II SA/Gd 699/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi T. G. na decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 11 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 12 sierpnia 2014 r. T. G. wystąpił do Komisariatu Policji w U. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci wykazu majątku jakim dysponuje Komisariat Policji w U. a w szczególności wykazu aparatów fotograficznych (lub podobnych urządzeń), statków wodnych (łódek patrolowych), pojazdów samochodowych (lub innych zarejestrowanych na Komisariat Policji w U., bądź oddanych do jego użytkowania). Wnioskujący wskazał, że prosi o "podanie, jeżeli nie sprawi to większych trudności danych odnośnie typu, roku produkcji, roku przyjęcia do użytkowania, oznaczenia przetargu, w którym dany środek trwały został nabyty". Wnioskujący zwrócił się o przesłanie wnioskowanych danych na adres jego poczty elektronicznej. W odpowiedzi, pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r., Komendant Komisariatu Policji w U. poinformował wnioskującego, że żądana przez niego informacja jest informacją przetworzoną i wezwał go do wykazania, że informacja ta jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. W związku z powyższym, T. G., w piśmie z dnia 18 sierpnia 2014 r., wyjaśnił, że żądane informacje są mu niezbędne do dokonania oceny czy Policja w U., zobowiązana do ochrony życia i zdrowia ludzi, jest właściwie przygotowana do wykonywania zadań określonych w ustawie o Policji oraz czy można czuć się bezpiecznie w rejonie działania Komisariatu Policji w U.. Uważa bowiem, że wyposażenie Komisariatu jest dalekie od określenia go "niezbędnym do wykonywania czynności służbowych" a funkcjonariusze wykorzystują do wykonywania obowiązków służbowych swój prywatny sprzęt. Jednocześnie wnioskujący podkreślił, że jego zdaniem nie jest on zobowiązany do wykazywania przesłanek, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ sam bowiem powinien je ustalić. Wnioskujący wskazał również, że skierowane do niego pismo z dnia 14 sierpnia 2014 r. zawiera błędną podstawę prawną tj. art. 64 § 1 i 2 kpa, nie zawiera adresu organu wzywającego, a ponadto zawiera błędy stylistyczno - językowe. Komendant Komisariatu Policji w U., decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2014 r., poz. 782 z późn. zm.), odmówił T.G. udzielenia informacji w zakresie udostępnienia: 1. wykazu majątku jakim dysponuje Komisariat Policji w U., w szczególności wykazu aparatów fotograficznych (lub podobnych urządzeń), statków wodnych (łódek patrolowych), pojazdów samochodowych (lub innych zarejestrowanych na Komisariat Policji w U. bądź oddanych do jego użytkowania); 2. danych dotyczących typu, roku produkcji, roku przyjęcia do użytkowania, oznaczenia przetargu, w którym dany ww. środek trwały został nabyty. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że Komisariat Policji w U. nie posiada wykazu majątku jakim dysponuje i jakiego wnioskujący się domagał. Dysponentem środków finansowych przeznaczonych na wyposażenie Komisariatu Policji w U. w niezbędny sprzęt jest Komendant Miejski Policji w S. oraz Komendant Wojewódzki Policji. Dane dotyczące wyposażenia Komisariatu Policji w U. znajdują się w Wydziale Wspomagania Komendy Policji w S. oraz w Komendzie Wojewódzkiej Policji (m.in. dokumentacja przetargowa). Dane dotyczące majątku i postępowań przetargowych znajdują się także na stronach internetowych BIP Komendy Wojewódzkiej Policji oraz Komendy Miejskiej Policji w S.. Dlatego też, zdaniem organu, żądane przez wnioskującego informacje są informacjami przetworzonymi a ich udostępnienie wiązałoby się z zaangażowaniem dodatkowych sił i środków osobowych. Wnioskujący T. G. nie wykazał zaś, pomimo wezwania, aby uzyskanie wnioskowanych informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Również Komisariat Policji nie dopatrzył się aby uzyskanie przez wnioskodawcę informacji spełniało ten warunek. Do chwili obecnej nie było bowiem żadnych zastrzeżeń co do stanu wyposażenia jednostki, a także sprzętu jakim ona dysponuje. Komisariat Policji realizuje prawidłowo wszystkie ustawowe zadania, posługując się posiadanym sprzętem, który jest uzupełniany, naprawiany, wymieniany w zależności od bieżących potrzeb i możliwości. Udostępnienie danych, o jakie wnioskuje T. G. nie będzie, zdaniem organu, skutkowało uzyskaniem przez wnioskodawcę realnego wpływu na funkcjonowanie komisariatu ani na zwiększenie poczucia bezpieczeństwa obywateli, a zatem ich udostępnienie nie będzie służyło interesowi publicznemu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił również, że nie ujawniono faktu korzystania przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji z prywatnego sprzętu, o którym mowa we wniosku, do realizacji zadań służbowych. Od decyzji Komendanta Komisariatu Policji w U. T. G. złożył odwołanie, podnosząc, że: w wydanej decyzji nie podano imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji a także nie podano oznaczenia podmiotów, ze względu, na których dobra, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji; w decyzji nie podano również, w jaki sposób ani w jakiej formie wnioskowana informacja publiczna może być udostępniona niezwłocznie, gdyż na stronie BIP Komendy Miejskiej Policji w S. nie ma informacji o majątku jakim dysponuje jednostka; organ nie podał dowodów na poparcie tez zawartych w decyzji i nie podjął żadnych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy; organ nie wyjaśnił dlaczego nie zapewnił odwołującemu się czynnego udziału w postępowaniu. Odwołujący wskazał również, że decyzja nie została wydana ani przez Komendanta Komisariatu ani przez osobę upoważnioną do jej wydania a wezwanie z dnia 18 sierpnia 2014 r. nie spełniało wymogów wynikających z kpa. Ponadto, zdaniem odwołującego się, decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 111 § 1, art. 9, art. 46 § 3 i 4 oraz art. 8 kpa. Odwołujący nie zgodził się ponadto ze stanowiskiem organu, jakoby do wytworzenia żądanych przez niego informacji niezbędne były ogromne nakłady pracy funkcjonariuszy jednostki. Decyzją z dnia 11 września 2014 r. nr 2/2014 Komendant Miejski Policji w S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił bowiem stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji, zgodnie z którym żądane przez wnioskującego informacje są informacją publiczną przetworzoną. Wytworzenie ich wymaga bowiem przeprowadzenia dodatkowych prac polegających na wyłączeniu z całości dokumentacji żądanych informacji. Wnioskujący nie wykazał zaś dostatecznie interesu publicznego w ich uzyskaniu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ wyjaśnił, że toczy się odrębne postępowanie w sprawie o wykroczenie oraz postępowanie skargowe zainicjowane przez wnioskodawcę. Postępowanie w sprawie o uzyskanie dostępu do informacji publicznej nie może zaś służyć uzyskaniu przez stronę rozstrzygnięć, które zainteresowany uzyska w wyniku tych postępowań. Organ podkreślił również, że dane osób uczestniczących w rozstrzygnięciu postępowania znajdują się w treści decyzji (podpis wraz z oznaczeniem organu). Na decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł T. G., domagając się stwierdzenia jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz nakazania Komendantowi Miejskiemu Policji w S. udostępnienia w BIP informacji o majątku, jakim dysponuje Komenda Miejska Policji w S. jak i inne jednostki, dla których jest on organem nadrzędnym. Skarżący podtrzymał zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji Komendanta Komisariatu Policji w U.. Podkreślił ponownie, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem: art. 7, art. 8, art., 9, art. 10 § 1 i 2, art. 46 § 3 i 4, art. 54 § 1 pkt 1 i 4, art. 54 § 2, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 268a kpa a także art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 4 pkt 3 ustawy o języku polskim. Podniósł ponadto, że decyzja organu II instancji wydana została z naruszeniem: art. 7 i art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i 2, art. 46 § 3 i 4, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 136, art. 225 § 1 kpa oraz art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej a także art. 4 pkt 3 ustawy o języku polskim. Skarżący uważa, że żądane przez niego informacje stanowią informacją publiczną nieprzetworzoną, co do których wykazał jednak istnienie przesłanek szczególnej istotności dla interesu publicznego, choć to sam organ powinien zbadać czy informacje te są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni dotychczasową argumentację w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że decyzje obu instancji zawierają wszystkie składniki, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 kpa, w decyzjach zostały szczegółowo omówione i uzasadnione zarówno kwestie uznania żądanej informacji publicznej za informację przetworzoną, jak również braku istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego po stronie skarżącego. Dodatkowo organ podkreślił, że prowadził postępowanie w oparciu o ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Postępowania te nie są z kolei postępowaniami rozbudowanymi, opartymi o szerokie postępowanie dowodowe. Skarżący otrzymał wszystkie kierowane do niego pisma i decyzje a z treści wydanych decyzji jasno wynika, jaki organ je wydał. Z kolei Komendant Komisariatu Policji w U. jest zastępowany przez swojego zastępcę w czasie jego nieobecności, co wynika z regulaminu organizacyjnego jednostki. W piśmie z dnia 13 stycznia 2015 r. skarżący ponownie wskazał, że Komisariat Policji w U. nie posiada sprzętu niezbędnego do zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom, gdyż funkcjonariusze nie posiadają nawet podręcznego sprzętu fotograficznego do ewentualnego ujawniania wykroczeń. Skarżący podkreślił również, że decyzje obu instancji wydane zostały z naruszeniem art. 16 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej a na stronie BIP Komendy Miejskiej Policji w S. jak i Komisariatu Policji w U. nie znajdują się żadne informacje o upoważnieniach udzielonych przez Komendanta Komisariatu Policji w U.