II SA/Gd 696/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2016 r., nr [..] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 lutego 2016 r. o nakazaniu jej jako posiadaczowi odpadów ich usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 22 lutego 2016 r., nr [..] Prezydent Miasta nakazał posiadaczowi odpadów – A. usunięcie odpadów o kodach: 17 01 07 – zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadów materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06 oraz 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 z terenu działek nr [..] i [..], obręb [..], położonych w G. przy ul. K., w terminie 30 dni od dnia, kiedy decyzja stała się ostateczna. Organ określił także, że wykonanie decyzji nastąpi poprzez zebranie odpadów według ww. grup i wywiezienie ich do kolejnego posiadacza odpadów posiadającego stosowne zezwolenie na gospodarowanie danego rodzaju odpadami; zgłoszenie pisemne wykonania ww. obowiązku; potwierdzenie wywiezienia odpadów poprzez uzyskanie kart przekazania odpadów na ww. kody odpadów oraz dostarczenie kart przekazania odpadów do Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego prowadzącego w imieniu Prezydenta Miasta postępowanie administracyjne w sprawie nielegalnego magazynowania odpadów, w terminie 14 dni od daty wykonania obowiązku. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 1 czerwca 2015 r. Wydział Środowiska Urzędu Miasta otrzymał telefoniczne zgłoszenie od Straży Miejskiej dotyczące nawożenia ziemi na terenie działek nr [..] i [..], obręb [..] w G. Następnie w dniu 2 czerwca 2015 r. pracownicy Wydziału Środowiska oraz Straż Miejska, przy udziale mieszkańców ul. K., przeprowadzili na ww. terenie wizję lokalną, która potwierdziła, że na badanym terenie została nawieziona ziemia, gruz, skruszony asfalt, piasek. Podczas wizji na teren nieruchomości wjechała ciężarówka należącą do firmy B., której kierowca wyjaśnił, że na polecenie swojego przełożonego przywoził ziemię na ww. teren. Zgromadzeni mieszkańcy skarżyli się, że od około kwietnia 2015 r. na przedmiotowy teren zwożone są nielegalnie duże ilości ziemi, teren jest zanieczyszczony. Mieszkańcy informowali również, że na tym terenie pracowała kruszarka oraz przesiewacz powodując ogromy hałas oraz drgania. W toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Rady Miasta z dnia 29 stycznia 2009 r., nr XXXII/887/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..]; Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 52 z dnia 08 kwietnia 2009r. poz. 996) ww. teren, na którym Spółka magazynuje i prawdopodobnie także przetwarza odpady (tzn. kruszy i przesiewa), leży w strefie U33 (teren zabudowy usługowej) - karta terenu 001, z przeznaczeniem na: teren zabudowy usługowej, usługi sportu, rekreacji i turystyki oraz pełnowymiarowe boisko do piłki nożnej z trybunami, maksymalny udział innych usług - 20% powierzchni użytkowej. Według ustaleń organu właścicielem działek o numerach [..] i [..], obręb [..], położonych w G. przy ul. K. jest Skarb Państwa, a ich użytkownikiem wieczystym do dnia 19 maja 2104 r. jest A. Przedmiotowe nieruchomości to teren byłego klubu sportowego [..], na którym obecnie znajduje się nieczynne boisko sportowe i nieczynne budynki klubowe (pustostany). W odpowiedzi na wezwanie organu Spółka wyjaśniła, że zalegający na nieruchomości gruz to przede wszystkim skruszone elementy betonowych trybun piłkarskich, jak również betonowe fundamenty po zburzonej hali sportowej, na których rozbiórkę Spółka posiada stosowne zgody. Stwierdziła także, że ziemia, piasek i wyselekcjonowany gruz nie są odpadami tylko materiałami budowlanymi, które po odpowiednim przygotowaniu zostaną wykorzystane do poprawy obiektu sportowego. Do pisma z dnia 8 września 2015 r. pełnomocnik Spółki dołączył kopię decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2012 r., nr [..] o pozwoleniu na rozbiórkę budynku hali sportowej na działce nr [..], obręb [..], przy ul. K. w G. wraz z projektem rozbiórki hali sportowej [..]. Z treści projektu rozbiórki wynika powstałe z rozbiórki odpady powinny być segregowane na miejscu demontażu, magazynowane selektywnie do czasu wywozu docelowo wywiezione z placu rozbiórki. Jednocześnie organ stwierdził, że zapisy na str. 10 projektu rozbiórki hali nie potwierdzają, by zalegające obecnie na ww. nieruchomości odpady o kodach: 17 01 07 i 17 05 04 miały zostać wytworzone w ww. miejscu podczas rozbiórki hali sportowej [..]