego 2009r. Nr [...]. 2. określa, że decyzje wymienione w pkt 1 nie mogą być wykonane. 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz U. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 4 lutego 2009r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zatwierdził projekt budowlany zamienny nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [..] w-G. autorstwa inż. R. P. ze stycznia 2008r., udzielił inwestorowi J. P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G. oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nadbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 5 października 2007r. organ wstrzymał wykonywanie przez J. P. robót budowlanych związanych z nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G. ze względu na istotne odstąpienie od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia 29 stycznia 2002r. Prezydenta Miasta udzielającą J. P. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Decyzją z dnia 24 października 2007r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, ustalając nieprzekraczalny termin wykonania nakazanych czynności do dnia 31 stycznia 2008r. Prezydent Miasta decyzją z dnia 8 maja 2008r. uchylił decyzję własną nr [...] z dnia 29 stycznia 2002r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na nadbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 12 czerwca 2008r. Organ stwierdził, że inwestor wykonał nakazane w decyzji z dnia 24 października 2007r. obowiązki, stąd też należało zgodnie z art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzielić pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G. Nadto organ I instancji wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania szereg uwag i zastrzeżeń złożyli U. K. i S. K. Ustosunkowując się do nich stwierdził, że większość uwag dotyczyła prowadzonego przez organy administracji architektoniczno budowlanej postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 29 stycznia 2002r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. P. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Kontrola tego postępowania pozostaje poza kompetencjami Powiatowego Inspektora Nadzoru organu, Prezydent Miasta decyzją z dnia 8 maja 2008r. uchylił decyzję z dnia 29 stycznia 2002r. W ocenie organu kwestionowane przez U. K. zapisy w dzienniku budowy nie są treścią prowadzonego postępowania i nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w tym postępowaniu. Nadto organ stwierdził, że podnoszony przez U. K. i S. K. zarzut dotyczący braku zgody na realizacją przedmiotowej inwestycji nie może zostać uwzględniony, bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 kwietnia 1998r. (sygn. akt [...]) zezwalający J. P. na dokonanie rozbudowy budynku przy ul. [...] w G. w zakresie: - zmiany konstrukcji dachu przez jego podniesienie i zmianę kąta jego nachylenia, - dobudowanie schodów zewnętrznych - wymianę stropu nad pierwszym piętrem budynku, - nadbudowanie przedsionka wejściowego, - rozbudowanie części pierwszego piętra domu, - adaptację pomieszczeń strychowych na pomieszczenia mieszkalne, w tym nadbudowa ścian poddasza, Ponadto organ wskazał, że S. K. nabył prawo do nieruchomości przy ul. [...] w G. już po ogłoszeniu w/wym. wyroku, a stosownie do art. 30 § 4 Kpa, w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni, z czego wynika, że powyższe rozstrzygnięcie Sądu dotyczy obecnie S. K. jako następcy prawnego Z. P., od którego nabył udziały nieruchomości przy ul. [...] w G. Organ stwierdził też, że braki w złożonym przez J. P. projekcie zamiennym zostały w dniu 3 października 2008r. uzupełnione między innymi o część konstrukcyjną, a projektant zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego złożył oświadczenie o sporządzeniu zamiennego projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła U. K. podtrzymuje zarzut wykonywania robót budowlanych przez inwestora bez zgody wszystkich współwłaścicieli. Nadto złożyła szereg dokumentów, z których wynika, że kwestionowała możliwość nadbudowy z uwagi na pęknięcia na ścianach nośnych budynku. Decyzją z dnia 16 września 2009r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zastosował wynikające z przepisów procedury do robót budowlanych wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Inwestor wypełnił obowiązki nałożone decyzją z dnia 24 października 2007r. i przedłożył w wyznaczonym terminie 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego. Organ nadzoru budowlanego ocenił, że zawierały one braki, dlatego pismem z dnia 3 września 2008r. wezwał inwestora do ich uzupełnienia. Inwestor uzupełnij je przy piśmie z dnia 31 stycznia 2008r. Następnie organ I instancji zakończył postępowanie zaskarżoną decyzją z dnia 4 lutego 2009r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że prawomocnym postanowieniem sygn. akt [...] z dnia 24 kwietnia 1998r. Sąd Rejonowy w G. zezwolił wnioskodawcy J. P. na dokonanie rozbudowy budynku przy ul. [...] w G. poprzez: zmianę konstrukcji dachu przez jej podniesienie i zmianę kąta jego nachylenia, dobudowanie schodów zewnętrznych, wymianę stropu nad pierwszym piętrem budynku, nadbudowie przedsionka wejściowego, rozbudowie części pierwszego piętra domu, adaptacji pomieszczeń strychowych na pomieszczenia mieszkalne, w tym nadbudowie ścian poddasza. Z powyższego wynika. że inwestor miał zgodę sądu na zmianę konstrukcji dachu przez jej podniesienie i zmianę kąta jego nachylenia. Zatem fakt, że inwestor wykonując częściowo nową więźbę dachową w poziomie istniejącej, nie wykonał zaprojektowanego podwyższenia ścianki kolankowej o ok. 1,0m, powodując tym samym zmianę kubatury obiektu budowlanego, stanowi w ocenie organu odwoławczego zmianę wykonaną w zakresie zgody udzielonej przez sąd, co oznacza, że inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane W związku z tym organ odwoławczy uznał, że decyzja podjęta przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lutego 2009r. była prawnie uzasadniona. Odnosząc się do odwołania organ odwoławczy stwierdził, że dotyczą one głównie postępowania prowadzonego przez organ architektoniczno budowlany w sprawie postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2002r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. P. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek jej uchylenia, dlatego zarzuty te organ uznał za bezprzedmiotowe. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku U. K. zarzucając naruszenie prawa i domagając się doprowadzenia budynku mieszkalnego przy ul. [...] do stanu pierwotnego. Skarżąca stwierdziła, że roboty budowlane zostały wykonane przez inwestora w 2007r. w ramach samowoli budowlanej, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę wygasła z uwagi na nierozpoczęcie prac przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Ponadto skarżąca wskazała, że postanowienie sądu zezwalające na rozbudowę dotyczyło innych stron postępowania i innych planów rozbudowy. Tym samym stwierdzenia organu w zakresie prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane są bezzasadne. Skarżąca podniosła, że nie miały następować zmiany budynku. Wskazała przy tym na wady budynku. Nadto zarzuciła brak obiektywnej oceny stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Bezsporne jest w sprawie, że inwestor J. P. wykonywał prace budowlane związane z nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G. na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego przez Prezydenta Miasta decyzją z dnia 29 stycznia 2002r. Organ nadzoru budowlanego w momencie stwierdzenia prowadzenia robót z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego postanowieniem z dnia 15 października 2007r. wstrzymał wykonywanie robót budowlanych, a decyzją z dnia 24 października 2007r. nakazał inwestorowi wykonanie określonych czynności oraz przedłożenie dokumentów, co też inwestor uczynił w dniu 31 stycznia 2008r. Następnie w dniu 8 maja 2008r. uchylona została decyzja udzielająca pozwolenie na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany. Prowadzenie postępowania odnośnie inwestycji budowanej w takiej sytuacji odbywa się na podstawie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, iż w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49 b ust. 1, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zdaniem Sądu w przypadku przewidzianym w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy tj. wykonywania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania podobnego do postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego, skoro odpowiednio do zakresu dokonanych przez inwestora zmian stosuje się przepisy dotyczące projektu budowlanego. Przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy wskazuje, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast przepisy art. 34 i 35 określają wymogi prawidłowego projektu budowlanego. Z przepisów tych wynika więc również zakres postępowania wyjaśniającego niezbędnego do zalegalizowanie wykonanych z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę robót budowlanych. W przypadku wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego, postępowanie organu nadzoru budowlanego ma na celu sprawdzenie czy możliwa jest ich legalizacja w drodze zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, co z kolei może nastąpić po przedstawieniu projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że projekt budowlany zamienny musi być zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego bądź ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także techniczno–budowlanymi. Nadto w ocenie Sądu inwestor musi posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Sądu niniejsza sprawa nie została w sposób należyty wyjaśniona. Skarżąca kwestionowała w toku całego postępowania administracyjnego uznanie przez organy nadzoru budowlanego zgodności przedmiotowych robót budowlanych z przepisami, podnosząc, że nadbudowa nie mogła być zrealizowana z uwagi na stan budynku i wskazując na konieczność dokonania oceny stanu technicznego i sporządzenia ekspertyzy. Nadto skarżąca składała do akt rożne dokumenty związane z tymi zarzutami. Orzekające w sprawie organy ograniczyły się do stwierdzenia, że podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczą postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 29 stycznia 2002r. Tymczasem zarzuty te dotyczyły zezwolenia na dalsze wykonywanie robót związanych z nadbudową budynku przy ul. [...] w G. i legalizacji wykonanych już robót. Te zaś są przedmiotem oceny przez organy nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Wskazać przy tym należy w szczególności, że stosownie do § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Zatem zarzuty te i uwagi winny zostać rozpoznane w niniejszym postępowaniu, czego nie uczyniły orzekające organy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji, a nadto rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W ocenie Sądu wbrew powyższym wymogom organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie, który pozwoliłby mu w sposób prawidłowy ustosunkować się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 Kpa). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa). Ponadto stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kpa). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu sprawa nie została w sposób należy wyjaśniona przez organ odwoławczy. Organ ten nie odniósł się wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą we wniesionym odwołaniu. To samo dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji, który nie wyjaśnił sprawy w powyższym zakresie. Powyższe uchybienia powodują, że Sąd nie jest w związku z tym w stanie dokonać oceny prawidłowości zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowie robót budowlanych. W ocenie Sądu nie jest natomiast zasadny zarzut skargi dotyczący nieposiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor J. P. uzyskał zezwolenie na dokonanie rozbudowy budynku przy ul. [...] w G.i zawarte w postanowieniu Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 kwietnia 1998r. w sprawie [...]. W postanowieniu tym określono zakres rozbudowy przedmiotowego budynku poprzez wymienienie konkretnych robót. Stosownie do treści art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i organy państwowe. Nie ulega wątpliwości, że w pojęcie inne sądy i inne organy odnosi się zarówno do organów administracji publicznej jak i do sądów administracyjnych. W tej sytuacji w ocenie Sądu prawidłowo organy nadzoru budowlanego uznały, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Również nie może odnieść skutku w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego zarzut dotyczący wygaśnięcia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, jako że kwestia ta mogłaby być przedmiotem odrębnego postępowania, a poza tym w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji pozwolenia na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego na podstawie art. 36 a ust. 2 Prawa budowlanego z uwagi na istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lutego 2009r. Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Wykonanie wadliwych i uchylonych decyzji w okresie do uprawomocnienia się wyroku jest bowiem aksjologicznie nieuzasadnione i prowadzi do naruszenia praw strony skarżącej. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.