II SA/Gd 695/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A.Ż i A. Ż (1) na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2025 r., nr WOP.7721.28.2025.KK w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. A. Ż. i A. Ż. (dalej jako: skarżący, inwestorzy) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej jako: WINB) z 30 czerwca 2025 r., nr WOP.7721.28.2025.KK utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku (dalej jako: PINB)z 31 stycznia 2025 r., nr PINB.7141.95.2024.WJ.04, o nakazie rozbiórki. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 25 czerwca 2024 r. PINB przeprowadził kontrolę z udziałem skarżącego i przedstawicieli administratora nieruchomości pod adresem K. [...] w G., podczas której ustalono, że miejsce parkingowe nr [...] na poziomie -1 zostało zabudowane wiatą garażową metalową (miejsce o wymiarach 5 m x 5 m - "500 cm x 500 cm"). Wiata zajmuje połowę miejsca parkingowego (całkowicie zabudowana), przy czym z tyłu, za parkującym samochodem, obiekt nie jest zamocowany kotwami do podłoża, stoi na posadzce betonowej (nie można go przesunąć ani przenieść bez zdemontowania). Wiata ma wymiary 2 m x 5 m ("200 x 500 cm"), odległość od słupa 10 cm, wysokość 2 m ("200 cm") i jest zamocowana śrubami do kątowników stojących na betonie. Według oświadczenia administratora inni właściciele hali są zaniepokojeni tą konstrukcją. Według oświadczenia A. Ż. wiata została postawiona w kwietniu 2024 r. przez profesjonalną firmę. Skarżący jest "współwłaścicielem" miejsca parkingowego nr [...] (1/5 udziału) i nie posiada zgody organu architektoniczno-budowlanego lub straży pożarnej na ustawienie wiaty. Inwestor oświadczył, że jest w stanie zapewnić dostęp do "czujnika, innych urządzeń", a w ścianie tylnej są drzwi umożliwiające dostęp do instalacji z tyłu. W dachu wiaty jest właz o wymiarach 1 m x 2 m ("100 x 200 cm"), umożliwiający dostęp do lampy, czujnika przeciwpożarowego. W środku wiaty przechowywane są: rower, opony, doniczki. W piśmie z 27 września 2023 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku poinformował PINB, że wykonanie przedmiotowych zabudów, których celem jest przechowywanie różnych materiałów (w tym palnych) w garażu, powoduje naruszenie przede wszystkim § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie". Zgodnie z § 274 rozporządzenia, wymagania przeciwpożarowe, określone w rozdziale dotyczą garaży zamkniętych i otwartych, o których mowa w § 102-108. Przepis § 102 rozporządzenia definiuje garaż jako miejsce do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych. Wykorzystanie garażu do przechowywania materiałów niezwiązanych z tą obsługą powoduje, że garaż nie jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. Powoduje to naruszenie art. 61 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.), dalej jako: "Prawo budowlane", oraz podstawowych wymagań zwartych w § 207 rozporządzenia. Ponadto, zdaniem Komendanta, podział przestrzeni garażu "zabudowami jak w temacie przedmiotowego pisma" ma wpływ na przepływ dymu w pożarze, w tym jego stratyfikację, a co za tym idzie - również czas jego detekcji przez system sygnalizacji pożarowej. W tych okolicznościach, pismem z 26 listopada 2024 r., organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych przeprowadzonych w garażu podziemnym na poziomie -1, na miejscy postojowym nr [...], w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. K. [...] w G., położonym na terenie działki nr [...] obręb [...] (zabudowa miejsca parkingowego konstrukcją stalową - wiatą garażową). Pismem z 13 grudnia 2024 r. organ wezwał skarżących do przedłożenia w terminie do 7 stycznia 2025 r. zgody od właściciela działki nr [...] obręb [...], przy ul. K. [...] w G., tj. Wspólnoty Mieszkaniowej [..], z której wynikać będzie, że wyraża ona zgodę na wykonane roboty budowlane w postaci zabudowy miejsca parkingowego konstrukcją stalową (o szerokości 500 cm i długości 500 cm, zamocowanej śrubami do kątowników postawionych na betonie) w garażu podziemnym na poziomie -1, na miejscu parkingowym numer [...], w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. K. [...] w G., położonym na terenie działki nr [...] obręb [...]. W piśmie z 7 stycznia 2025 r. skarżący przedstawił wyjaśnienia i dowody. Nie przedłożono zgody Wspólnoty. Pismem z 17 stycznia 2025 r. organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz z zebranym materiałem dowodowym. Decyzją z 31 stycznia 2025 r. PINB - działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał skarżącym rozbiórkę zabudowy miejsca parkingowego konstrukcją stalową o wymiarach 500 cm x 500 cm (w części zamykanej na klucz o wymiarach 300 cm x 500 cm oraz części niezamykanej o wymiarach 200 cm x 500 cm), w garażu podziemnym na poziomie -1, na miejscu parkingowym numer [...], w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. K.[...] w G., położonym na terenie działki nr [...] obręb [...], powstałą w wyniku przeprowadzenia robót budowlanych polegających na zabudowie miejsca parkingowego. W uzasadnieniu stwierdzono, że inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do wykonania przedmiotowych robót, jak również doszło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa, w szczególności warunków technicznych wskazanych przez Komendanta Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto, jak wskazał organ I instancji, na fakt braku dostępu do serwisowania instalacji podstropowych w związku z ww. robotami (powstałą w ich wyniku zabudową miejsca postojowego konstrukcją stalową - wiatą garażową) zwracał także uwagę autor przeglądu 5-cioletniego stanu technicznego ww. budynku (Protokół nr [...] z dnia 15 listopada 2024 r.). W odwołaniu od tej decyzji inwestorzy wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie: 1. art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego polegające na błędnej jego wykładni przez przyjęcie, że ustawienie tymczasowej konstrukcji stalowej na miejscu postojowym nr [...] w hali garażowej na poziomie -1 stanowi roboty budowlane wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska; 2. § 102 oraz § 207 rozporządzenia, polegające na błędnej jego wykładni przez przyjęcie, że odrębny lokal użytkowy (hala garażowa na poziomie -1) spełnia definicję garażu dla samochodów osobowych, zaś tymczasowa konstrukcja stalowa może powodować zagrożenie pożarem, a w razie jego wystąpienia ogranicza możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób; 3. art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 oraz art. 89 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), dalej jako: "k.p.a.", w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą wydania decyzji o rozbiórce było naruszenie art. 50 Prawa budowlanego w związku z opinią Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, przy czym Komendant nie uwzględnił prośby PINB zawartej w piśmie z 30 sierpnia 2024 r., dotyczącej przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych na terenie hali garażowej na poziomie -1. W konsekwencji opinia została wydana "zza biurka". Brak weryfikacji stanu faktycznego ustawienia tymczasowej konstrukcji stalowej oraz niezapoznanie się z pełną charakterystyką lokalu użytkowego, przyczyniło się do błędnej interpretacji przepisów wynikających z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Natomiast, zdaniem strony odwołującej się, w sprawie nie miał zastosowania § 102 rozporządzenia, ponieważ hala garażowa na poziomie -1 jest lokalem użytkowym, a nie wyłącznie garażem dla samochodów osobowych. Potwierdzeniem jest fakt, że w lokalu tym znajdują się nie tylko miejsca postojowe, ale także zamykane na klucz dwa pomieszczenia techniczne oraz dwadzieścia pięć schowków garażowych, w których potencjalnie mogą przechowywane być rożnej materiały (w tym palne). Nietrafny jest też zarzut naruszenia § 207 rozporządzenia, ponieważ ustawienie tymczasowej konstrukcji stalowej w żaden sposób nie wpływa na powstanie pożaru, a w razie jego wystąpienia nie powoduje ograniczeń, w szczególności w zakresie możliwości ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. odwołujący się wskazali, że decyzja została wydana przed upływem terminu 7 dni wyznaczonego stronom na zapoznanie się z aktami sprawy od doręczenia zawiadomienia o zakończeniu postępowania. Skarżący zawiadomienie to otrzymali w dniu 31 stycznia 2025 r. i w dniu 2 lutego 2025 r. zapoznali się z aktami sprawy, podczas którego odkryli, iż znajduje się w nich decyzja organu I instancji z 31 stycznia 2025 r. Wreszcie zarzucono, że decyzja zawiera nieprawdziwe treści co do wymiarów zabudowy, a organ nie odniósł się do pism skarżących z 29 maja 2024 r. i 7 stycznia 2025 r. Decyzją z 30 czerwca 2025 r. WINB utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego sporne roboty należało uznać za przebudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, skoro w wyniku tych robót doszło w istocie do zmiany charakterystycznych parametrów użytkowych i technicznych istniejącego budynku. Roboty te jednak nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na: przebudowie budynków, których budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz budynków mieszkalnych jednorodzinnych, z wyłączeniem przebudowy przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych. Budynek mieszkalny wielorodzinny należy do pierwszego z ww. rodzajów budynków (jako budynek, którego budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę), a przedmiotowa przebudowa nie dotyczyła przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych. Jak zaś argumentował organ odwoławczy, odgrodzenie poszczególnych stanowisk postojowych od pozostałej części garażowej stanowi przebudowę, ponieważ dochodzi do zmiany parametrów użytkowych. Co do zasady, z legalnej definicji "przebudowy" wynika, że przebudową są też takie roboty budowlane, które nie tylko zmieniają parametry techniczne obiektu budowlanego, ale które powodują także zmianę parametrów związanych z jego użytkowaniem. Takim parametrem użytkowym jest niewątpliwie układ pomieszczeń w obiekcie budowlanym. Wreszcie, przekształcenie miejsca postojowego w hali garażowej, de facto, w tzw. komórkę lokatorską, w której składowane były różnego rodzaju przedmioty (w tym np. łatwopalne) skutkuje zmianą sposobu korzystania z tej części nieruchomości. Z doświadczenia życiowego wynika także, że wprowadzone zmiany mogą mieć także wpływ na korzystanie z sąsiednich miejsc postojowych. W ocenie organu odwoławczego niewątpliwie zabudowa miejsc postojowych wpływa też negatywnie na halę garażową, jak i poszczególne stanowiska postojowe (także te niezabudowane), zarówno w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, jak i przepisów dotyczących wielkości takich boksów oraz możliwości niezakłóconego korzystania z miejsc parkingowych. Tego typu sytuacja odnosi do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2025 r., poz. 188), dalej jako: "u.o.p.p.", zgodnie z którym właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych (pkt 1) oraz do zapewnienia osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji. Obowiązki te zostały doprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2023 r., poz. 822), dalej jako: "rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej". Określono w nim, że w obiektach oraz na terenach przyległych do nich zabronione jest wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji (§ 4 ust. 1), w tym lokalizowanie elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiary drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych w przepisach techniczno - budowlanych (§ 4 ust. 1 pkt 16) oraz uniemożliwianie lub ograniczenie dostępu do gaśnic i urządzeń przeciwpożarowych lub wejść ewakuacyjnych albo okien dla ekip ratowniczych (§ 4 ust. 1 pkt 18 lit a i c). Natomiast w § 15 ww. rozporządzenia zastrzeżono, że z każdego miejsca w obiekcie, przeznaczonego na pobyt ludzi, zapewnia się odpowiednie warunki ewakuacji, umożliwiające szybkie i bezpieczne opuszczanie strefy zagrożonej lub objętej pożarem, dostosowanie do liczby i stanu sprawności osób przebywających w obiekcie. Z tego wynika, że z każdego miejsca budynku mieszkalnego, w tym z hali garażowej, powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w razie zagrożenia pożarowego - według przepisów § 207 i 208 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - przy czym budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób ograniczający możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia zapewniający ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz budynku (§ 207 ust 1 pkt 2 ww. rozporządzenia). W przypadku, gdy stanowiska postojowe w podziemnej hali garażowej nie zostały wydzielone ścianami wewnętrznymi, stanowią one jedną przestrzeń komunikacyjną służącą między innymi do celów ewakuacji - § 237 ww. rozporządzenia. WINB wskazał też, że zgodnie z opinią Komendanta Straży Pożarnej wykorzystanie garażu do przechowywania materiałów niezwiązanych z jego obsługą powoduje, że garaż nie jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem (co z kolei powoduje naruszenie art. 61 w związku z art. 5 ust 2 Prawa budowlanego). Ponadto podział przestrzeni garażu (w ww. sposób - w rozpatrywanej sprawie) ma wpływ na przepływ dymu w pożarze, w tym jego stratyfikację, a co za tym idzie również czas jego detekcji przez system sygnalizacji pożarowej. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że na mocy prawomocnych i wykonalnych wyroków Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt I C 1004/09 oraz Sądu Okręgowego w Gdańsku III Wydział Cywilny z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt III Ca 916/20, skarżący mają zakaz utrudniania właścicielowi odrębnych nieruchomości lokalowych w budynku przy ul. K. [...] i [...] w G. korzystania z systemu wentylacji mechanicznej, w szczególności ustawiania i montowania wszelkich przeszkód na drodze swobodnego przepływu powietrza pochodzącego z wentylacji mechanicznej zakończonej w ściennie wspólnej przy miejscu postojowym nr [...] w hali garażowej; zostali zobligowani (nakaz) do usunięcia "dotychczas zainstalowanych przeszkód" oraz zakazano im utrudniania dostępu do systemu wentylacji mechanicznej w celu jego konserwacji i serwisowania, w szczególności poprzez parkowanie pojazdów lub ustawiania innych przeszkód w sposób uniemożliwiający lub utrudniający dostęp do sytemu wentylacji. Natomiast z pisma z 18 kwietnia 2024 r., skierowanego przez administratora Wspólnoty Mieszkaniowej do organu I instancji wynika, że kształt konstrukcji ustawionej w miejscu postojowym nr [...] uniemożliwia swobodny dostęp do istotnych elementów infrastruktury nieruchomości, takich jak czujnik dymu systemu wykrywania pożaru garażu, przewody zasilania, oprawa oświetlenia ogólnego garażu, rury kanalizacyjne klatki [...], rury ogrzewania centralnego i wody klatki [...], przyłącza energii elektrycznej do zasilania klatki [...]