II SA/Gd 7/18

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 7 grudnia 2017 r., skarżący M. P. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych (odpisu umowy dzierżawy, PIT-40A, odcinków świadczeń emerytalno-rentowych, dowodów obrazujących wysokość opłat za wodę, odprowadzanie ścieków, gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz energię elektryczną) wynika, że wnioskodawca otrzymuje rentę w wysokości 685,54 zł netto, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką, pobierającą emeryturę w wysokości 876 zł netto. Małżonkowie są właścicielami nieruchomości gruntowej o obszarze 1.100 m2, zabudowanej domem, o wartości około 200.000 zł, nieruchomości gruntowej o obszarze 6,86 ha, którą wydzierżawiają w zamian za płody rolne, oraz samochodu osobowego o wartości poniżej 5.000 zł, nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, ponoszą wydatki związane z utrzymaniem nieruchomości w średniej miesięcznej wysokości 439 zł (opłaty za energię elektryczną, wodę, odprowadzanie ścieków i wywóz odpadów). Wnioskodawca oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawca, jak również brak zasobów finansowych, uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.