. Po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że na terenie działek nr [..] i [..], obręb [..], położonych w G. przy ul. K. A., magazynuje odpady o kodach: 17 01 07 i 17 05 04. Odpady te nie zostały jednak wytworzone na ww. terenie, lecz zostały nań przywiezione i zmagazynowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Przywołując treść art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013, poz. 21 - zwanej dalej "ustawą") wskazał, że magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów, a na prowadzenie ww. działalności należy posiadać odpowiednie decyzje, o których mowa w art. 41 ww. ustawy (zezwolenie na zbieranie i/lub przetwarzanie odpadów) lub ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) - pozwolenie na wytwarzanie odpadów. Tymczasem, dla adresu: ul. K. w G. (działki nr [..] i [..], obręb [..]) nie została wydana żadna z ww. decyzji administracyjnych dotycząca gospodarowania odpadami, w ramach których strona byłaby uprawniona do magazynowania danego rodzaju odpadów. Ponadto, zgodnie z zapisami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki nr [..] i [..] położone są na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową, usługi sportu, rekreacji i turystyki oraz pełnowymiarowe boisko do piłki nożnej z trybunami, maksymalny udział innych usług - 20% powierzchni użytkowej, co oznacza, że nie są one przeznaczone do składowania lub magazynowania odpadów. Zdaniem organu A. spełnia kryteria definicji posiadacza odpadów zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, gdyż faktycznie włada odpadami i w związku z tym jest podmiotem obowiązanym do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. wskazując, że na dzień jej wydania na przedmiotowej nieruchomości nie znajdowały się jakiekolwiek odpady, zatem organ winien ponownie przeprowadzić oględziny, który to dowód potwierdzi istniejący stan faktyczny. W tym zakresie Spółka wskazała, że organ I instancji – pomimo wniosku pełnomocnika strony – nie zarządził przeprowadzenia ponownych oględzin, ani też nie wydał w tym przedmiocie stosownego postanowienia. Zdaniem odwołującej, po dopuszczeniu dowodu z oględzin nieruchomości, postępowanie winno być umorzone. Spółka wskazała, że na przedmiotowym terenie znajduje się wyłącznie ziemia koloru czarnego (bez kamieni), nie będąca odpadem, która będzie wykorzystana na uzupełnienie ubytków powierzchni tej nieruchomości, a także do jej utwardzenia oraz na urządzenie trawnika. Skoro zatem na przedmiotowym terenie nie znajdują się odpady, to nie istnieje obowiązek ich usunięcia. Rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia 3 października 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium wydana decyzja jest prawidłowa i zwiera wszystkie wymagane prawem elementy, zaś zgromadzony materiał dowodowy jest wiarygodny i przekonywujący. Wynika z niego jednoznacznie, że na położonych w G. przy ul. K. działkach nr [..] i [..], a więc na miejscu, które nie jest przeznaczone do składowania lub magazynowania odpadów - znajdują się (nawiezione) odpady o kodach 17 01 07 i 17 05 04. W tym kontekście organ wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2012 r., nr [..] - pozwolenie na rozbiórkę budynku hali sportowej na działce nr [..], obręb [..], przy ul. K. w G. nie jest decyzją związaną z gospodarkę odpadami, zatem nie reguluje materii odpadów. Tym samym decyzja ta nie może wyłączać w odniesieniu do strony zastosowania dyspozycji przepisu art. 26 ust. 2 ustawy z dnia o odpadach. Zdaniem Kolegium dyspozycji tego przepisu nie może wyłączać także stwierdzenie przez Spółkę, że ziemia, piasek i wyselekcjonowany gruz nie są odpadami, a materiałami budowlanymi, bowiem w świetle ustawy o odpadach obojętne jest, co stanie się z tymi materiałami w przyszłości. Jednocześnie organ zauważył, że sama strona w piśmie z dnia 8 września 2015 r. przyznaje, że na przedmiotowym terenie znajdują się materiały, które kwalifikują się jako odpady o wskazanych w decyzji kodach. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przeprowadzenia dowodu z oględzin, Kolegium uznało, że dowód ten został przeprowadzony prawidłowo i, pomimo wniosku pełnomocnika strony, nie istniał obowiązek ponownego zarządzenia oględzin. Zawiadomienie o oględzinach zostało bowiem doręczone stronie przed zawiadomieniem organu o ustanoweniu pełnomocnika. Ponadto, jeżeli jak twierdzi Spółka, przedmiotowe odpady zostały usunięte, to organ I instancji określił obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji na tę okoliczność. W skardze A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego – art. 3 ust.1 pkt 32 ustawy o odpadach przez błędne przyjęcie, że skarżąca jest posiadaczem odpadów, 2. zasad postepowania administracyjnego – art. 7,8,10, 75 § 1, 77, 78, 79, 85 i 123 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ I instancji błędnie uznał, iż klub sportowy [..] jest posiadaczem odpadów o kodzie 17 01 07 pochodzących z rozbiórki budynku hali sportowej na działce nr [..], obręb [..] przy ul. K. w G. W tym zakresie wyjaśniła, że w dniu 7 maja 2012 r. zawarta została umowa z firmą C. o świadczenie usług m.in. w zakresie demontażu tej hali oraz obiektów towarzyszących, wywozu i utylizacji powstałych w czasie tego demontażu odpadów, pozostawienie uporządkowanego terenu w stanie wolnym od jakichkolwiek pozostałości po wykonanych pracach, którymi to pracami kierował wyłącznie pracownik tej firmy jako kierownik budowy (§ 1 umowy). Z tego względu należało uznać, że od dnia 7 maja 2012 r. skarżąca Spółka nie była już posiadaczem zarówno odpadów, jak i gleby pochodzącej z niwelacji terenu w obrębie trybun. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach oceny, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżonym orzeczeniem, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na jego treść. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. To samo dotyczy decyzji organu I instancji. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję nakazującą usunięcie skarżącej, jako posiadaczowi, odpadów o kodach 17 01 07 – zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadów materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia, inne niż wymienione w 17 01 06, oraz 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, z terenu działek nr [..] i [..], obręb [..], położonych w G. przy ul. K., których to skarżąca jest użytkownikiem wieczystym. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowił art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 tej ustawy, posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Przepis art. 26 ust. 2 ustawy stanowi zaś, że w przypadku nieusunięcia odpadów, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. Z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach wynika, że przez posiadacza odpadów należy rozumieć wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Ustawa o odpadach zawiera także definicję wytwórcy odpadów. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o wytwórcy odpadów - rozumie się przez to każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów), oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że ustawa w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 19 in fine wprowadza domniemanie prawne, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Nie definiuje przy tym kim jest władający powierzchnią ziemi. Skoro jednak, zgodnie z art. 1, ustawa ta określa środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi zapobiegające i zmniejszające negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie ludzi wynikający z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz ograniczające ogólne skutki użytkowania zasobów i poprawiające efektywność takiego użytkowania, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do definicji zawartej w art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) i stwierdzić, że władającym powierzchnią ziemi jest właściciel nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający. Ponadto nie budzi żadnej wątpliwości, co jednoznacznie wynika z dyspozycji art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach, że to posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia przedmiotowych odpadów z miejsca, które nie jest przeznaczone do ich składowania lub magazynowania. Natomiast obalenie domniemania prawnego z art. 3 pkt 19 może nastąpić tylko poprzez wykazanie, że odpadem faktycznie władał inny podmiot (por. wyrok NSA z 26 września 2013 r. sygn. akt II OSK 330/12). W niniejszej sprawie decyzja została skierowana prawidłowo do skarżącej