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia 11 września 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Komisariatu Policji w U. z dnia 26 września 2014 r. o odmowie udzielenia skarżącemu T. G. informacji w zakresie udostępnienia: 1. wykazu majątku jakim dysponuje Komisariat Policji w U., w szczególności wykazu aparatów fotograficznych (lub podobnych urządzeń), statków wodnych (łódek patrolowych), pojazdów samochodowych (lub innych zarejestrowanych na Komisariat Policji w U. bądź oddanych do jego użytkowania); 2. danych dotyczących typu, roku produkcji, roku przyjęcia do użytkowania, oznaczenia przetargu, w którym dany ww. środek trwały został nabyty. Kwestie sporne w niniejszej sprawie sprowadzają się do ustalenia, czy żądane przez skarżącego w piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, a w tej sytuacji czy skarżący musiał wykazać w celu ich uzyskania, że są to informacje szczególnie istotne dla interesu publicznego, zaś w rezultacie czy wykazał istnienie takiego interesu. Postępowanie, w wyniku którego wydane zostały zaskarżone decyzje prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), która to ustawa, służy realizacji zagwarantowanego w art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.) prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje konkretnie, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa wart. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a) - c), oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Z powołanych przepisów jednoznacznie i bezspornie wynika, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące wykazu majątku jakim dysponuje Komisariat Policji w U., w szczególności wykazu aparatów fotograficznych (lub podobnych urządzeń), statków wodnych (łódek patrolowych), pojazdów samochodowych (lub innych zarejestrowanych na Komisariat Policji w U. bądź oddanych do jego użytkowania) a także danych dotyczących typu, roku produkcji, roku przyjęcia do użytkowania, oznaczenia przetargu, w którym dany ww. środek trwały został nabyty - mają charakter informacji publicznej. Sąd podziela ponadto stanowisko orzekających w sprawie organów, zgodnie z którym żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną. Pojęcie "informacji przetworzonej" nie zostało ustawowo zdefiniowane. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie przeważa wykładnia, zgodnie z którą za informację publiczną przetworzoną uznaje się taką informację, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Informacja przetworzona jawi się jako pewnego rodzaju kompilacja posiadanych przez organ danych. W jej efekcie powstaje nowy, czyli przetworzony dokument, czy też zespół danych. Udzielenie informacji przetworzonej poprzedza więc wytworzenie nowej informacji. Zabieg ten - co do zasady - wymaga dokonania stosownych działań, takich jak analizy, obliczenia, zestawienia, podsumowania, które połączone są z zaangażowaniem intelektualnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r., sygn.. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369). Nadto wskazuje się, że informacja przetworzona to taka informacja, która została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej. Nie jest to zatem czynność mechaniczna sprowadzająca się do automatycznego usuwania danych, lecz poprzedzona musi być złożonymi działaniami myślowymi. Wymaga bowiem podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy) i nadania skutkom tego działania cech informacji (zob. H. Izdebski, Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2001 r., s. 31; R. Stefanicki; Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa sądowego, PiP 2004 r., nr 2, s. 97). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11 (LEX nr 1135982) uznał, że przetworzenie informacji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych. W pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną. Sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga zgromadzenia informacji prostych poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ich ilość konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. I OSK 1199/11, LEX nr 1149133). Informacja ma charakter przetworzonej, jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany nakład środków i zaangażowania pracowników, a to negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. I OSK 977/11, LEX nr 1068557). Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą w dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, LEX nr 1149235). Informacja przetworzona w chwili złożenia wniosku nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, LEX nr 1094536). Sporządzenie wykazu majątku jakim dysponuje Komisariat Policji w U., w szczególności wykazu aparatów fotograficznych (lub podobnych urządzeń), statków wodnych (łódek patrolowych), pojazdów samochodowych (lub innych zarejestrowanych na Komisariat Policji w U. bądź oddanych do jego użytkowania) a także danych dotyczących typu, roku produkcji, roku przyjęcia do użytkowania, oznaczenia przetargu, w którym dany ww. środek trwały został nabyty niewątpliwie wiązałoby się z zaangażowaniem dodatkowych sił i środków osobowych, co mogłoby negatywnie wpłynąć na pracę Komisariatu. Należałoby w tym celu sporządzić spis sprzętu będącego w Komisariacie Policji w U. na dzień obecny. Takie czynności, poza tym, że wymagałoby znacznego nakładu pracy, mając na uwadze znaczną objętość żądanych informacji, doprowadziłyby do wytworzenia jakościowo nowej informacji. Dokonanie tych wszystkich czynności byłoby, zdaniem Sądu, zajęciem czasochłonnym, wymagającym dużego wysiłku intelektualnego, opatrzonym ryzykiem popełnienia błędu i angażującym na długi czas pracowników całego Komisariatu. Prawo dostępu do informacji publicznej, stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, każdemu. Art. 5 ust. 1 i 2 ustawy stanowi