. Z tych wszystkich względów, w ocenie WINB, w sprawie konieczne było wydanie nakazu rozbiórki w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zabudowa ta składa się z dwóch części pod względem funkcjonalnym, tzn. z części z oznaczeniem "Bezpieczna wiata", która służy jako zabudowane miejsce postojowe dla samochodu, oraz z części (zamykanej) z oznaczeniem "Bezpieczna szopa" (służącej do przechowywania różnego rodzaju przedmiotów) i niewątpliwie ogranicza w znacznym stopniu swobodę działania właściciela (Wspólnoty Mieszkaniowej) lub zarządcy w zakresie jego prawnych obowiązków określonych w art. 61 i następne Prawa budowlanego, ponieważ każdorazowo realizacja tych obowiązków musiałaby być skoordynowana z działaniem współwłaścicieli miejsca postojowego nr [...] w zakresie umożliwienia dostępu do ww. elementów infrastruktury nieruchomości. Specyfika części budynku w postaci hali garażowej wymaga, aby dostęp do elementów infrastruktury nieruchomości takich jak urządzenia techniczne i instalacje nie był w sposób sztuczny ograniczany czy wręcz (pod względem obiektywnym) całkowicie uniemożliwiany, zwłaszcza, że tego typu działania wiążą się z ryzykiem opóźnienia działań interwencyjnych (naprawczych) w przypadku ewentualnej awarii. Dalej wskazano, że na kondygnacji podziemnej (-1) budynku przy ul. K.[...] znajduje się garaż wielostanowiskowy – miejsca postojowe i komórki lokatorskie. Zgodnie z księgą wieczystą nieruchomości skarżący posiadają nieodpłatne prawo korzystania - z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli hali garażowej - z miejsca postojowego nr [...] o wymiarze 500 cm x 500 cm. Z kolei z aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia 22 kwietnia 2022 r. - umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży – wynika, że częściami wspólnymi w opisanych budynkach przy ulicy J. K. nr [...] i [...] są: klatki schodowe, pomieszczania techniczne, pomieszczenia węzła cieplnego, pomieszczenia gospodarcze dla służb porządkowych, przepompownia, pomieszczenie przyłącza wody, pomieszczenie agregatu, korytarze piwnic, pomieszczenie śmietnika oraz pomieszczenie ochrony. W związku z tym prawidłowo, zdaniem organu odwoławczego, ustalono adresatów decyzji rozbiórkowej, tj. skarżących, którzy są inwestorami i posiadają prawo do dysponowania miejscem postojowym w zakresie umożliwiającym im wykonanie nakazu. Także skarżący byli adresatami zakazów i nakazu wynikających z prawomocnych wyroków sądów powszechnych. Zdaniem WINB fakt, że inni współwłaściciele lokalu mieszkalnego, posiadający także (nabyte równolegle z tym lokalem) udziały w zakresie miejsca postojowego nr [...] w hali garażowej stanowiącej lokal niemieszkalny objęty odrębną księgą wieczystą (w świetle uwag zgłoszonych przez strony pismami z dnia 31 maja 2024 r. i 7 stycznia 2025 r. - w aktach I instancji), nie zostali uznani przez organ I instancji za strony postępowania, pozostaje bez wpływu na ocenę kwestii wydania i wskazania adresatów nakazu rozbiórki przedmiotowej zabudowy, ponieważ - w świetle art. 52 Prawa budowlanego, i tak nie byłoby prawidłowe skierowanie tego nakazu do ww. innych współwłaścicieli (czyli do osób, które nie są inwestorami ww. zabudowy). Organ odwoławczy uznał też, że ze względu na to, iż sporne roboty nie stanowiły samowoli budowlanej, wydanie nakazu w oparciu o art. 50 i 51 Prawa budowlanego nie jest uzależnione od zbadania kwestii prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie jest możliwe wydanie takiego nakazu wyłącznie z powodu braku takiego prawa. WINB nie podzielił więc stanowiska organu I instancji, że brak jest możliwości zalegalizowania zabudowy z powodu braku przedłożenia przez inwestorów zgody ze strony Wspólnoty. Niemniej, WINB zauważył, że "istotne uchybienie przepisom" w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nie dotyczy wyłącznie braku dysponowania nieruchomością na cele wykonanych prac. Chodzi tu o sprzeczność z przepisami, które dotyczą konkretnych wymagań stawianych obiektom i robotom podlegającym reglamentacji Prawa budowlanego. Jeżeli w danej sprawie nie było konieczne ani uzyskanie pozwolenia budowlanego, ani nie było konieczne zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 50 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego), inwestycja nie powoduje też zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska (pkt 2 tego przepisu) i nie stanowi odstąpienia od zgłoszenia (pkt 3 tego przepisu), to kwestia dysponowania odpowiednim tytułem prawnym do terenu objętego inwestycją ma charakter zupełnie wtórny. Konieczność posiadania tego tytułu (na potrzeby stosowania Prawa budowlanego) dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy są podstawy do stosowania przepisów budowlanych. Odnosząc powyższe do niniejszej prawy WINB wskazał, że każda część budynku, której znaczenie (funkcja) wykracza poza sferę odrębnego lokalu, powinna być uznawana za należącą do nieruchomości wspólnej. Jest więc możliwe uznanie garażu wielostanowiskowego za element nieruchomości wspólnej w przypadku określenia korzystania z poszczególnych miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum albo wyodrębnienie garażu na odrębną własność i sprzedaż udziału we współwłasności na rzecz właścicieli lokali korzystających z miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum. Do lokalu mieszkalnego mogą natomiast przynależeć jako części składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi" (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali). Natomiast kwestie sporne pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości czy też pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości a Zarządem Wspólnoty Mieszkaniowej lub zarządcą na tle władania/zarządzania nieruchomością, co do zasady, podlegają kognicji sądów powszechnych i nie mogą być rozstrzygane w trybie nadzoru budowlanego. Dotyczy to także wszelkich roszczeń z tytułu naruszenia prawa własności. Powyższe wymagałoby stosownego wystąpienia przez zainteresowane strony na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Z tych względów organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję PINB. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB wyjaśnił, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej to specjalistyczny organ, upoważniony do zajmowania stanowiska w sprawach z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W niniejszym przypadku organ ten przedstawił swojej stanowisko w piśmie z 27 września 2023 r., w odpowiedzi na pismo organu I instancji z 30 sierpnia 2024 r., poparte dokumentacją fotograficzną miejsca parkingowego nr [...] sporządzoną podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji. Odnośnie stron postępowania wyjaśniono, że ich ustalenie następuje na etapie formalnego wszczęcia tego rodzaju postępowania. Zagadnienie to nie odnosi się do tzw. wstępnego postępowania wyjaśniającego, czyli etapu sprawy poprzedzającego formalne wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie nadzoru budowlanego (z urzędu, według art. 53a Prawa budowlanego). W niniejszej sprawie przed skierowaniem przez organ zawiadomienia o wszczęciu postępowania R. S. przedstawił pełnomocnictwo udzielone mu w 30 czerwca 2022 r. przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...], do reprezentowania Wspólnoty m.in. wobec organów administracji państwowej. W zakresie naruszenia art. 10 k.p.a. organ odwoławczy zauważył, że ustalenie stanu faktycznego sprawy nastąpiło podczas kontroli w dniu 25 czerwca 2024 r. przeprowadzonej z udziałem inwestora, który czynnie uczestniczył w tej kontroli, składając wyjaśnienia (oświadczenia) do protokołu. Natomiast dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych. O ile więc okoliczności przedstawione przez strony w treści pisma z 25 czerwca 2025 r. (pkt 1 i 2), jak również w treści odwołania z dnia 16 lutego 2025 r., wskazują na wystąpienie na etapie postępowania organu I instancji uchybień proceduralnych, o tyle okoliczności te nie przesądzają, że realnie uniemożliwiły one stronom przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych czy też skorzystanie z uprawnień procesowych. Zaskarżona decyzja została wydana przez organ I instancji w związku ze stwierdzonymi naruszeniami obowiązujących przepisów prawa, a na etapie postępowania, które poprzedziło wydanie tej decyzji, strony przedstawiły swoje argumenty co do okoliczności powstania przedmiotowej zabudowy i co do kwestii spornych w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością. Inwestor dodatkowo w dniu 30 maja 2025 r. skorzystał z prawa do zapoznania się całością akt organu I i II instancji. Z kolei podnoszona okoliczność, że przedmiotowa konstrukcja blaszana nie jest w żaden sposób przytwierdzona do posadzki czy ścian, wobec czego w krótkim czasie może być zapewniony dostęp do znajdujących się tam instalacji, nie zmienia zdaniem WINB oceny przedmiotowej sprawy w świetle przepisów prawa. Potencjalna (pod względem fizycznym) możliwość ingerencji w posadowienie przedmiotowej zabudowy, aby zapewnić dostęp do wszystkich znajdujących się tam instalacji, czy też potencjalna możliwość zapewnienia dostępu do oprawy oświetleniowej oraz czujnika przeciwpożarowego poprzez właz w dachu "wiaty", nie gwarantują, że w przypadku, gdy wystąpi konieczność pilnej interwencji w związku z zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi lub mienia taki dostęp zostanie niezwłocznie i faktycznie zapewniony. Ponadto przedmiotowej zabudowy - która nie była przewidziana do wykonania na etapie budowy przedmiotowego budynku (w poziomie hali garażowej) - nie można traktować na równi z tymi częściami budynku, które zostały zaprojektowane jako (według ww. pisma stron) "zamykane schowki garażowe". Fakt, że w zamykanych schowkach garażowych umieszczone są czujniki przeciwpożarowe, a przez część z nich przebiegają też instalacje, podlega ocenie w świetle dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją - pozwoleniem na budowę i dokumentacji przedłożonej na etapie oddania przedmiotowego budynku do użytkowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący powtórzyli zarzuty odwołania i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podtrzymali swoje stanowisko, że podstawą decyzji rozbiórkowej była opinia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, która została wydana "zza biurka", a organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu uznając jedynie, że Komendant jest organem specjalistycznym z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Tymczasem Komendant nie zweryfikował jak funkcjonuje system sygnalizacji pożarowej w garażu. Dalej stwierdzili skarżący, że przywołana definicja "garażu" nie jest tożsama z halą garażową na poziomie -1, która jest użytkowana zgodnie z przeznaczeniem, tj. służy głównie do parkowania pojazdów i korzystania ze schowków garażowych, w których mogą być przechowywane różne rzeczy. Takie same rzeczy jak w schowkach (w tym palne) mogą również znajdować się wewnątrz parkowanych samochodów co nie jest objęte żadną kontrolą, a ponadto obecnie większym zagrożeniem wydają się być pojazdy elektryczne, które parkują w hali, a także ładowane wewnątrz hali pomimo braku zgody wszystkich współwłaścicieli, a także faktu, że tego typu instalacje nie były przewidziane na etapie projektowania budynku. W skardze zauważono, że przywołane przez WINB orzeczenia dotyczące zabudowy miejsc postojowych dotyczyły innego stanu faktycznego, tj. przebudów skutkujących ingerencją w części wspólne budynku. W niniejszym przypadku taka sytuacja nie występuje, a dodatkowo tymczasowo ustawiona konstrukcja stalowa na miejscu postojowym nr [...] znajduje się w odrębnym lokalu, który nie stanowi nieruchomości wspólnej. Ponadto w sprawie żadne charakterystyczne parametry budynku nie uległy zmianie. Na podstawie nabytego udziału w hali garażowej skarżący mają pełne prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr [...] o wymiarach 500 cm x 500 cm bez ograniczenia wysokości, pomimo, że nad ww. miejscem postojowym pozostawiona jest większa przestrzeń niż wysokość konstrukcji, wynoszącej 200 cm. W przypadku zagrożenia pożarowego możliwość ewakuacji z hali jest zapewniona i zabudowa (bezpieczna pożarowo) tego nie zmieniła. Dodatkowo podkreślono, że od początku oddania do użytkowania hali garażowej na poziomie -1, miejsce postojowe nr [...] jest wydzielone ścianami i nie stanowi przestrzeni komunikacyjnej do celów ewakuacji. Mając powyższe na uwadze skarżący stwierdzili, że organ odwoławczy przyjął ustalenia organu I instancji jako wystarczające do utrzymania decyzji PINB, bez podjęcia choćby dodatkowych wyjaśnień, nie przedstawiając tym samym żadnych konkretnych dowodów, np. jaki jest wpływ przedmiotowej zabudowy "na przepływ dymu w pożarze, w tym jego stratyfikację". W zakresie naruszenia przepisów postępowania skarżący podnieśli, że nieprawidłowe jest twierdzenie, iż tymczasowo ustawiona zabudowa na miejscu postojowym nr [...] ogranicza swobodę działania w zakresie prawnych obowiązków określonych w art. 61 w związku z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, których realizacja każdorazowo musiałaby być skoordynowana z działaniem współwłaścicieli ww. miejsca postojowego w zakresie umożliwienia dostępu do elementów infrastruktury. Z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w odniesieniu do innych miejsc postojowych gdzie parkują auta lub są zamykane schowki garażowe, w których realizacja ww. obowiązków również musiałaby być skoordynowana z działaniem współwłaścicieli tych miejsc lub