II SA/Gd 702/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 22 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego oddala skargę. Powiatowy Lekarz Weterynarii z siedzibą w M., decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r., nałożył na A. Z. – właściciela zakładu Przetwórstwo Mięsne, łączną karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za: 1. uniemożliwienie przeprowadzenia urzędowej kontroli przez uniemożliwienie wstępu do pomieszczenia chłodni (peklowni) oraz za nieokazanie żądanych dokumentów - kara 13 000 zł oraz 2. utrudnienie przeprowadzenia kontroli urzędowej przez nieudzielenie niezbędnej pomocy w jej przeprowadzeniu - kara 2 000 zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że w dniu 12 lutego 2014 r. otrzymał anonimową, telefoniczną informację dotyczącą nielegalnej działalności zakładu Przetwórstwo Mięsne polegającej na przeprowadzaniu uboju zwierząt bez obecności lekarza weterynarii, wprowadzaniu do obrotu tusz i przetworów mięsnych bez wyników badań w kierunku włośnicy, oznakowywaniu tusz przez pracowników zakładu oraz o fałszowaniu dokumentacji. Dlatego też, w dniu 13 lutego 2014 r. inspektorzy PIW przeprowadzili kontrolę tego zakładu. Jednakże, na miejscu nie zastano żadnej osoby upoważnionej do reprezentowania zakładu. Zakład był otwarty i dostępny dla osób postronnych. Na terenie zakładu znajdowało się dwóch pracowników, którzy unikali kontrolujących. W toku kontroli nie uzyskano wglądu do dokumentacji jak również do pomieszczenia chłodni (peklowni). Przeprowadzona kontrola wykazała uchybienia natury technicznej i sanitarnej. W dniu 14 lutego 2014 r. przeprowadzono kolejną kontrolę. W trakcie tej kontroli obecny był księgowy – H. S. Podczas kontroli ponownie nie uzyskano wglądu do dokumentacji zakładu jak i do pomieszczenia peklowni. Kontrola ta ponownie wykazała uchybienia natury technicznej i sanitarnej. Następnie, w dniu 18 lutego 2014 r., w zakładzie przeprowadzono kolejną kontrolę. W tym czasie na terenie zakładu obecna była osoba upoważniona przez pełnomocnika – W. G., ale kontrolę przeprowadzono bez jej udziału, ponieważ oddaliła się ona do domu i do czasu zakończenia kontroli nie wróciła na teren zakładu. W pomieszczeniach biurowych nie zastano pracowników a drzwi do tych pomieszczeń były zamknięte. Kontrolę w ubojni przeprowadzano bez światła, przy użyciu latarek w związku z wyłączeniem prądu na hali ubojowej przez pracowników W trakcie tej kontroli stwierdzono proceder nielegalnego uboju jak również uchybienia natury technicznej i sanitarnej. Z uwagi na powyższe organ uznał, że w toku przeprowadzonych kontroli stwierdzono naruszenie przepisów określonych w rozdziale II art. 4 ust. 1 rozporządzenia WE 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE L 226/83). Ustalenia te zaś, w ocenie organu, obligowały go do nałożenia na właściciela zakładu kar na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit a tiret pierwszy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r., nr 17, poz. 127 z późn. zm.). Następnie organ wyjaśnił, że kara w wysokości 13 000 zł. została nałożona na podstawie § 1 pkt. 25 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z nr 93, poz. 600) za uniemożliwienie przeprowadzenia urzędowych kontroli poprzez: uniemożliwienie dostępu do pomieszczeń peklowni w dniu 18 lutego 2014 r. oraz za nieokazanie dokumentacji w trakcie każdej z kontroli. Przy wymierzaniu tej kary organ wziął pod uwagę następujące okoliczności przemawiające na korzyść strony tj.: w późniejszym okresie usunięcie uchybień przed terminem określonym decyzją administracyjną; mała skala produkcji. Na niekorzyść strony przemawiały z kolei następujące argumenty: w peklowni znajdowało się mięso nie spełniające wymogów sanitarno - weterynaryjnych (w późniejszym czasie zutylizowane). Uniemożliwienie dostępu było więc świadomym działaniem celem ukrycia faktu przechowywania mięsa niewiadomego pochodzenia a więc nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi; nieokazanie dokumentów nie miało charakteru incydentalnego. Praktycznie występowało w trakcie każdej kontroli. Z kolei kara w wysokości 2 000 zł została nałożona na podstawie § 1 pkt. 26 powołanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. za utrudnienie przeprowadzenia urzędowych kontroli poprzez uchylanie się od udzielenia pomocy: notorycznym brakiem osoby upoważnionej podczas