zaś, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). W ust. 2 przewidziano, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Odmiennie jednak ustawodawca uregulował prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, uzależniając je od wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dlatego, przede wszystkim wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wyjaśnić, w jaki sposób zamierza ją wykorzystać, dla ochrony szczególnie uzasadnionego interesu publicznego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/10, LexPolonica nr 2460301). Słusznie zatem organ I instancji, uznając, że żądane przez skarżącego informacje noszą charakter informacji przetworzonej, wezwał wnioskodawcę, pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r., do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w ich uzyskaniu. Pojęcie "interesu publicznego" użyte w art. 3 ust. 1 ustawy jest jednak pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania 8 państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369). Przy czym charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1768/10). Wnioskodawca powinien również wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (zob. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002 r., s. 35). Dla dokonania takiej oceny znaczenie ma zatem istota i charakter żądanej informacji. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, chodzi bowiem o to, czy uzyskanie - udostępnienie określonej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego tj. może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych. Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że sam skarżący nie wykazał posiadania szczególnego interesu społecznego w uzyskaniu żądanych przez niego informacji. Chęć dokonania przez skarżącego oceny czy Policja w U. jest właściwie przygotowana do wykonywania powierzonych jej zadań, a przez to czy on sam, jak i inne osoby, mogą czuć się bezpiecznie w rejonie działania tego Komisariatu nie zasługuje na miano szczególnego interesu społecznego. Uzyskanie przez skarżącego wnioskowanych danych nie przyczyniłoby się do poprawy funkcjonowania Komisariatu ani do lepszej ochrony interesu publicznego. Skarżący nie działał w imieniu szerszej grupy osób a jego działanie niewątpliwie nie służy społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych czy też społecznych. W decyzji organu I instancji podkreślono bowiem, że "do chwili obecnej nie było żadnych zastrzeżeń co do stanu wyposażenia jednostki" oraz "otrzymujemy wielokrotnie podziękowania od mieszkańców i turystów za dbałość o ich bezpieczeństwo oraz sprawne interwencje". Skarżący twierdził, że nie tylko sam wnioskodawca musi wykazać powody, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu społecznego, ale podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w przypadku wydania decyzji odmownej musi wykazać brak istnienia przesłanki ustawowej wskazanej w art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy. I tak też z zaskarżonych decyzji wyraźnie wynika, że zarówno organ I jak i II instancji zbadały kwestię szczególnie istotnego interesu społecznego, nie dopatrując się by uzyskanie przez wnioskodawcę informacji spełniało ten warunek. W uzasadnieniu decyzji organ I jak i II instancji przedstawiły obszerne rozważania na ten temat, z których faktycznie nie można wywnioskować szczególnie istotnego interesu publicznego. Organ I instancji wyjaśnił, że nie było do tej pory zastrzeżeń co do stanu wyposażenia jednostki a także sprzętu jakim ona dysponuje, posiadanie zestawienia sprzętu jakim dysponuje Komisariat nie przyczyni się do zapewnienia poczucia bezpieczeństwa skarżącemu ani innym ludziom i nie będzie miało wpływu na funkcjonowanie Komisariatu Policji ani na zwiększenie poczucia bezpieczeństwa obywateli. Z powyższych względów Sąd uznał, że zarówno decyzja Komendanta Komisariatu Policji w U. wydana na podstawie art. 16 ust 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Komendanta Miejskiego Policji w S. są zgodne z prawem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wszczyna postępowanie, które jest prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) i na tym etapie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 1 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Udzielenie informacji nie jest indywidualną sprawą administracyjną (art. 1 pkt 1 kpa), a jedynie czynnością materialno-techniczną. Natomiast oddalenie wniosku o udzielenie informacji lub stwierdzenie jego bezprzedmiotowości zawsze powinno przybierać formę odpowiedniego aktu procesowego tj. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do tych decyzji stosuje się przepisy kpa. Z powyższego wynika, że w pozostałym zakresie do wniosków o udzielenie informacji publicznej nie mają zastosowania przepisy kpa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że w przypadku informacji publicznej kpa nie ma zastosowania aż do czasu wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Stąd też wezwanie z dnia 14 sierpnia 2014 r. dotyczące wykazania, że żądana przez skarżącego informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, mimo że wskazuje na nie mający zastosowania przepis art. 64 § 1 i 2 kpa, było uzasadnione przepisami ustawy o ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.