schowków. Ponadto występują przypadki, że auta stoją zaparkowane przez wiele miesięcy, a ich właściciele lub współwłaściciele zamykanych schowków garażowych przebywają dłuższy czas poza nieruchomością. Mimo istnienia spornej zabudowy dostęp do elementów wymagających bieżącej eksploatacji, tj. oprawy oświetleniowej i czujnika przeciwpożarowego, jest zapewniony dzięki otwieranemu włazowi na dachu wiaty. Gdyby jednak na miejscu postojowym nie było zabudowy, a dostęp do oprawy i czujnika uniemożliwiałby zaparkowany tam pojazd, to także konieczne byłoby działanie jego właściciela polegające na jego przestawieniu. W przypadku fragmentów pozostałych instalacji (kanalizacja, woda, wiz), nie wymagają one nawet okresowego dostępu, natomiast takie instalacje przebiegają także przez schowki w hali garażowej oraz komórki lokatorskie przynależne do lokali mieszkalnych. Odnośnie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i braku uzasadnienia przez organ odmowy uwzględnienia pism procesowych składanych przez skarżących wskazali oni, że w piśmie z 29 maja 2024 r. podnosili, iż żaden ze współwłaścicieli ww. hali garażowej na poziomie -1 nie zgłosił się do nich z jakimikolwiek zastrzeżeniami w sprawie konstrukcji znajdującej się na miejscu postojowym nr [...], natomiast w uzasadnieniu decyzji organ I instancji przyjął wyłącznie oświadczenie administratora –R. S. na podstawie zapisów protokołu z 25 czerwca 2024 r. o otrzymaniu przez niego informacji od mieszkańców o montażu konstrukcji stalowej na poziomie -1 i ich zaniepokojenia. Tymczasem R. S. jest w konflikcie ze skarżącymi i podszywając się pod zarządcę hali garażowej (za przyzwoleniem członków Zarządu Wspólnoty), wykorzystuje każdą nadarzającą się okazję aby uwikłać skarżących w różnego rodzaju postępowania. Pełnomocnictwo ww. administratora udzielone jest przez Zarząd Wspólnoty, który ma uprawnienia wyłącznie do zarządzania i administrowania nieruchomością wspólną, a nie odrębnymi lokalami mieszkalnymi i niemieszkalnymi. W przypadku hali garażowej, w której znajduje się zabudowa, jej współwłaściciele nie udzielili takiego pełnomocnictwa. Z kolei w piśmie z 7 stycznia 2025 r. skarżący wskazali m.in., że ustawienie ww. konstrukcji wynika z prawa do ochrony zdrowia (art. 68 ust. 1 Konstytucji RP) i podyktowane jest uzasadnionymi obawami o zdrowie i życie, ponieważ bez ich wiedzy i zgody, nad miejscem postojowym nr [...] wyprowadzono wyrzutnie, odprowadzające zużyte powietrze z wentylacji działających gabinetów stomatologicznych, w tym z odpowietrzenia pomp ssących unitów dentystycznych znajdujących się w lokalach [..] i [..] kl. [...] przy ul. J. K.[...] w G. Ponadto wyroki sądów przywołane w uzasadnieniu decyzji WINB nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ nie jest zakłócony swobodny przepływ zużytego powietrza z gabinetów, a dostęp do wyrzutni nie jest utrudniany. Skarżący nie zgodzili się też, że nakaz rozbiórki jest jedyną możliwością doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy nie wykorzystał swoich uprawnień m.in. do przeprowadzenia rozprawy lub postępowania wyjaśniającego. Natomiast decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem 10 k.p.a., gdyż skarżący nie mieli możliwości podjęcia czynności procesowej, jaką jest wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy zgodnie z art. 89 k.p.a. Końcowo skarżący wskazali, że WINB powielił błąd organu I instancji w zakresie opisu przedmiotu sprawy jako "części zamykanej na klucz o wymiarach 300 cm x 500 cm oraz części nie zamykanej o wymiarach 200 cm x 500 cm". W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 czerwca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z 31 stycznia 2025 r. nakazująca skarżącym rozbiórkę zabudowy miejsca parkingowego w podziemnej hali garażowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, która wprawdzie nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia, lecz narusza przepisy prawa z zakresu wymagań przeciwpożarowych i warunków technicznych. Natomiast skarżący podnoszą, że sporna konstrukcja zabudowy miejsca postojowego nie wpływa negatywnie na działanie systemu przeciwpożarowego, zaś sama zabudowa nie została zrealizowana na nieruchomości wspólnej, tylko w odrębnym lokalu hali garażowej, do którego skarżący mają pełne prawo do wyłącznego korzystania. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest prawidłowe, a wydane decyzje nie naruszają przepisów prawa i oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty skargi. Wskazać należy, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418), dalej jako "Prawo budowlane), przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przy czym stosownie do art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Z kolei art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. Co istotne, przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nie ogranicza robót budowlanych objętych jego dyspozycją do robót wykonywanych na podstawie pozwolenia na budowę, stanowi on zatem podstawę wstrzymania wszelkich robót wykonywanych sprzecznie z przepisami, w tym robót, które nie wymagały pozwolenia na budowę lub zgłoszenia (por. uchwała NSA z 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). W niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały powyższe unormowania. Skarżący zrealizowali bowiem roboty budowlane, które nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, lecz inwestycja narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych budynków", oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2023 r., poz. 822), dalej jako "rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków". Powyższe uzasadniało zastosowanie trybu legalizacyjnego określonego w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, a ze względu na charakter przepisów, które inwestycja narusza, zasadnym była ocena, że jedynym sposobem doprowadzenia zabudowy do stanu zgodnego z prawem jest rozbiórka konstrukcji stalowej posadowionej na miejscu postojowym w hali garażowej. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowej kwalifikacji spornych robót i ustaliły reżim prawny regulujący postępowanie organów w odniesieniu do tej zabudowy. W decyzjach stwierdzono, że zabudowa miejsca postojowego stanowiła przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, na skutek której doszło do zmiany charakterystycznych parametrów użytkowych i technicznych budynku. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, przebudową są roboty budowlane w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Z definicji tej wynika, że przebudową są także takie roboty, które zmieniają parametry użytkowe obiektu. Zgodzić się zaś trzeba z organami, że parametrem użytkowym jest układ pomieszczeń w budynku oraz zmiana funkcji pomieszczenia/jego części. W tym wypadku doszło do przekształcenia miejsca postojowego w części na komórkę lokatorską służącą do przechowywania. Nie ma przy tym znaczenia, i nie może legalizować działań skarżących, powoływany przez nich fakt, że w hali garażowej znajdują się już schowki garażowe, przewidziane w projekcie budowlanym. Istnienie takich schowków, wybudowanych zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z halą garażową, nie oznacza, że właściciele miejsc postojowych w hali mogą samodzielnie przekształcać swoje miejsca postojowe w takie schowki. Schowki przewidziane przez projektanta od początku miały służyć przechowywaniu, natomiast miejsca postojowe miały pełnić funkcję parkingową, nie przechowawczą. Tymczasem na skutek kontrolowanych robót niewątpliwie doszło do zmiany sposobu użytkowania tej części pomieszczenia hali garażowej, nieprzewidzianego przez projektanta i niezaakceptowanego przez organ administracji architektoniczno - budowlany, z parkingowej na funkcję schowka. Dodatkowo należy stwierdzić, że przedmiotowa zabudowa może wpływać na warunki użytkowania hali przez innych uprawnionych, m.in. ograniczając widoczność (ze względu na nieprzezierność ścian zabudowy) przy manewrach pojazdami. Również w tym kontekście doszło do zmiany parametrów użytkowych budynku, w którym znajduje się zabudowane miejsce postojowe. Zasadne było zatem zakwalifikowanie spornych robót jako przebudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, co determinowało dalszą ocenę, że na wykonanie tych robót, zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, nie wymagane było ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. Zgodnie z ww. przepisem, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 cyt. ustawy, wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków, których budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz budynków mieszkalnych jednorodzinnych, z wyłączeniem przebudowy przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych. Niewątpliwie zaś sporna przebudowa została dokonana w hali garażowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Jak już też wskazano okoliczność, że kontrolowane roboty nie wymagały przeprowadzania przed ich wykonaniem procedur formalno - budowlanych, nie oznacza, że nie mają do nich zastosowania przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 4 Prawa budowalnego. W tym zaś przypadku organy prawidłowo stwierdziły, że sporna zabudowa narusza przepisy przeciwpożarowe i warunki techniczne, a w konsekwencji stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia ludzi. W ocenie Sądu stan faktyczny niniejszej sprawy został ustalony przez organy w sposób niebudzący wątpliwości. Po pierwsze ustalono, że nad miejscem postojowym nr [...], na którym powstała metalowa konstrukcja, znajduje się lampa i czujnik przeciwpożarowy. Organy ustaliły też, że hala garażowa w budynku mieszkalnym wielorodzinnym stanowi garaż, zgodnie z definicją § 102 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, wobec czego regulacje tego rozporządzenia i rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków znajdują do niej zastosowanie. Wbrew bowiem zarzutom skargi, hala garażowa budynku wielorodzinnego przy ul. K. [...] w G. spełnia ww. definicję garażu, nie zaś jest wyłącznie odrębnym lokalem niemieszkalnym, do którego nie mają zastosowania regulacje powołanych rozporządzeń. W tym zakresie należy zauważyć, że z § 102 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wywieść można, iż garaż służy do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych i może stanowić samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będąc garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi. Garaż powinien mieć: 1) wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m; 2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle; 3) elektryczną instalację oświetleniową; 4) zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108; 5) wpusty podłogowe z syfonem i osadnikami w garażu z instalacją wodociągową lub przeciwpożarową tryskaczową, w garażu podziemnym przed wjazdem do niego oraz w garażu nadziemnym o pojemności powyżej 25 samochodów; 6) instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczoną przed zamarzaniem. Niewątpliwie omawiana hala garażowa znajduje się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym i są w niej parkowane samochody, zatem stanowi garaż zamknięty. Posiada też wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m, na co wskazuje fakt, że sporna metalowa konstrukcja ma wysokość 200 cm, a nad nią pozostaje pusta przestrzeń do sufitu pomieszczeni hali ponad 20 cm. Posiada elektryczną instalację oświetleniową oraz ma zapewnioną wymianę powietrza, co ujawniają zdjęcia z kontroli z 25 czerwca 2025 r. Jest w niej także instalacja przeciwpożarowa – fakt ten ustalił organ podczas kontroli, przyznał Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku w piśmie z 27 września 2023 r., jak również nie przeczą temu skarżący, którzy kwestionują wyłącznie ustalenie, że zabudowa wpływa negatywnie na funkcjonowanie czujnika przeciwpożarowego, znajdującego się nad ich miejscem postojowym, nie zaś podważali samo jego istnienie. W konsekwencji uzasadnione jest przyjęcie, że hala garażowa jest garażem w rozumieniu przepisów rozporządzenia, niezależnie od tego, jak uregulowany jest jej status wieczystoksięgowy. Fakt, że hala garażowa jest wyodrębnionym prawnie lokalem niemieszkalnym (użytkowym) z osobną księgą wieczystą, nie ma znaczenia dla rozważań w zakresie jej przeznaczenia i funkcji. Owa hala garażowa (garaż) musi wobec tego spełniać wymogi określone w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków oraz rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Zgodnie zaś z tymi regulacjami, garaże (jako części budynku wielorodzinnego) powinny być projektowane i wykonane w sposób ograniczający możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia zapewniający: 1) zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas; 2) ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz budynku; 3) ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny przyległe; 4) możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób; 5) uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych (§ 208 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Garaże zamknięte powinny spełniać też wymagania określone w przepisach § 274 - 281 ww. rozporządzenia, w tym m.in. w strefie pożarowej garażu zamkniętego należy stosować instalację wentylacji oddymiającej uruchamianą za pomocą systemu wykrywania dymu, w przypadku gdy ta strefa nie posiada bezpośredniego wjazdu lub wyjazdu z budynku lub gdy jej powierzchnia przekracza 1500 m2 (§ 277 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Nie ulega także wątpliwości, że do spornej hali, jako garażu zamkniętego, zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia w sprawie ochrony pożarowej budynków. Natomiast przepis § 4 ust. 1 tego rozporządzenia zakazuje w obiektach oraz na terenach przyległych do nich wykonywania czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, w tym uniemożliwianie lub ograniczanie dostępu do urządzeń przeciwpożarowych i urządzeń uruchamiających instalacje gaśnicze i sterujących takimi instalacjami oraz innymi instalacjami wpływającymi na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu (pkt 18 lit. a i d). Na mocy tego rozporządzenia w garażu tym, jako