każdej z trzech kolejnych kontroli, jak również oddaleniem się osoby upoważnionej podczas kontroli w dniu 18 lutego 2014 r., pomimo informacji i prośby inspektorów o uczestnictwo w kontroli; w trakcie kontroli w dniach 13 lutego 2014 r , 14 lutego 2014 r. i 18 lutego 2014 r. za każdym razem pracownicy unikali kontrolujących jednocześnie opuszczając zakład, wyłączając prąd w zakładzie wobec czego pracownicy inspektoratu przeprowadzali kontrole przy użyciu latarek. Przy wymierzeniu tej kary Powiatowy Lekarz Weterynarii brał pod uwagę następujące okoliczności na korzyść strony: mała skala produkcji; brak prądu nie uniemożliwił dokonania kontroli, a strona może tłumaczyć ten fakt troską o bezpieczeństwo, kontrolujących z uwagi na ryzyko awarii instalacji elektrycznej. Od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii odwołanie wniosła A. Z., domagając się jej uchylenia. Zdaniem odwołującej się decyzja organu I instancji jest wadliwa ponieważ przed jej wydaniem organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy w szczególności w zakresie ustalania przyczyn leżących po stronie odwołującej się co do braku obecności osoby upoważnionej do reprezentowania zakładu w dacie przeprowadzenia kontroli. Odwołująca się uważa, że organ w sposób jednostronnie naganny przyjął za pewną tezę o nieprawidłowościach natury sanitarnej, higienicznej i technicznej w zakładzie przetwórstwa mięsnego oraz, że uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w pomieszczeniach peklowni było celowe i zamierzone. W ocenie odwołującej się decyzja ta wydana została na podstawie domniemań faktycznych, gdyż w sposób zupełnie nieuzasadniony przyjęto, że skoro podczas kontroli pracownicy zakładu nie okazali dokumentów oraz nie umożliwili dostępu do pomieszczeń peklowni należało przyjąć, że w peklowni znajdowało się mięso nie spełniające wymogów sanitarnych, a utrudnienie przeprowadzenia kontroli było działaniem celowym i zamierzonym. Powyższe, zdaniem odwołującej się, świadczy również o przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 i art. 80 kpa. Ponadto, zdaniem odwołującej się, decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 19c ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o inspekcji weterynaryjnej albowiem kontrolę przeprowadzono pod nieobecność kierownika podmiotu kontrolowanego ani osoby przez niego upoważnionej. Wojewódzki Lekarz Weterynarii, decyzją z dnia 22 sierpnia 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 26 czerwca 2014 r. Organ odwoławczy uznał bowiem, że wymierzenie kary było słuszne a jej wysokość mieści się w granicach określonych w § 1 pkt. 25 i 26 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Organ I instancji, uzasadniając wysokość nałożonych kar, wskazał kryteria jakimi kierował się przy wymiarze każdej z nich a z uzasadnienia decyzji wynika jaką karę nałożono w odniesieniu do konkretnych naruszeń. Wskazana zaś w decyzji wysokość kary łącznej odpowiada sumie kar nałożonych za powyższe naruszenia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie wyczerpująco rozpatrzono materiał dowodowy. Strona została poinformowana o wszczęciu postępowania, możliwości składania dodatkowych wyjaśnień w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Ustalenia faktycznych przyczyn nieobecności osób upoważnionych do reprezentowania zakładu nie było możliwe, z uwagi na brak pracowników odpowiedzialnych za produkcję i brak kontaktu z pozostałymi pracownikami zakładu, którzy unikali kontrolujących, zaś W. G. - osoba upoważniona do reprezentowania zakładu, poproszona o obecność, oddaliła się do domu. Wszelkie uchybienia zostały szczegółowo opisane w protokołach kontroli z dnia 14 i 18 lutego 2014 r. oraz w notatce służbowej z dnia 13 lutego 2014 r. Uniemożliwienie kontroli peklowni odbyło się w dniu 18 lutego 2014 r. tj. w dniu stwierdzenia nielegalnego uboju. Dodatkowo, w trakcie kontroli w dniu 19 lutego 2014 r., stwierdzono w pomieszczeniach peklowni produkty nienadające się do pożycia przez ludzi, które nie spełniały wymagań sanitarno - weterynaryjnych. Strona i pełnomocnicy oraz pracownicy zakładu mieli możliwość okazania dokumentacji oraz otworzenia pomieszczeń peklowni w trakcie kontroli w dniu 18 lutego 2014 r. jednak oddalili się i nie powrócili do końca kontroli prowadzonej w obecności funkcjonariuszy Policji. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 19c ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, gdyż kontrolujący umożliwili stronie udział w kontroli oraz składanie wyjaśnień. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji, podczas rozpoznawania sprawy nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 77 i 80 kpa. Powiatowy Lekarz Weterynarii w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy zebrany w sprawie. A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła, że decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 136 kpa – poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie czynności wyjaśniających w zakresie ustalenia przyczyn leżących po stronie skarżącej co do braku obecności osoby upoważnionej do reprezentowania zakładu w dacie kontroli. Skarżąca wskazała także, że decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 19c ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez przyjęcie, że W. G. była upoważniona do reprezentowania zakładu. W ocenie skarżącej decyzja organu odwoławczego narusza także przepis art. 107 § 3 kpa – poprzez uznanie ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji za prawidłowe i przyjęcie, że skoro podczas kontroli pracownicy zakładu nie okazali dokumentów oraz nie umożliwili dostępu do pomieszczeń peklowni, należało przyjąć, że w peklowni znajdowało się mięso niespełniające wymogów sanitarnych a utrudnienie przeprowadzenia kontroli było działaniem celowym i zamierzonym. Organ odwoławczy powinien, zdaniem skarżącej, wydać decyzję na podstawie art. 138 § 2 kpa, albowiem Powiatowy Lekarz Weterynarii nie przeprowadził postępowania dowodowego w całości, w tym nie wyjaśnił, istotnej okoliczności stanowiącej podstawę wydania zaskarżonej decyzji co do pochodzenia wprowadzonych do obrotu zwierząt żywych oznakowanych kolczykami od nr [...] do nr [...], przyjmując za stan pewny wagę tuczników poprzez oględziny "oczne" na ok. 50 kg oraz braku tatuaży, bez dalszej identyfikacji tuczników w zakresie lokalizacji i widoczności pod sierścią tatuaży z numerem identyfikacyjnym. Skarżąca podkreśliła, że podczas wydawania decyzji nie dokonano wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wyjaśniono wszystkich okoliczności istotnych dla wyjaśnienia sprawy, czym naruszono dyspozycję art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że organ I instancji do pisma przekazanego do Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii, a będącego stanowiskiem organu do złożonego przez stronę odwołania, dołączył upoważnienie dla W. G. z dnia 7 maja 2013 r. do reprezentowania zakładu przez Inspekcją Weterynaryjną w B. z siedzibą w M. Opuszczenie zakładu przez W. G. zostało potwierdzone w protokole z dnia 18 lutego 2014 r. a ponadto art. 19c ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej jest prawem strony a nie obowiązkiem. Obowiązkiem kontrolującego jest umożliwienie stronie brania udziału w kontroli, składania wyjaśnień itd. Jednakże, pomimo, iż obecność strony podczas kontroli nie jest jej obowiązkiem, to może być utrudnianiem samej kontroli w przypadkach określonych przepisami. Nawet podczas nieobecności strony w trakcie kontroli ma ona obowiązek zapewnienia pomocy w trakcie kontroli. Organ wyjaśnił również, że wprowadzenie do obrotu zwierząt żywych oraz ich identyfikacja nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji i w tej sprawie toczy się odrębne postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia 20 lutego 2014 r., Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. z siedzibą w M. zakazał A. Z. wprowadzenia do obrotu oraz wywozu towaru w ilości około 1300 kg znajdującego się w pomieszczeniu peklowni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 22 sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z siedzibą w M. z dnia 26 czerwca 2014 r., mocą której nałożono na A. Z. – właścicielkę zakładu Przetwórstwo Mięsne łączną karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. za: 1. uniemożliwienie przeprowadzenia urzędowej kontroli przez uniemożliwienie wstępu do pomieszczenia chłodni (peklowni) oraz za nieokazanie żądanych dokumentów - kara 13 000 zł oraz 2. utrudnienie przeprowadzenia kontroli urzędowej przez nieudzielenie niezbędnej pomocy w jej przeprowadzeniu - kara 2 000 zł. Art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U.UE.L z 2004 r., nr 139, poz. 206) stanowi, że podmioty działające na rynku spożywczym udzielają wszelkiej pomocy niezbędnej w celu zagwarantowania przeprowadzania urzędowych kontroli przez właściwy organ. W szczególności podmioty te: zapewniają dostęp do wszystkich budynków, nieruchomości, instalacji lub innych obiektów infrastruktury; udostępniają dokumenty i rejestry wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia, uznane za konieczną przez organ dla oceny sytuacji. Z kolei, ust. 2 tego artykułu w zw. z art. 