II SA/Gd 702/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. T. na decyzję Wojewody z dnia 11 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej K. T. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 10 lutego 2012 r. nr [[...]] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę [[...]] obejmującego: budowę INFO-BOX-u Urzędu Miasta, rozbudowę i przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania toalet publicznych na zaplecze dla potrzeb INFO-BOX-u, budowę wieży widokowej na terenie obejmującym działki nr: [[...]]-[[...]] przy ul. Ś. w G. Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym pozwoleniem na budowę wystąpili K. T. oraz J. B., wskazując na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Po rozpatrzeniu złożonych wniosków Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 23 maja 2012 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r., nr [[...]] Prezydenta Miasta , działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 150 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji dnia 10 lutego 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać na działkę nr [[...]] – własność K. T. oraz na działkę nr [[...]] – własność J. B. Planowana zabudowa według ustaleń organu zaprojektowana jest w odległościach przekraczających określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690, ze zm.) dopuszczalne odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Organ pierwszej instancji uznał, że nie występuje w związku z tym przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., brak jest zatem podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji. Odwołanie wniosła K. T., zarzucając naruszenie art. 7 i 10 k.p.a., a także błędne przyjęcie przez Prezydenta Miasta, że planowana inwestycja nie oddziałuje na sąsiednie nieruchomości. Rozpoznając sprawę w administracyjnym toku instancji Wojewoda decyzją z dnia 11 października 2012 r., nr [[...]], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że skarżąca nie wykazała, jakie normy obowiązującego prawa zostały naruszone i jaki mogłoby mieć owo naruszenie wpływ na sposób zagospodarowania jej nieruchomości. K. T., jako właścicielka działki nr [[...]], aby zostać uznaną za stronę postępowania, winna wskazać, jakich ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości doznaje lub może doznać, ze względu na realizację przedmiotowej inwestycji. Nie jest bowiem tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych. Poza faktycznymi aspektami jak: tymczasowe ogrodzenie, wzmożony ruch w okresie realizacji inwestycji, skarżąca nie wskazała, jakie ograniczenia prawne będą miały wpływ, czy jak będą oddziaływać na działkę nr [[...]]. Okoliczność, że odwołująca się jest właścicielką działki sąsiadującej z działkami, na których ma być zrealizowana inwestycja INFO-BOX, nie jest wystarczającą przesłanką do przyznania jej statusu strony we wznowionym postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik do projektu budowlanego, planowane przedsięwzięcie w żaden sposób nie wpływa na sposób zagospodarowania działki nr [[...]]. Działka nr [[...]] nie jest nawet działką bezpośrednio sąsiadującą z zamierzonym zagospodarowaniem, a zagospodarowanie to jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Również nie można mówić o jakiejkolwiek dodatkowej uciążliwości ze strony planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na fakt, iż tereny objęte inwestycją zawsze stanowiły przestrzeń publiczną (skwerek z toaletami i ławeczkami oraz zieleń) i taką też funkcję będzie pełniła zamierzona inwestycja, jedynie w nieco szerszym zakresie, co niewątpliwie zwiększy tylko atrakcyjność tego obszaru zarówno dla mieszkańców, jak i turystów. Ponadto działka nr [[...]] posiada i zgodnie z projektem zagospodarowania będzie posiadała dostęp do drogi publicznej i to do głównej ulicy miasta - ul. Ś. Wskazano, że właściciel nieruchomości, na których realizowana jest inwestycja ma prawo do ogrodzenia swoich działek, zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie i tylko odcięcie dostępu działkom sąsiadującym do drogi publicznej mogłoby być przesłanką stanowiącą zakaz grodzenia, co w omawianym przypadku nie ma miejsca. W ocenie Wojewody, ogrodzenie działki nr [[...]] (jeżeli taka sytuacja ma miejsce) wraz z całym placem budowy w ramach prowadzonej inwestycji, nie stanowi interesu prawnego skarżącej, a jedynie przejściowy stan faktyczny, który po zakończeniu inwestycji przestanie istnieć. Zdaniem Wojewody, tymczasowe ograniczenia nie będą miały wpływu na przyszłe zagospodarowanie działki nr [[...]], a działania niezgodne z decyzją o pozwoleniu na budowę, podejmowane przez Inwestora w trakcie realizacji przedsięwzięcia, należy zgłaszać do właściwego miejscowo inspektora nadzoru budowlanego. Natomiast ewentualna utrata korzyści majątkowych wskutek realizacji inwestycji należy do właściwości sądów powszechnych. Skargę na powyższą wniosła K. T. zarzucając, naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak uznania jej za uczestnika postępowania oraz naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i oparcie ustaleń organu na błędnej podstawie faktycznej. Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że jest współwłaścicielką nieruchomości nr [[...]], która leży w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji – budowy [[...]] obejmującego m.in. budowę INFO-BOX Urzędu Miasta na terenie obejmującym działki [[...]]-[[...]] przy ul. Ś. w G., co do której w dniu 10 lutego 2012 r. wydano pozwolenie na budowę. Skarżąca wskazała, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę. Według skarżącej stanowisko organu o braku jej interesu do brania udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest błędne, albowiem realizowana w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości inwestycja wpływa na możliwość wykonywania przez nią prawa własności. Jej nieruchomość jest ogrodzona i jest pozbawiona dostępu, a nadto prowadzone są na niej roboty budowlane. Organ odwoławczy pominął zatem wszystkie okoliczności, które przemawiają za uznaniem jej za stronę postępowania, co nie jest zgodne z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca przedstawiła bogate orzecznictwo sądów administracyjnych na potwierdzenie tezy o uznaniu za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Według skarżącej organy nie zanalizowały dostatecznie wpływu inwestycji na jej nieruchomość i tym samym bezpodstawnie ograniczyły oddziaływanie inwestycji do obszaru, który obejmuje. Skarżąca podkreśliła, że zachowanie ponadnormatywnych odległości od granicy z jej działką nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do twierdzenia, że inwestycja nie oddziałuje na jej nieruchomość. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 5 marca 2013 r. złożonym na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącej doprecyzował żądanie skargi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Do pisma dołączono materiał dowodowy potwierdzający, że na działce nr [[...]] wybudowano ogrodzenie oraz ławy żelbetowe. Jednocześnie oświadczył do protokołu rozprawy, że ławy żelbetowe, które zostały wybudowane na działce nr [[...]] występują na wizualizacji budowy, natomiast według jego wiedzy w projekcie ich nie uwzględniono. Stwierdził, że inwestycja będzie oddziaływać na przyszłe zagospodarowanie działki nr [[...]]. W planie zarówno ta działka, jak i działki objęte inwestycją, przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniowo – usługową. W chwili obecnej działka nr [[...]] nie jest zabudowana i w rzeczywistości jest placem budowy zajętym przez inwestora. Według twierdzeń inwestora ławy nie zostały uwzględnione w projekcie budowlanym, ale zostały postawione przez Ogrodnika Miejskiego w czasie budowy (vide: pismo procesowe z załącznikami, protokół rozprawy k. 64-76). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. Kontroli legalności w postępowaniu przed sądem poddana została decyzja Wojewody z dnia 11 października 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 sierpnia 2012 r. o odmowie uchylenia decyzji tego organu z dnia 10 lutego 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę [[...]] w G. Przyczyną odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, po wznowionym postępowaniu w tym przedmiocie, był według organu brak interesu prawnego skarżącej. Organy uznały, że ze względu na brak oddziaływania inwestycji na działkę nr [[...]] stanowiącą jej własność nie brała ona udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę Kompleksu, a tym samym podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie mogła stanowić o zasadności uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że skarżąca jest współwłaścicielką działki nr [[...]], która sąsiaduje z działkami objętymi inwestycją [[...]]. Z map znajdujących się w przedłożonym w sprawie projekcie budowlanym wynika, że działka skarżącej o numerze [[...]] graniczy bezpośrednio z działką o nr [[...]], która wchodzi w zakres obszaru objętego przedmiotową inwestycją. Wobec powyższego błędne jest ustalenie Wojewody, który w zaskarżonej decyzji stwierdził, że działka skarżącej nawet nie graniczy z zamierzonym zagospodarowaniem, a konsekwencji także przedwczesne stanowisko, według którego projektowana inwestycja nie może wywierać wpływu na zagospodarowanie działki nr [[...]]. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, kto może być stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Kwestię tę reguluje przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten stanowi urzeczywistnienie wyrażonej w art. 5 pkt 9 ustawy Prawo budowlane zasady poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W pierwszej kolejności za takie nieruchomości uznane mogą być nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących szczegółowe wymagania w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Jak wynika z przytoczonych przepisów, w ramach postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczając obszar oddziaływania obiektu, organ powinien uwzględniać funkcję, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 496/11, LEX nr 1053177; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10, LEX nr 852306). Projektowana inwestycja ma charakter kompleksowy - składa się nie z jednego, ale z kilku obiektów budowlanych, w tym INFO-BOX-u, pawilonu wystaw czasowych, wieży widokowej oraz rozbudowanego obiektu sanitarno – gastronomicznego. Dodatkowo na projekt zagospodarowania działek objętych inwestycją składa się również zaplanowana zieleń niska i wysoka w postaci drzew, gdzie jedno spośród trzech zaplanowanych, jak wynika z rysunku projektu, wkracza na teren działki nr [[...]]. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, są to wszystkie inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego niż zawarte w ustawie - Prawo budowlane a także przepisy wykonawcze do tej ustawy, wydane w oparciu o upoważnienie z art. 7 ust. 2 ustawy. W szczególności są to przepisy dotyczące wzajemnego sytuowania różnych obiektów budowlanych. Należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne dla różnego rodzaju inwestycji, przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków oraz dróg publicznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 599/07, LEX nr 504650; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 370/09, LEX nr 597561; z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10, LEX nr 852306). Te właśnie przepisy, w ustalonych okolicznościach sprawy, powinny być przeanalizowane przez organy administracji celem rozstrzygnięcia kwestii uznania bądź nieuznania określonego podmiotu za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, wbrew argumentacji sformułowanej przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że nie jest zasadne nakładanie na ten podmiot obowiązku wskazania konkretnych ograniczeń w zagospodarowaniu jego nieruchomości i tym samym przepisu uzasadniającego jego legitymację. To organ administracji na podstawie ustalonych przez siebie okoliczności faktycznych powinien rozważyć, czy wnoszący podanie ma legitymację do udziału w konkretnym postępowaniu. Przeciwna teza sprzeciwia się w oczywisty sposób zasadzie odformalizowania podania w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Nie musi więc zawierać, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, prawnego uzasadnienia żądania ze wskazaniem przepisów prawa. Prawo budowlane, mimo że zawiera szczególny przepis określający stronę postępowania, nie zawiera szczególnych przepisów, które nakładałyby na podmiot wnoszący podanie oparte na twierdzeniu, że jego autor jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, obowiązek wskazania przepisów, na podstawie których można określić obszar oddziaływania obiektu budowlanego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 370/09, LEX nr 597561). Z dokumentów złożonych do sądu wynika niewątpliwie, że prowadzone w związku z realizacją inwestycji INFO-BOX roboty budowlane wywierają wpływ na działkę skarżącej. Z materiałów dostarczonych przez pełnomocnika skarżących, w tym z protokołu z oględzin dokonanych przez nadzór budowlany w dniu 15 listopada oraz przez sąd cywilny (Sąd Rejonowy w G.) w dniu 8 listopada 2012 r. wynika, że w związku z prowadzonymi w ramach inwestycji robotami budowlanymi nieruchomość skarżącej została ogrodzona, grunt na działce jest rozjeżdżony przez ciężki sprzęt, wycięto krzewy i usunięto trawnik oraz posadowiono na działce trzy ławy żelbetowe, które według oświadczenia Prezesa A. złożonego do protokołu z dnia 15 listopada 2012 r., mają docelowo pełnić funkcję ogólnodostępnych ławek i są realizowane przez Ogrodnika Miasta. Z kopii projektu zagospodarowania terenu wynika jednak, że działka nr [[...]] nie została objęta opracowaniem i nie przedstawiono na nim zagospodarowania w postaci trzech ław żelbetowych. Inwestycja zatem realizowana jest w sposób, który pozostaje przedmiotem oceny organu właściwego dla samowoli budowlanej, a więc organu nadzoru budowlanego. Jednakże sposób realizacji inwestycji nie stanowi o legitymacji strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. Jeżeli inwestor prowadzi roboty budowlane wykraczające