II SA/Gd 7/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. i Z. S. na postanowienie Wojewody z dnia 22 września 2006 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących S. i Z. małżonków S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 13 lipca 2006 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 123 w zw. z art. 101 § 1 i 2 k.p.a. podjął postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego, udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania i wydania decyzji o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i adaptacji pomieszczeń w budynku garażowym na mieszkalne, na terenie posesji przy ul. Al. [...] w S., działka nr [...] km 16, zawieszonego na wniosek M. W. z dnia 5 czerwca 2006 r. Na powyższe postanowienie S. i Z. S. wnieśli zażalenie do Wojewody wskazując, iż są stroną postępowania – graniczą z nieruchomością M. W., natomiast organ I instancji nie powiadomił skarżących o jego wszczęciu. Wojewoda postanowieniem z dnia 22 września 2006 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 134 i 144 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118), stwierdził niedopuszczalność zażalenia na powołane powyżej postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż strona w rozumieniu przepisów art. 28 k.p.a., jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Za stronę postępowania należy uznać zatem każdy podmiot, dla którego w wyniku postępowania administracyjnego może wyniknąć ograniczenie albo zwiększenie dotychczasowego obowiązku lub obciążenia nowym, jednakże gdy jego interes prawny znajduje się w przepisach prawa materialnego. Zatem krąg podmiotów legitymowanych do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym określają przepisy prawa administracyjnego, procesowego i materialnego. Z punktu widzenia uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego, uczestnikami postępowania administracyjnego tym samym podmiotami legitymowanymi do podejmowania czynności procesowych (np. odwołania od decyzji) są osoby fizyczne, osoby prawne i organizacje społeczne, które uczestniczą na prawach strony w prowadzonym postępowaniu. Organ II instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 ust. 20 omawianej ustawy, obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym terenem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Tym samym krąg podmiotów uczestniczących w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane uściśla pojęcie stron. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że planowana inwestycja nie zalicza się też do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Z akt sprawy nie wynika, że nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu - budynku garażowego przebudowywanego na budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany na działce nr [...] k.m. 16 przy Al [...] w S. Wojewoda, mając na uwadze powyższe stwierdził, że skarżący słusznie nie zostali uznani za stronę w postępowaniu przez organ I instancji, bowiem planowana przebudowa budynku garażowego na mieszkalny nie będzie oddziaływać negatywnie na ich nieruchomość. Stwierdził również, że planowana funkcja będzie też mniej uciążliwa niż obecna, polegająca na działalności warsztatu samochodowego. Organ odwoławczy podniósł ponadto, iż planowana inwestycja przebudowy budynku garażowego nie jest usytuowana na granicy z działką nr [...] – należącą do skarżących. Na granicy działki usytuowana jest natomiast wiata, która nie jest objęta decyzją pozwoleniem na budowę. S. i Z. S. wnieśli na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S. i Z. S. zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż te podniesione w skardze. Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 13 lipca 2006 r. Nr [...], podjął postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego, udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania i wydania decyzji o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i adaptacji pomieszczeń w budynku garażowym na mieszkalne, na terenie posesji przy ul. Al. [...] w S., działka nr [...] km 16, zawieszonego na wniosek M. W. z dnia 5 czerwca 2006 r. Na powyższe postanowienie S. i Z. S. wnieśli zażalenie do Wojewody wskazując, iż są stroną postępowania. Organ II instancji postanowieniem z dnia 22 września 2006 r. Nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia na powołane powyżej postanowienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż na postanowienie organu I instancji w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego stronie przysługuje zażalenie na podstawie art. 101 § 3 k.p.a. (por. Uchwała 7 sędziów NSA z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie sygn. akt OPS 4/00, ONSA 2000/4/137). W rozpoznawanej sprawie organy administracji przyznały przymiot strony postępowania C. B., konsekwentnie odmawiając tego przymiotu skarżącym. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. Uchwała 7 sędziów NSA z dnia 05 lipca 1999 r. w sprawie sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). Mając na uwadze, iż na postanowienie o podjęciu postępowania służy zażalenie, to organ odwoławczy powinien zastosować art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 k.p.a. i przy ustaleniu, iż S. i Z. S. nie mają przymiotu strony umorzyć postępowanie zażaleniowe (por. B.Adamiak / J. Borkowscy, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Wydanie 6, C.H.Beck Warszawa 2004, str. 582 i n.) nie zaś jak uczynił to organ, stosować art. 134 k.p.a., który przewiduje stwierdzenie niedopuszczalności odwołania (w niniejszej sprawie zażalenia). Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wydanego orzeczenia. W wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżony akt nadaje się z istoty swej do wykonania. Ponieważ zaskarżona i uchylona decyzja nie podlegała wykonaniu, orzekanie o możliwości jej wykonania było bezprzedmiotowe.