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia stanowi, że urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza urzędowe kontrole w celu weryfikacji przestrzegania przez podmioty działające na rynku spożywczym, wymogów określonych w: a)rozporządzeniu (WE) nr 852/2004, b) rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 oraz c) rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002. Następnie, art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1577) stanowi, że: kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego: a) nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania: - w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, lub - określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub - weterynaryjne określone w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, lub b) uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie urzędowych kontroli w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 854/2004 lub przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia, - podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1, różnicując je w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii. Stosownie do treści § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r., nr 93, poz. 600) wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego wynosi: (...) 25) od 10.000 zł do 35.000 zł - za uniemożliwienie przeprowadzenia urzędowych kontroli w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 854/2004, przez uniemożliwienie wstępu do zakładu lub do niektórych jego pomieszczeń albo nieokazanie żądanych dokumentów; 26) od 2.000 zł do 20.000 zł - za utrudnienie przeprowadzenia urzędowych kontroli w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 854/2004 przez nieudzielenie niezbędnej pomocy w jej przeprowadzeniu albo nieokazanie wyników badań laboratoryjnych. Mając na uwadze powyżej powołane przepisy prawa, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje muszą pozostać w obrocie prawnym, gdyż odpowiadają dyspozycji tych przepisów. Z ustalonego na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy stanu faktycznego wynika, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. z siedzibą w M., w celu weryfikacji przestrzegania w zakładzie Przetwórstwo Mięsne wymogów określonych w przepisach rozporządzenia WE nr 852/2004 i 853/2004, przeprowadził w tym zakładzie w sumie trzy kontrole. Pierwsza kontrola odbyła się w dniu 13 lutego 2014 r. i stwierdzono podczas niej uchybienia natury technicznej i sanitarnej. Kontrola ta została przeprowadzona jednakże bez przedstawiciela zakładu, gdyż na miejscu nie było pełnomocnika L. Z. ani żadnej innej osoby upoważnionej do reprezentowania zakładu. Zakład był otwarty i dostępny dla osób postronnych. Na terenie zakładu znajdowało się dwóch pracowników, którzy unikali kontrolujących. W toku tej kontroli nie uzyskano wglądu do dokumentacji jak i do pomieszczenia chłodni (peklowni). Drugą kontrolę przeprowadzono w dniu 14 lutego 2014 r. i również stwierdzono podczas niej uchybienia natury technicznej i sanitarnej. Jednakże w trakcie tej kontroli również nie uzyskano wglądu do dokumentacji zakładu jak i do pomieszczenia peklowni (chłodni). Trzecią kontrolę przeprowadzono w dniu 18 lutego 2014 r. i stwierdzono podczas niej proceder nielegalnego uboju jak również uchybienia natury technicznej i sanitarnej. Kontrolę tą przeprowadzono także bez udziału osoby upoważnionej do reprezentowania zakładu, gdyż obecna na terenie zakładu W. G., poproszona o uczestnictwo w kontroli, oddaliła się do domu i do czasu zakończenia kontroli nie pojawiła się z powrotem a próby kontaktowania się z nią okazały się bezskuteczne. Kontrole w ubojni przeprowadzono bez światła, przy użyciu latarek, gdyż pracownicy wyłączali na hali ubojowej prąd. Bezsprzecznie, podczas tych kontroli, doszło do: uniemożliwienia kontrolującym wstępu do zakładu lub do niektórych jego pomieszczeń (kontrolujący nie mogli dostać