miejscu w obiekcie przeznaczonym do przebywania ludzi, zapewnia się odpowiednie warunki ewakuacji, umożliwiające szybkie i bezpieczne opuszczanie strefy zagrożonej lub objętej pożarem, dostosowane do liczby i stanu sprawności osób przebywających w obiekcie oraz jego funkcji, konstrukcji i wymiarów, a także zastosowanie technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego, polegających na zabezpieczeniu przed zadymieniem wymienionych w przepisach techniczno - budowlanych dróg ewakuacyjnych, w tym: na stosowaniu urządzeń zapobiegających zadymieniu lub urządzeń i innych rozwiązań techniczno - budowlanych zapewniających usuwanie dymu (§ 15 ust. 1 pkt 4); zapewnieniu oświetlenia awaryjnego (ewakuacyjnego i zapasowego) w pomieszczeniach i na drogach ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych (§ 15 ust. 1 pkt 4). Z kolei na mocy art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2025 r., poz. 188), dalej jako: "u.p.poż.", osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożenie, zaś właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o których mowa w ust. 1, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Przepis art. 4 tej ustawy stanowi ponadto, że właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany m.in. przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych (pkt 1), wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice (pkt 2) oraz zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji (pkt 4). Zdaniem Sądu wskazane regulacje mają zastosowanie w niniejszej sprawie, zaś sporna konstrukcja wykonana pod czujnikiem przeciwpożarowym umieszczonym w hali garażowej, czyli miejscu przeznaczonym nie tylko do postoju pojazdów, ale też przebywania ludzi, może negatywnie wpływać na ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz budynku oraz możliwość ewakuacji ludzi, a w konsekwencji także na bezpieczeństwo ekip ratowniczych (§ 208 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków). Istnienie tej konstrukcji wpływa na wymóg posiadania przez garaż instalacji wentylacji oddymiającej uruchamianej za pomocą systemu wykrywania dymu, gdyż jej obecność może pozbawiać tę część garażu – nie posiadającą bezpośredniego wjazdu lub wyjazdu z budynku (jak wynika z załącznika nr 2 do odwołania miejsce postojowe nr [...] nie znajduje się na bezpośredniej drodze wyjazdowej z garażu) – oddymiania (§ 277 ust. 4). W takim ujęciu budynek (jego część – garaż) może naruszać też zakaz z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony pożarowej budynków, dokonywania czynności (tu: zabudowywania miejsca postojowego pod czujnikiem przeciwpożarowym), które mogą spowodować rozprzestrzenianie się pożaru, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, w tym uniemożliwianie lub ograniczanie dostępu do urządzeń przeciwpożarowych i urządzeń uruchamiających instalacje gaśnicze i sterujących takimi instalacjami oraz innymi instalacjami wpływającymi na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu (pkt 18 lit. a i d). Obecność zabudowy przedmiotowego miejsca postojowego, oddziałując na działanie czujnika przeciwpożarowego i w dalszej kolejności na oddymiane hali, wpływa też na warunki szybkiej i bezpiecznej ewakuacji, umożliwiające opuszczenie strefy zagrożonej lub objętej pożarem, przy zapewnieniu zabezpieczenia przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych i zapewnieniu oświetlenia awaryjnego (§ 15 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków). Ustalenie tych okoliczności, tj. wpływu spornej zabudowy na działanie czujnika przeciwpożarowego nad miejscem postojowym nr [...], na bezpieczeństwo ludzi oraz możliwości ewakuacyjne, nie wymagało przy tym /w ocenie Sądu/ przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, ani wykonania kontroli przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, jak podnosili skarżący. Skoro podczas oględzin przeprowadzonych z udziałem skarżącego w dniu 25 czerwca 2024 r. niespornie ustalono, że nad miejscem postojowym nr [...] znajduje się czujnik przeciwpożarowy, a dokumentację z kontroli z 25 czerwca 2024 r. - obrazującą stan zabudowy i jej umiejscowienie, przekazano uprawnionemu organowi z zakresu ochrony przeciwpożarowej, i organ ten uznał, iż zabudowa taka ma wpływ na przepływ dymu w pożarze, w tym jego stratyfikację i czas detekcji, to dalsze czynności wyjaśniające nie miałyby wpływu na wynik sprawy. W jej okolicznościach bowiem pismo Komendanta z 27 września 2024 r. wraz z ustaleniami kontroli stanowiło wystarczający materiał dowodowy, ujawniający istotne dla sprawy kwestie. Niezależnie bowiem od funkcjonowania konkretnego systemu przeciwpożarowego, co zdaje się miałby skontrolować Komendant podczas własnych oględzin, same zasady logiki i doświadczenie życiowego - potwierdzając ocenę organu państwowej straży pożarnej z 27 września 2024 roku, pozwalają uznać, że istnienie pod czajnikiem przeciwpożarowym nieprzewidzianego przy jego projektowaniu obiektu (w tym wypadku: blaszana wiata zamiast samochodu osobowego) powoduje, że w sytuacji pojawienia się dymu musi on pokonać dodatkową przeszkodę w drodze do wentylacji, a praca czujnika może być spowolniona. Te dwie okoliczności mogą doprowadzić do zjawiska stratyfikacji, jak wskazywał Komendant, czyli zastygania dymu na niższej wysokości, przez co nie jest on wykrywalny przez czujniki dymu. Niewątpliwie taka sytuacja ma wpływ na bezpieczeństwo ludzi przebywających w garażu, a także na ewentualną ewakuację. Nie można też uwzględnić argumentacji skarżących, że w dachu wiaty jest otwór, który umożliwia dostęp służb i konserwatorów do czujnika przeciwpożarowego tak samo, jak wtedy, gdy wiaty nie było. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z ustaleniami oględzin ów otwór ma wymiary 100 cm x 200 cm, zatem dostęp do czujnika jest ograniczony tymi wymiarami, co nie miałoby miejsca w sytuacji, gdy wiaty nie było. Nawet postój samochodu pod czujnikiem, co jest normlaną, przewidzianą przy projektowaniu tego systemu przeciwpożarowego sytuacją, w mniejszym stopniu ograniczałby dostęp do czujnika, niż przedmiotowa wiata. Samochód taki można na żądanie przestawić, natomiast przesunięcie wiaty może być niemożliwe lub znacznie utrudnione. Po drugie, w przypadku wiaty dostęp do czujnika jest możliwy wyłącznie w tym jednym miejscu poprzez właz, zaś w przypadku postoju auta dostęp jest możliwy z każdej strony auta. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd doszedł do przekonania, że słusznie oba organy stwierdziły, iż sporna zabudowa miejsca postojowego narusza powołane wyżej przepisy prawa w zakresie ochrony przeciwpożarowej, ochrony przeciwpożarowej budynków oraz warunków technicznych budynków w zakresie dotyczącym garaży. Sporna zabudowa – w ocenie Sądu, wpływa także negatywnie na bezpieczeństwo pozostałych użytkowników garażu z tego względu, że z uwagi na nieprzezierność ścian wiaty, wyjeżdzający z niej samochód jest mniej widoczny, niż gdyby był ustawiony na szerokim miejscu postojowym bez wiaty. Powyższe naruszenia mieszczą się w dyspozycji art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zaś jedyną drogą prowadzącą do przywrócenia stanu bezpieczeństwa, stanu zgodnego z prawem, jest rozbiórka wykonanej zabudowy. Żadne inne roboty czy czynności nie doprowadziłyby do pożądanego stanu, wobec czego zasadnie zastosowano art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Orzekając zaś przedmiotowy obowiązek rozbiórki organ I instancji prawidłowo, wbrew twierdzeniom skarżących, określił przedmiot tego obowiązku, w szczególności w zakresie wymiarów wiaty. PINB podał bowiem całkowity – niekwestionowany - wymiar wiaty, tj. 500 cm x 500 cm, zaś jedynie w nawiasie dookreślił, że część zamykana na klucz ma wymiary 300 cm x 200 cm, a część nie zamykana 200 cm x 500 cm. Taki opis jest zgodny co do zasady z ustaleniami kontroli, których skarżący nie zakwestionowali, a także niewątpliwie w sposób wystarczający precyzuje przedmiot obowiązku i czyni ten obowiązek wykonalnym. W szczególności, że skarżący - zarzucając podanie w decyzji nieprawidłowych wymiarów, nie wskazali jednocześnie, jakie są w ich opinii prawidłowe wymiary. Z ich stanowiska zdaje się wynikać, że zarzut dotyczy tego, iż w decyzji zamieniono wymiary części zamykanej na klucz, która w rzeczywistości ma wymiary 200 cm x 500 cm, z wymiarami części nie zamykanej, która w rzeczywistości ma wymiar 300 cm x 500 cm. Jest to jednak omyłka, która nie wpływa w sposób istotny na opis przedmiotu rozbiórki i jest nieistotna dla wyniku sprawy. Zdaniem Sądu prawidłowo też organ II instancji uznał, że kwestie uzyskania na te roboty budowlane właściwej zgody nie były istotne, ponieważ nawet dysponowanie przez skarżących (inwestorów) taką zgodą nadal nie pozwalałoby na legalizację tych prac ze względu na naruszenia w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, wobec czego wydanie nakazu z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przy tym należy odnieść się do argumentacji skarżących, że w ich ocenie sporna hala garażowa jest lokalem użytkowy i na podstawie nabytego udziału w tej hali mają pełne prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr [...]. Jak wynika z akt, hala garażowa jest objęta odrębną księgą wieczystą [...], niż budynek nr [...] przy ul. K. Prawo współwłasności tej hali przysługuje wskazanym w dziale II osobom, w tym skarżącym, zaś z prawem tym powiązane jest prawo nieodpłatnego korzystania - z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli hali – z miejsca postojowego nr [...] o wymiarach 500 cm x 500 cm. Oznacza to, że udziały w hali garażowej są samodzielnym przedmiotem obrotu, niezależnym od prawa własności lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Związane z udziałem w hali prawo do wyłącznego korzystania ze wskazanego miejsca postojowego nie oznacza jednak, zdaniem Sądu, prawa do dowolnej zabudowy tego miejsca. Korzystanie zgodne z przeznaczeniem tego miejsca obejmuje bowiem postój pojazdu, nie zaś roboty budowlane. Ich wykonanie przekracza "korzystanie" związane z udziałem w prawie własności hali, a więc wymagałoby uzyskania zgody wszystkich pozostałych współwłaścicieli hali. Końcowo, odnosząc się do zarzutu, że decyzja organu I instancji została wydana przed upływem 7 dni wyznaczonych na zapoznanie się przez strony z materiałem zgromadzonym w sprawie i na zajęcie stanowiska, Sąd stwierdził, że choć niewątpliwie w tym zakresie organ I instancji dopuścił się uchybienia procesowego, to nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Zebrany przez organ materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i ewentualne stanowisko skarżących nie miałoby wpływu na jego zmianę. Natomiast dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy więc z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 3 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 563/21, CBOSA). Skarżący wprawdzie wskazali, że wydanie decyzji przed upływem terminu na złożenie wyjaśnień i stanowisk uniemożliwiło im złożenie wniosku o przeprowadzenie rozprawy w trybie art. 89 k.p.a., lecz nie wskazali, jakie konkretne okoliczności owa rozprawa miałaby wyjaśnić. Ponadto zauważyć trzeba, że wniosek taki skarżący mogli złożyć na każdym etapie postępowania, także II-instancyjnego, w którym brali czynny udział. Także brak odniesienia się przez organy do treści pism skarżących z 29 maja 2024 r. i 7 stycznia 2025 r. nie miał wpływu na wynik sprawy. Należy zauważyć, że w piśmie z 29 maja 2024 r. skarżący podnosili, że A. nie jest zarządcą, czy administratorem hali garażowej, która stanowi odrębny lokal niemieszkalny, a sporne roboty nie ingerowały w części wspólne; wskazywali, że sporna konstrukcja nie jest trwale związana z posadzką, ścianami czy stropem hali i może być przeniesiona - dając dostęp do instalacji, oraz że wymiary wiaty pozwalają na zachowanie odległości krawędzi miejsca postojowego od ściany i słupa. Z kolei w piśmie z 7 stycznia 2025 r. strony przedstawiły argumentację, że przysługujące im prawo do korzystania z miejsca postojowego w hali uprawniało ich do ustawienia konstrukcji wiaty bez konieczności uzyskiwania zgody pozostałych współwłaścicieli, zaś ustawienie tej konstrukcji podyktowane było ochroną zdrowia, ponieważ bez wiedzy i zgody skarżących nad miejscem postojowym wyprowadzono wyrzutnie odprowadzające zużyte powietrze z wentylacji działających gabinetów stomatologicznych. Odnosząc się do treści tych pism należy stwierdzić, że kwestia uprawnienia skarżących do zabudowy miejsca postojowego została już przez Sąd wyjaśniona i odniesienie się przez organy do tej argumentacji nie zmieniłoby rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w zakresie powołanej przyczyny ustawienia wiaty – ochrona przed zużytym powietrzem z wentylacji gabinetów stomatologicznych - należy wskazać, że nawet chęć ochrony przed powietrzem z wentylacji gabinetowej nie może uzasadniać podejmowania działań sprzecznych z prawem, w szczególności, że nie został wykazany żaden szkodliwy wpływ tego powietrza na życie i zdrowie ludzi korzystających z hali garażowej. Trzeba zauważyć, że wykonanie takich wyrzutni i rodzaj uwalnianych nimi substancji musi spełniać określone wymogi techniczne i gdyby wyrzutnie takie stanowiły zagrożenie dla zdrowa ludzi, nie mogłyby one zostać legalnie umieszczone w hali. Natomiast obecność tych wyrzutni należy uznać za zgodną z prawem wobec wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku, Wydział I Cywilny z 28 lipca 2020 r., sygn. akt I C 1004/19, którym zakazano skarżącym czynienia przeszkód na drodze swobodnego przepływu powietrza pochodzącego z wentylacji mechanicznej znajdującej się nad miejscem postojowym nr [...]. Podsumowując całość rozważań Sąd uznał, że wydane w tej sprawie decyzje odpowiadają prawu i nie naruszają w szczególności przepisów art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 89 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego i § 102 oraz § 207 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Sąd, działając z urzędu, nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie kontrolowanych decyzji, a stanowisko to zostało uzasadnione w powyższych rozważaniach. Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.