zatwierdzony projekt budowlany, bezprawność jego działania oceniana jest w innych postępowaniach, w których skarżąca ma przymiot strony, w sytuacji, gdy skutkiem takich robót naruszone zostaje jej prawo własności do nieruchomości. Niemniej, obowiązkiem organów w niniejszej sprawie było wnikliwe rozważenie, czy zatwierdzony projekt budowlany w kontekście przepisów odrębnych nie ogranicza skarżącej w przyszłym zagospodarowaniu jej nieruchomości. Uczynić to należało mając na uwadze dopuszczalne zagospodarowanie terenu według obowiązującego planu miejscowego. Działka nr [[...]] zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnic Ś. i W., rejon ulic W., [[...]] i Ś., przyjętego uchwałą Rady Miasta Nr [[...]] z dnia 23 marca 2011 r., objęta jest jednostką planistyczną o symbolu [[...]], przeznaczoną pod zabudowę usługową, zabudowę wielorodzinną. Organ administracji nie ustalił dotychczasowego sposobu zagospodarowania działki nr [[...]], ani też nie odniósł się do możliwego, zgodnego z planem sposobu zagospodarowania przedmiotowej działki. Wobec takich braków postępowania wyjaśniającego nie ma podstaw do radykalnego stanowiska, że projektowana inwestycja nie wprowadzi ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki nr [[...]]. Nawet brak obecnego zainwestowania przedmiotowej działki nie będzie stał na przeszkodzie jej przyszłemu zagospodarowaniu zgodnego z planem. Na organach obu instancji ciążył obowiązek szczegółowego przeanalizowania tych przepisów odrębnych, których treść mogłaby wpływać na przyszły sposób zagospodarowania działki nr [[...]], również w kontekście postanowień planu. Tymczasem organ pierwszej instancji, co zaaprobował Wojewoda, ograniczył analizę przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane do zachowania odległości terenu inwestycji do granicy z działką skarżącej, nie badając innych przepisów regulujących wzajemne funkcjonowanie nieruchomości skarżącej z obszarem inwestycji. Samo zachowanie wymaganych odległości, czy też warunków technicznych obiektu nie oznacza jeszcze, że osoby mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1053/09, (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl) przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie obejmuje cały szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w otoczeniu tego obiektu i nie może ograniczać się do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie usytuowania obiektu na działce. Biorąc zatem pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. W innym wyroku, z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1481/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając przedstawione stanowisko judykatury sąd uznał, że organ odwoławczy nie dokonał rzetelnej i wszechstronnej oceny uwarunkowań prawnych realizacji planowanej inwestycji przy uwzględnieniu interesów prawnych właścicieli działek sąsiednich. Tym samym pozbawienie statusu strony skarżącej jako współwłaścicielki działki bezpośrednio graniczącej z terenem objętym inwestycją i uniemożliwienie jej tym samym wzięcia czynnego udziału w postępowaniu w celu ochrony swoich interesów, czego nie należy utożsamiać z wyeliminowaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego, należało uznać za przedwczesne i niezgodne z prawem. Dopiero rzetelna analiza przepisów dotyczących inwestycji i wpływających na ograniczenie możliwości zagospodarowanie działki nr [[...]] może prowadzić do oceny interesu prawnego skarżącej. Jeśli taki wpływ istnieje, to skarżącej należy umożliwić wzięcie udziału w postępowaniu mającym na celu weryfikację decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle przesłanek art. 145 § 1 k.p.a. Postępowanie to nie musi doprowadzić do wyeliminowania pozwolenia na budowę z obrotu prawnego, ale stanowić będzie forum, gdzie skarżąca będzie mogła dążyć do ochrony swoich interesów prawnych. Organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej wykładni art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, a w następstwie tego nie wyjaśnił istotnych w sprawie okoliczności, czym dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Rozpatrując ponownie odwołanie skarżącej Wojewoda winien rozważyć szczegółowo zarzuty odwołania oraz dokonać oceny oddziaływania realizowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej, pod kątem wprowadzenia skutkiem tej inwestycji ograniczeń możliwego sposobu zagospodarowania działki nr [[...]]. Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało zaskarżoną decyzję uchylić. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 tej ustawy, zasądzając od Wojewody na rzecz skarżącej K. T. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie adwokata wraz z opłatą od pełnomocnictwa w kwocie 497 zł.