się do pomieszczenia chłodni); nie okazano kontrolującym żądanych dokumentów (brak osoby upoważnionej do reprezentowania zakładu, brak dostępu do pomieszczeń biurowych i brak pracowników biurowych) a także nieudzielenia niezbędnej pomocy w jej przeprowadzeniu (brak osoby upoważnionej do reprezentowania zakładu w tym odejście z terenu zakładu W. G. oraz zgaszenie światła na hali ubojowej przez pracowników zakładu). Uniemożliwienie kontrolującym wstępu do zakładu lub do niektórych jego pomieszczeń oraz nie okazanie kontrolującym żądanych dokumentów stanowi więc o uniemożliwieniu przeprowadzenia urzędowych kontroli w rozumieniu powołanego § 1 pkt 25 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. Z kolei, nieudzielenie niezbędnej pomocy w jej przeprowadzeniu świadczy o utrudnianiu przeprowadzenia urzędowych kontroli w rozumieniu § 1 pkt 26 tego rozporządzenia. Słusznie zatem orzekające w sprawie organy wymierzyły skarżącej kary pieniężne za uniemożliwienie i utrudnienie przeprowadzenia urzędowych kontroli. Organ I instancji wyznaczył wysokość tych kar w granicach określonych w § 1 pkt 25 i 26 powołanego rozporządzenia i w sposób precyzyjny i jasny wyjaśnił ustaloną wysokość kar. Organ wyjaśnił również dokładnie za jakie działania wymierzone kary zostały nałożone. W niniejszej sprawie nie może odnieść skutku zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 19c ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2010 r., nr 112, poz. 744), zgodnie z którym kontrolę przeprowadza się w obecności kierownika podmiotu kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Przedmiotem niniejszej sprawy są bowiem finansowe konsekwencje spowodowane przez uniemożliwianie i utrudnianie przeprowadzenia przez organy weterynaryjne prawidłowej kontroli. Przeprowadzenie kontroli w zakładzie Przetwórstwo Mięsne bez udziału wskazanych w tym przepisie osób, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie wynikało bowiem ze złej woli organu a jedynie z braku woli uczestnictwa osób reprezentujących zakład. Kontrole odbyły się trzy razy i podczas każdej z nich na terenie zakładu znajdowały się osoby, które mogłyby poinformować kierownika zakładu lub osoby przez niego upoważnione o takiej sytuacji i nawet gdyby osoby te nie mogły się w danym momencie stawić na terenie zakładu, to mogły w tym zakresie poczynić ustalenia z kontrolującymi. Co więcej, z akt sprawy wynika, że W. G., która podczas trzeciej kontroli, pomimo próśb osób kontrolujących, oddaliła się z terenu zakładu, miała de facto upoważnienie do reprezentowania zakładu. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo z dnia 7 maja 2013 r., podpisane przez właścicielkę zakładu – A. Z., stwierdzające: "upoważniam Panią W. G. do reprezentowania zakładu przed Inspekcją Weterynaryjną B. z siedzibą w M. Niniejsze upoważnienie jest ważne do odwołania". Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym stwierdzono, że z przepisów unijnych wynika jednoznacznie, że kontrole tego rodzaju mogą być przeprowadzane bez żadnego uprzedniego zawiadomienia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1805/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny prawidłowości kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji nie miało również znaczenia co podczas tych kontroli ustalono, a więc czy w peklowni znajdowało się mięso nie spełniające wymogów sanitarnych, czy też kwestia pochodzenia zwierząt wprowadzonych do obrotu. Niniejsze postępowanie dotyczy jedynie nałożenia kar za uniemożliwienie oraz za utrudnienie przeprowadzenia kontroli w zakresie określonym w rozporządzeniu WE nr 854/2004. Jak wskazał zaś organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę w sprawie wprowadzenia do obrotu zwierząt żywych oraz ich identyfikacji toczyło się odrębne postepowanie i Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. z siedzibą w M. decyzją z dnia 20 lutego 2014 r. zakazał skarżącej A. Z. wprowadzenia do obrotu oraz wywozu towaru w ilości około 1300 kg znajdującego się w pomieszczeniu peklowni. Z powyższych również względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez orzekające w sprawie organy w toku przeprowadzonych postępowań przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Orzekające organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) a w toku postępowania podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.