jako posiadacza odpadów. W ocenie Sądu, w świetle dokonanych i niekwestionowanych ustaleń, prawidłowo bowiem skarżąca Spółka została uznana za posiadacza odpadów jako władający powierzchnią ziemi użytkownik wieczysty. W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie obaliła domniemania z art. 3 pkt 19 ustawy o odpadach. Co więcej, skarżąca nie kwestionowała stwierdzenia, że to właśnie ona jest posiadaczem odpadów. Dopiero w skardze wniesionej do Sadu skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie jej za posiadacza odpadów i skierowanie do niej decyzji, twierdząc przy tym, że posiadaczem odpadów był inny podmiot, który świadczył na rzecz skarżącej usługi związane z demontażem hali sportowej. Zarzuty w tym zakresie podniesione dopiero w skardze uznać należy jednakże za spóźnione. Sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonych decyzji ocenia je według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Wynika to z faktu, że organy administracji, kierując się zasadą legalizmu (art. 6 k.p.a.), działają na podstawie obowiązujących przepisów prawa i oceniają w ich świetle okoliczności faktyczne istniejące w dacie rozstrzygania sprawy. Nadto z art. 7 k.p.a. wynika, że realizując zasadę prawdy obiektywnej organy z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie jest więc wykluczona inicjatywa dowodowa stron postępowania, stąd też strony powinny przedstawić organowi rozpatrującemu sprawę wszelkie dowody mające istotne znaczenie dla sprawy. Skarżąca w toku postępowania kwestionowała jedynie kwalifikację odpadów, zaś w odwołaniu stwierdziła, że na nieruchomości nie ma już odpadów wskazanych w decyzji organu I instancji, domagając się przeprowadzenia oględzin. W tym zakresie prawidłowo, w ocenie Sądu, stwierdziło Kolegium, że skarżąca powinna była wykazać, że przedmiotowe odpady zostały usunięte stosownymi dokumentami, które to wskazał w swoim rozstrzygnięciu organ I instancji. Odpady nie mogą być bowiem usuwane w niekontrolowany sposób. Wynika to również z treści uzyskanej przez skarżącą decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę budynku hali sportowej na działce nr [..], obręb [..], przy ul. K. w G., wydanej przez Prezydenta Miasta dnia 17 września 2012 r. oraz projektu tejże rozbiórki. W ocenie Sądu, organ I instancji przeprowadził prawidłowo oględziny w dniu 14 września 2015 r. O ich terminie zawiadomiono bowiem skutecznie i prawidłowo skarżącą Spółkę w dniu 14 sierpnia 2015 r. Ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik zgłosił się zaś do sprawy dopiero w dniu 10 września 2015 r. W piśmie z dnia 29 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o ponowienie oględzin z jego udziałem, kwestionując ustalenia zawarte w doręczonym mu protokole oględzin z dnia 14 września 2015 r. W tej sytuacji brak było jednakże podstaw do ponawiania oględzin tylko z powodu ustanowenia przez stronę pełnomocnika. Pełnomocnik powinien zostać zawiadomiony przez stronę o terminie oględzin wyznaczonych przed jego ustanowieniem. Organ miał bowiem obowiązek dokonywać doręczeń pełnomocnikowi dopiero od daty zgłoszenia się pełnomocnika do sprawy, co miało miejsce w dniu 10 września 2015 r. Z powyższego wynika, że w stanie prawnym i faktycznym niniejszej sprawy miał zastosowanie przepis art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. Katalog odpadów określony został w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 1923). W załączniku do tego rozporządzenia sklasyfikowano glebę i ziemię, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, jako odpady o kodzie 17 05 04, natomiast zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadów materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia, inne niż wymienione w 17 01 06, jako odpady o kodzie 17 01 07. Takie też odpady znajdowały się na wskazanych w decyzji działkach, znajdujących się w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki. W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skarżącej, w toku postępowania nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, organy obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy o odpadach. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2016 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 22 lutego 2016 r. są zgodne z prawem. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.